Vandaag was het weer eens tijd voor wat anders. Een drietal jaar geleden had ik al eens aan deze duathlon in Waalwijk deel genomen. Toen aan de korte afstand, nu heb ik samen met ploegmaat Marco aan de lange afstand deel genomen. Marco deed het loopwerk en ik nam het MTB stuk voor mijn rekening. Dus eerste 8 km lopen, dan 20 km mtb-en om met 4 km lopen af te sluiten.

Het weer voorspelde niet veel goeds voor vandaag en zo geschiedde ook. Regelmatig werden we getrakteerd op flinke plensbuien. Dit toverde het fietsparcours om tot een ware modderbaan. We starten tegelijk met de overige categorieën. Voor mij dus nog even geduld tot Marco zijn 8 km volbracht had. Hij startte voorvarend en kon zich mooi halfweg het veld handhaven. De eerste in koers zijn echter pure lopers, welke dus een beetje te hard gingen voor Marco. Voor mij dus de schone taak om die achterstand proberen goed te maken op de fiets.

Zo rond de 25ste plek kon ik aan het fiets gedeelte beginnen. De eerste ronde was het nog erg druk op het parcours (eerder gestarte categorieën) en was het op de vele singletracks wachten geblazen. Vanaf ronde 2 van de in totaal 4 kreeg ik wat meer ruimte en kon ik tempo blijven maken. De ene na de andere pikte ik op niet wetende of het een gedubbelde of iemand voor me in koers was. Het parcours was loodzwaar geworden en ik moest goed opletten tijdens het passeren van andere deelnemers die de gekste “lijnen” volgden of zomaar ineens dwars op het parcours gingen staan. Ik bleek uiteindelijk op de 3de plek overall te zijn beland toen ik in het parc fermee mijn nummer weer aan Marco overgaf. Hij kon beginnen aan zijn 4 km als afsluiting. Hier moest hij nog een plekje inleveren en zodoende eindigden we als 4de overall maar wel als eerste in de categorie duo’s.

Zo kon ik mijn trouwste suporter verblijden met een mooie bos bloemen. Die had ze wel verdiend na zo'n dag in de regen en wind!

Vandaag was dan alweer de laatste cross van het seizoen voor mij. Dit was te doen in Eeklo, zo’n 5 kilometer verder dan Maldegem, waar ik vorige week woensdag heb gereden. Samen met Lot vroeg vertrokken en toch wel een beetje benieuwd naar het parcours al daar. Onderweg wisselde het weer een beetje, sneeuw, droog, witte velden en groene weiden. Maar in Eeklo aangekomen viel er nog een klein beetje sneeuw, terwijl er nagenoeg niets lag. Wel was de ondergrond knalhard bevroren.

Het parcours was mijn inziens net een speeltuin. Op een hele kleine ruimte hadden ze zoveel mogelijk bochten, slootjes en graskantjes gelegd. Dan was meneer Mol nog eens flink bezig geweest waardoor het ook nog een lange stuiterbaan was geworden.  Behoudens de start finish strook was er dan ook nergens de mogelijkheid om eens vol door te trekken. Niet echt een rondje waar ik graag rijdt. Maar goed, we waren er toch, dan maar het beste er van proberen te maken. Door de vele bochten was het ook lastig om te passeren.

De start van achteraf was redelijk, maar ik raakte toch ingesloten en kon zodoende pas als 8ste aan het geslinger beginnen. Al snel schoof ik een plekje op, maar het was erg lastig om te passeren. Wel bleven de rijen gesloten naar voren. Totdat nummer 5 besloot om te gaan liggen in een bocht. Nummer 6 viel erover en ik kon al remmend net ontwijken. Zo lag ik wel ineens 5de, maar de eerste 4 vogels waren wel gaan vliegen. Nu begon dus de achtervolging, maar het vele gedraai ging me niet zo goed af en ik kon dan ook niet echt dichterbij komen. Ik zag dat het al vrij snel verbrokkelde bij de eerste 4.

