Al op jonge leeftijd was ik bevangen door het wielervirus. Mijn moeder vertelde me (met een lach) dat ik eerder kon fietsen dan lopen.

Mijn eerste fiets moest meteen door mijn vader verbouwd worden, spatborden eraf en een racestuur erop. Anders zou de fiets niet gebruikt gaan worden.

Op 12 jarige leeftijd ging ik mijn pa vergezellen bij Toerclub Woensel. Dat jaar reed ik ook Diekirch – Valkenswaard (245km) uit, en ben daarmee de jongste deelnemer uit die geschiedenis.

Vanaf de Nieuwelingen rijd ik wedstrijden bij de KNWU, sinds die tijd veel gezien en meegemaakt. In de jaren 90 was ik een belofte volle renner die vooral uitblonk in de zwaardere koersen, zo werden ATB wedstrijden mijn hoofddoel. Ik zat net tegen de absolute top van Nederland aan, maar kon geen beroepsrenner worden. Nu later wordt die tijd bestempeld als de EPO periode, en is er voor mij veel duidelijk geworden.

Heden ten dage beoefen ik mijn sport met nog heel veel plezier. Ik heb een dikke 200 wedstrijden gewonnen waarbij minder belangrijke, maar ook enkele grote, waar zwaar om is gevochten. Het veldrijden is nu mijn grootste passie, maar ook de andere wielerdisciplines mag ik nog graag doen. De honger om te winnen is nog nadrukkelijk aanwezig en ik ben blij met onze geweldige ploeg om dit na te streven.