Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik enorm van het rijden van wedstrijden in het veld geniet. Of het nu de cyclocrosser of de mountainbike is, je zult me vaak met een glimlach op mijn gezicht zien, omdat ik geniet van de competitie en vooral van de gezelligheid vooraf en natuurlijk ook achteraf.
Het is dan ook helemaal geen last om ieder weekend naar de wedstrijden te gaan, om me daar helemaal uit de naad te rijden.
Wat ik me sinds kort wel afvraag, is wat de drijfveer is van de echte trouwe supporters. Zij staan wedstrijd na wedstrijd langs de kant om te genieten van renners die zich moe maken om die ene plek af te pakken van de ander.
Hoe zijn zij ertoe gekomen om nu juist het veldrijden zo intensief te gaan volgen? Ik weet dat er mensen zijn die een familielid hebben of hadden die hieraan deelneemt of nam, en dat ze zijn blijven komen naar de wedstrijden.
Er zijn er ook bij die vooral komen, omdat je dan lekker in de natuur kunt zijn, en in België zijn het vooral de mensen die in de fanclubs zitten en natuurlijk die alleen voor het zuipen komen, en die dus helemaal geen oog hebben voor de zwoegende crossers.

Wat de reden ook is, ik vind dat de echte trouwe supporter (wanneer ben je een echte? Ik zou het niet weten), genoeg waardering moet krijgen, want zonder hen, zou het een stuk minder gezellig zijn. Maak eens een praatje met hem of haar. Slap ouwehoeren is al goed, maar misschien kun je wel een goed gesprek met die persoon voeren. Bij die zuipende supporters zal het een beetje moeilijker worden, maar dan ga je gewoon op de slap ouwehoertour (kun je misschien gebruiken bij het spelletje Scrabble), en pak je ook een biertje, zodat je die persoon een beetje beter kunt begrijpen.

En als je dieper na gaat denken (ik weet het is moeilijk, zeker met wat biertjes op), dan stimuleer je zo ook, dat de veldritten die er nu zijn, in stand worden gehouden.
Want door de plaatselijke biertjes te nuttigen (mag ook een colaatje zijn natuurlijk), komt er geld in het laadje van de organisatie, zodat ze het budget ook rond kunnen breien.
Misschien zijn er wel organisaties, die na het zien van het vele nuttigen van de biertjes, voor volgend jaar ook een veldrit gaan organiseren, en dat betekent dat we weer meer kunnen genieten van de wedstrijden.
Natuurlijk zullen de trouwe supporters daar ook weer aanwezig zijn, en dan blijft het sneeuwballetje maar rollen. Net zolang tot er meer nederlandse supporters zijn dan belgische. En dan is ons doel bereikt.

Dan komen er ook meer goede nederlandse renners, want dan is het bedrijfsleven ook meer geïnteresseerd, en zullen we alleen-heersers zijn in het cyclocross wereldje.
Dan komt het veldrijden misschien wat meer op de nederlandse TV, en zal Mart Smeets (waar ik een ontzettende hekel aan heb, maar dat terzijde) ons niet meer als modderfietsers bestempelen.

Gisteren heb ik me weer uit de naad gefietst om te proberen op het podium te komen. Want ik heb de smaak te pakken sinds ik Wendy (de rondemiss van de veldrit van Lieshout) geïnterviewd heb.
Ik was speciaal voor de rondemiss afgereisd naar Veldhoven, om haar eens aan de  spreekwoordelijke tand te voelen.
Vóór de wedstrijd moest ik me goed voorbereiden, dus had ik nog geen oog voor de rondemiss, maar na de wedstrijd wel, en wat bleek: ze was er niet!
Wat zou er gebeurd zijn? Ik keek in het programmaboekje, en wat zag ik tot mijn verbazing: Er zou wel een rondemiss moeten zijn, en een erg leuke ook nog.

Zou ze de avond ervoor te diep in het glaasje hebben gekeken, zou ze het te koud vinden of zou ze ingesneeuwd thuis zitten achter de geraniums?
Het zou ook nog kunnen dat ze de weg naar het parcours niet kon vinden en dat ze heel Veldhoven afgezocht had om het te vinden.
Misschien had haar vriend haar afgeraden om ernaartoe te gaan, omdat hij jaloers was en dat hij anders de renners een lesje zou lezen: “Hé, blijf met je poten van mijn vriendin af!” Waarop de renners zouden zeggen dat ze geen poten hebben (beetje humor hoort er natuurlijk wel bij!).
Het kan ook nog zijn dat ze het interview met Wendy (rondemiss van Lieshout) had gelezen en dat ze liever niet door mij geïnterviewd wilde worden, maar dat zal het wel niet zijn!