Half koers begon ik dan toch in te lopen, het vele aanzetten begon de koplopers op te breken. Al snel peuzelde ik nummer 4 in koers op. Ook nummer 3 leek wat stil te vallen en na een stuurfout van hem kon ik vrij snel aansluiten. Het passeren ging nog wat lastiger, hij wilde me niet voorbij laten. Maar eenmaal op de start finish strook ging ik zo hard aan dat ik hem meteen uit het wiel reed. De nummer 1 had inmiddels een mooie voorsprong bij elkaar gereden, maar nummer 2 kreeg ik goed in het vizier. Ik naderde langzaam, maar dichter dan 5 seconden kon ik niet komen. Hij wist die voorsprong tot de finish te behouden en zodoende eindigde ik als 3de in de seizoensafsluiter!

Wederom podium, dacht ik tenminste….. Eenmaal bij het podium aangekomen bleek dat er alleen maar een bosje bloemen voor de winnaar was. In de middag geven ze voor duizenden euro’s aan startgeld uit voor de profs, maar een bosje bloemen voor de amateurs kan er niet vanaf, echt schandalig vind ik. ’S-Middags wel nog kunnen genieten van de stuurmanskunsten van de profs

Vandaag de laatste wedstrijd van het geslaagde seizoen 2009 / 2010. Afgelopen week niet echt getraind, het was weer koud, sneeuw en de zin raakt op. Dus vandaag maar even goed los gereden om toch te voelen hoe het zit. De benen voelde gelukkig nog goed aan.

Met de start was ik gelukkig weer gelijk goed weg en zo draaide ik als 3e de het veld in. Na een kleine 2 ronde waren er nog vijf man over waaronder Mario Lammens en Peter Ballet. Halverwege de 2e de ronde, bij het overgaan van een aantal bultjes viel er één van de mannen. Achter hem fietste op dat moment Mario die er niet meer omheen kon waardoor het veld geblokkeerd was. Er zat dus niks anders op dan wachten tot  1 van de 2 weer de weg vrij had gemaakt. Het was Mario die als eerste weg was. Helaas fietste hij zo hard dat ik zijn wiel niet kon houden. Het voordeel was wel dat de 5e de man volledig uit zicht was verdwenen.  Mario was inmiddels aangesloten bij de kopgroep waar Peter als eerste moest lossen. Voor mij dus weer een punt om me op te richten. Voordurend kon ik op 5 seconden komen alleen bij het opdraaien van de weg moest ik weer terrein prijs geven. Zo ging het door tot de laatste ronde en uiteindelijk dan ook netjes 4e de.

De beste uitslag van het seizoen in de nationale en internationale wedstrijden, dus ook een mooie afsluiting en een opsteker voor aankomend jaar. Via deze weg wil ik ook al de supporters, verzorgers, mecanicien van het plakken van de tubes en de sponsoren bedanken voor het afgelopen seizoen.

Vandaag stond dan alweer de laatste veldrit in Nederland op het programma in Haarlemmermeer op en rond de Big Spotters Hill. Een nieuwe veldrit dus het was nog een verassing wat voor parcours we voorgeschoteld zouden krijgen. Maar gezien de naam van de locatie konden er wel eens wat hoogtemeters in zitten.

Vandaag startte ik weer bij de elites, een beetje spannend, want ik was erg benieuwd hoe ik me hier met mijn groeiende vorm staande zou houden. De afgelopen weken toch voornamelijk bij de amateurs gereden. De parcoursverkenning dan. Een lange asfalt start-finish strook gevolgd door heel veel gladde bochtjes over grasveldjes. Dan doken we een kuil in naar de materiaalpost om aan het heuvelgedeelte te beginnen. Dit was een grote piramidevormige berg, waar wij tot op 28 meter hoog klommen. Hierin zat nog een hele zware modderstrook. Bovenaan gekomen volgde een lastige afdaling, schuin over grashellingen, tot we weer bij de materiaalpost uitkwamen. Nog een stukje omhoog voordat we de weg naar de finish weer opdraaiden. Een zware maar leuke ronde.

De start dan, vanaf de eerste rij schoot ik een keer goed uit de startblokken. Maar net voor we het veld indraaiden verloor ik weer een hoop plekken. Toch kon ik in het vlakke grasgedeelte wat plekken opschuiven om als 8ste aan de heuvelzone te beginnen. Hier reden de eerste 6 meteen een stukje weg, en ik was niet bij machte om mee te springen. Bij de 2de keer heuvelzone wist ik de nummer 7 te passeren en achter me te laten om op zoek te gaan naar het eerste groepje. Ik had deze mannen nog goed in het vizier en kwam langzaam weer dichterbij. Op het grasgedeelte was het dan weer rustig blijven om geen stuurfoutjes te maken. Op de piramide zag ik 2 man lossen uit de kopgroep welke ik vrij snel oppeuzelde om alleen in de achtervolging te gaan op de eerste 4. Pfff, wat zat ik er kort achter, maar het lukte me simpelweg niet om aan te sluiten. Ik zag ze overal rijden, maar dat laatste gaatje kon ik niet dichten. Met nog 2 ronden te gaan nam ik wat risico’s op het grasgedeelte om toch proberen aan te sluiten. Helaas maakte ik een tweetal stuurfouten waardoor het gat ineens wat groter werd. In de een na laatste keer heuvelzone nog een keer alles geprobeerd maar veel dichter dan voor mijn stuurfouten kwam ik niet meer. De laatste ronde heb ik dan op het grasstuk nog een keer alles gegeven maar het mocht niet baten. Voorin was de strijd om de podiumplekken los gebarsten en ik kwam geen streep dichter. De laatste keer heuvelzone, de beentjes deden voort erg zeer. Nog een keer de afdaling om rustig als 5de uit te bollen over de finish. Best tevreden, alleen jammer dat ik net niet bij de eerste in koers kon komen.

Volgende week de allerlaatste veldrit voor mij in het Belgische Eeklo.

Na zaterdag een uurtje meegefietst te hebben met de voorjaarscompetitie bij DRC de Mol was het vandaag weer serieus koers in Hoofddorp.

Na een paar rondjes te hebben ingereden en even de remmetjes bijgesteld te hebben in verband met de serieuze afdalingen die er hier zijn, weer een mooie start positie namelijk op de eerste rij.

Bij het klinken van het startschot iets na achter geduwd, maar toch nog rond de 15e de plaats het veld in. Na bijna een rondje gereden te hebben al opgeschoven na de 10 plaats.

Maar 100 meter na de verzorging, met naar links draaien na een klimmetje, liep mijn voor tube van de velg.

Dus ZWAAR  teleurgesteld heb ik de wedstrijd verlaten. Nu met het schrijven van dit stukje nog steeds eigenlijk balen, zeker omdat er vandaag makkelijk top 10 in had gezeten.

Nu zaterdag nog naar Eeklo en dan zit het seizoen erop.

Vandaag ben ik samen met Lambert richting Brugge vertrokken. Daar is het gezellige plaatsje Maldegem te vinden waar de jaarlijkse cross in het centrum gelegen parkske (zoals de Belgen zo mooi verwoorden) verreden werd. Ik ben hier 2 jaar geleden al eens 4de kunnen worden. Het is een mooie cross welke als volgt kort samengevat kan worden. Asfalt startstrook, haaks de bossen in, een lusje op gras, een wasbord wat totaal niet loopt (de bulten te kort op elkaar). Dan een paar lange grasstroken, bult op en af, haaks om door het losse zand, bult op en af, weer 2 lange stroken. Hierna bult op en af, meteen los zand met bocht, haaks om, lange rechte loszand strook, lange rechte grasstroken met 2 balkjes. Dan schiet je de bossen in te beginnen met een vette modderstrook van zo’n 30-40 meter. De rest is racen over goed begaanbare parkpaden waarna je weer op het asfalt uitkomt om aan de volgende ronde te beginnen!