Het werd hoog tijd om Suske en Wiske (anders staan ze voor niks in de titel vermeld) in te schakelen om dit mysterie op te lossen. En dan natuurlijk Lambiek en Jerom, en Tante Sidonia niet te vergeten natuurlijk.
Ze zouden Schanulleke (voor de nietwetende niet lezende Suske en Wiske analfabeten: de pop van Wiske) onopvallend bij het huis van de rondemiss “droppen” met een camera eraan vast geplakt. Die camera was dan weer verbonden met een afluister- en kijkwagen, zodat ze van een afstandje konden zien wat er gebeurde bij “Huize Rondemiss”.

Nu gaan we verder in het heden. “Huize Rondemiss” is uitvoerig afgeluisterd en bekeken, maar niets wijst erop dat ze die betreffende zondag niet aanwezig zou kunnen zijn. We zullen “Opsporing Verzocht” inschakelen om zo achter het mysterie te komen, want aan “Suske en Wiske en Tante Sidonia, en dan natuurlijk Lambiek en Jerom” hebben we ook niks gehad.
Dit is een verhaal met een open einde, zodat je zelf er een einde aan kunt breien, net als wat ik nu aan het doen ben……………..

Groeten,

Gies

Afgelopen zondag heb ik het voorrecht gehad om de rondemiss van de veldrit van Lieshout te interviewen. Toen zat ik te denken dat ik nog nooit kussen van de rondemiss heb gehad na afloop van een veldrit.
Ik ging eens verder “brainstormen” en vroeg me af hoe de vierde renner/renster zich zou voelen als hij/zij altijd als vierde over de meet zou komen.
Dat zou betekenen dat hij/zij ook nooit kussen van de rondemiss zou krijgen.
Dan kun je net zo goed in de remmen knijpen en als laatste over de meet komen, want dan maakt het toch niks uit. Die 3 smakken en de bloemen gaan dan toch aan je neus voorbij.
Als je dan vooraf aan de wedstrijd aan de rondemiss vraagt of ze de laatste renner/renster zou willen kussen en het niet verder vertelt, dan hoef je niet zo’n moeite te doen, en ben je dus toch verzekerd van die lekkere sappige smakken op de wang. Dan moet je natuurlijk wel zorgen dat je laatste wordt.
Als het uitlekt, dan wordt het toch nog een wedstrijd. Dan knijpt iedereen in de remmen en moet de plaatselijke fietsenmaker flink wat remblokken inkopen om aan de vraag te voldoen.
De fietsenmaker zal dan de bestelling van kettingen en tandwielen en zelfs tubes moeten annuleren, want dat zal een stuk minder slijten. Het is ook altijd wat!

Wat ook kan gebeuren, is dat het een iets minder knappe rondemiss is die dag, en dat de eeuwige 1e, 2e en 3e flink in de remmen knijpen (toch nog handel voor de plaatselijke fietsenmaker), zodat de 4e, 5e en 6e op het podium komen.
Die 4e, 5e en 6e hebben dan niet in de gaten gehad dat het vrouwelijk schoon iets minder schoon is (slapers noemen we dat), en zijn in de maling genomen door de “in de remmen knijpers”.
Dan krijg je 3 renners/rensters op het podium die met een sip gezicht op het podium staan met de rondemiss erbij.
En je krijgt dan ook nog een rare bijkomstigheid: De 4e, 5e en 6e in de uitslag staan dan met een “big smile” in de buurt van het podium de eerste 3 uit te lachen.

Ja, ja, hersenspinsels kunnen ver gaan. Misschien is het een frustratie van dat ik nooit de smakken in ontvangst heb kunnen nemen, maar wie weet: als interviewer gaat het misschien toch lukken. Bij Wendy in Lieshout is het niet gelukt, maar er zijn nog genoeg rondemissen. Hoop doet leven.

Groeten,

Gies