Het zwaartepunt ligt dus bij de los zand stroken, hier is het zaak om zo foutloos mogelijk door te komen. Met inrijden ging dit vrij aardig, maar of dit in volle inspanning ook nog zou zijn…..

Mooi op tijd voor de start aanwezig moest ik natuurlijk toch achteraan opstellen. N’un Ollander in Vlaanderen, die gaan ze niet vooraan zetten! Ik zag 2 Belgisch kampioenen, van de Masters A en Amateurs, welke vandaag gezamenlijk starten. Tegenstand verzekerd dus. Ik ben maar schuin achter zo’n kampioen gaan staan met de gedachten dat hij wel een stukkie kan fietsen. Het was wel aan de zijkant tegen een hek aan, maar ik moest zo snel mogelijk opschuiven omdat in het veld meteen de loszand stukken kwamen. En als je dan achter in de meute zit verlies je onnodig erg veel tijd op de eerste die nergens hinder van hebben. Een fel fluitsignaal, en weg waren we, tenminste, de meeste. Degene die tussen de Belgisch kampioen en mij instond van het nodig om tot 2 keer toe niet in zijn pedaal te komen en mij zo klem te rijden tussen hem en het hek. Uiteindelijk kwam ik er langs en met de hulp van mijn ploegmaat Stefan, die mooi een gat liet vallen net voordat we de bossen indraaiden, kon ik al behoorlijk wat plekken goedmaken.

Nu was het rustig blijven en proberen in te halen waar het kon. Dit was natuurlijk lastig en ik verloor veel terrein op de eersten in koers door fouten van anderen in de technische stukken. Met ingang van ronde 3 lag ik toch al op de 5de plek in koers. En ik zag tot mijn genoegen zelfs beide Belgisch kampioenen rijden die de eerste 2 plekken bezetten. In de 2 volle ronden die volgden peuzelde ik nummer 4 in koers op en sloot aan bij de nummer 3. Dit na een fout van hem in de zandbak! Ik nam resoluut de kop en trok op de zware stukken vol door. Al vrij snel gaf hij het op en kreeg ik een veilige marge op hem. Maar ik wilde meer, nog steeds zag ik die 2 Belgische truitjes rijden. Langzaam kroop ik ernaar toe en met ingang van de laatste ronde was ik tot op 18 seconden genaderd. Maar helaas was bij mij na de lange inhaalrace het beste er vanaf en kon ik het laatste stukje niet meer overbruggen. Een 3de plaats als resultaat, eentje waar ik tevreden mee kan zijn. Dus voor een grote massa publiek, welke al aanwezig waren voor de profs die na ons startten, kon ik een bosje bloemen in ontvangst nemen. Tevens kreeg ik een fles van 1,5 liter kloosterbier, het beste in uit de regio volgens de official! Maar dat mag Lot gaan testen. Hopelijk vind ik nog ergens een podium foto, met 2 Belgisch kampioenen op het schavot, dat moet er mooi uitzien!

Vandaag weer de jaarlijkse parkcross in Maldegem. Een mooie cross waar wij in het voorprogramma van de beroepsrenners rijden.

Na een aantal rondjes inrijden voelden de benen niet al te goed aan. Maar dat kan komen dat de rek er een beetje uit is, het is een lang seizoen wat er bijna op zit (zondag nog naar Haarlem en de week er op naar Eeklo). Met het opstellen had ik de pech dat ik vrij achteraan moest opstellen. Bij het geven van het startschot was ik gelukkig wel goed weg en draaide zo als ongeveer 5e de het veld in. De goeie start kon ik 3 ronden volhouden, ik fietsen op dat moment samen met Peter Ballet om de 3e de plaats. Achter ons reden op 5 seconden nog 2 man met onder andere Richard Visscher. Na die 3 ronden zat ik er doorheen en moest ik lossen. Wel kon ik aanpikken bij de 2 man achter me. Een 2 ronden voor het einde maakten ik echter een stuurfoutje waardoor ik moest lossen. Jammer van het foutje maar toch netjes 6e de.

Zaterdag was het weer de beurt aan het Wereldkampioenschap voor Masters.Een mooi rondje om het Zilvermeer in Mol (België).Daar aangekomen lag het rondje er inderdaad heel mooi bij, droog en best snel.Het enige lastige was de zandstrook naar het water toe, die lag er ook zo los bij dat ik er geen ronde doorheen kwam tijdens het inrijden.De start volgorde gaat hier altijd op loting. De laatste jaren had ik het geluk dat ik op de eerste rij mocht opstellen, dit jaar was het helaas anders.Na een twintig tal namen van de bijna 70 vertrekkers nog niet opgenoemd, eindelijk na een 30 tal renners voor me mocht ik oprijden.Met de start was het een beetje remmen , duwen en trekken maar uiteindelijk rond de 25este plaats het veld in. Daar met heel diep gaan tot de laatste ronde met de nummers 19 t/m 25 rond gereden. In de laatste ronde door een stuur foutje van 1 van de renners brak het.De renners 19 en 20 reden helaas weg, maar zelf kon ik ook nog op de technische stukken het verschil maken met de anderen, uiteindelijk alleen aankomen op de 21este plaats. Dik tevreden.

Zondag na lange tijd weer cross in het Amsterdamse Bos (als Elite renner daar ooit nog wel eens gereden). Met nog veel last van Zaterdag ben ik maar rustig gaan inrijden. Wat gelijk op viel was dat het een zware cross zou gaan worden, veel nattigheid door de paar centimeter sneeuw die er lag. Deze sneeuw had het parkoers zwaar gemaakt omdat de bovenlaag aan het dooien was en dus modder was geworden. Met de start gelukkig gelijk goed weg en zo kon ik samen met Piet Smit strijden om de 13e de plaats. Maar helaas moest ik Piet anderhalve ronde voor het einde laten gaan. Resultaat ook vandaag weer tevreden 14e de geworden.

Na gisteren laat te zijn thuis gekomen hoefde ik mijn spullen gelukkig niet schoon te maken. Vannacht heeft het echter weer flink gesneeuwd en met een paar graden boven nul levert dat “zooi” op tijdens een wedstrijd.

Vandaag is het in Amsterdam te doen, een wedstrijd voor alleen amateurs. En aangezien ik in de zomermaanden weer bij de amateurs ga rijden, had ik hier nu ook startrecht. Er was een zware omloop uitgezet rond en op een heuvel in het Amsterdamse bos. De sneeuw en modder maakte het soms erg technisch, even verderop weer erg zwaar. Nadeel, zo bleek tijdens de wedstrijd, was dat er maar een enkele materiaalpost was.

Omdat het mijn eerste amateur wedstrijd was mocht ik wederom achteraan opstellen. Met de start was ik echter goed weg en kon goed opschuiven. Ook hier was het lastig inhalen, maar gelukkig niet onmogelijk, het oponthoudt was vaak van korte duur. Een stukje voorbij de materiaal post wilde ik weer wat renners passeren om bij de eerste in koers aan te sluiten. Hierdoor ging ik even van het ideale spoor af, en kwam in wat hoger gras/riet terecht. Dat werd me fataal, heel mijn pion zat met die troep vol gedraaid. Op elk kransje sloeg hij over. Snel van de fiets om proberen het er tussen uit te krijgen. Dat lukte natuurlijk niet en uiteindelijk toch maar weer op de fiets gesprongen om mijn weg te vervolgen. Ik lag weer bijna achteraan met daarbij het feit dat alleen op de zwaarste versnelling de ketting niet over sloeg. Erg fijn als je ook omhoog moet rijden, dat liep dus voor geen meter. Nog ruim een halve ronde aan moeten tobben voordat ik kon wisselen naar een andere fiets. Het duurde dan even voordat ik mijn ritme kon herpakken en weer wat plekken op kon gaan schuiven. Lot had inmiddels mijn gewisselde fiets weer op orde gekregen, ze begint inmiddels een ervaren mechanicien te worden!

Op de centrale heuvel was het een drukte van jewelste met sleeënde kinderen die er allemaal niets van begrepen, die mannen die door de sneeuw en modder aan het ploeteren waren. Het laatste stuk naar de top van de heuvel moest worden gelopen waar een van de aandachtig kijkend kids me vroeg: “Is het zwaar meneer?”. “Erg zwaar!”, riep ik hem toe waarop ik hem nog Ohhhh hoorde roepen. Boven gekomen volgde een snelle afdaling. Hierin werd ik lastig (poging tot aanval) gevallen door een van de vele loslopende honden in het park. Ik kon hem maar ternauwernood ontwijken en met de schrik in de benen mijn weg vervolgen.

Uiteindelijk kwam ik weer een beetje op stoom en kwam op de 5de plek te rijden. De nummers 3 en 4 kreeg ik zelfs weer in het vizier. Langzaam kroop ik dichterbij, maar de wedstrijd was helaas te kort om nog aan te kunnen sluiten. Ook deze wedstrijd dus op de 5de plek afgesloten. Niet tevreden met de resultaten, maar het was wel weer lekker om 2 crossen in een weekend te kunnen beslechten! Volgend weekend zelf geen cross, dan zitten we voor de buis om het WK te volgen.

Deze aflopende crosswinter was weer een hele goede. Vele overwinningen, en dat ik die mocht behalen in een Wereldkampioenentrui maakte het nog veel mooier. Juist daarom had ik voor komend jaar ook wee erg graag een kampioenstrui om de schouders.

Het Rood-wit-blauw was net aan me voorbij gegaan. Maar een nieuwe regenboogtrui zou de kers op de taart moeten worden. Dat dit geen simpele opdracht zou zijn was me wel al duidelijk. Door omstandigheden heb ik de laatste tijd niet veel kunnen trainen, en daarmee voelde ik wel dat ik niet meer zo scherp stond als dat ik zou willen. Mijn overwinning van vorige zondag in Bakel gaf me nog wel wat nieuwe moed, maar ook daar ging het al niet als vanzelf.

Toch blijft een WK een speciale wedstrijd. Vaak overtref ik mezelf daar nog eens, en kan ik vaak mooie dingen laten zien. Het is niet voor niets dat ik die titel al 3 keer eerder mee naar huis heb genomen, en dat ik alle andere jaren op zijn minst een zilveren of bronzen plak wist te winnen.

Ik wist wie mijn concurrenten zouden zijn, mijn wilskracht en doorzettingsvermogen zouden het kunnen winnen van die sterke kerels. Toch kreeg ik al met het opstellen van de startposities een eerste dreun te verwerken. WEEER stond ik van ver van achteren opgesteld. En op deze te rijden omloop is dat een ramp.

Hierdoor was ik slecht vertrokken en ging ver van de eersten vandaan het losse zand in op het Zilvermeerse strand. Het gewring en geduw wat er dan volgde is niet zo mijn ding. Even leek het nog beter te gaan wanneer de uiteindelijke winnaar me voorbij snelde. Ik wist dat ik dat wiel moest hebben, maar een val van een renner die zich ertussen had gefrot vergalde mijn laatste kansen. Vanaf dan ging alles nog slechter dan dat ik vertrokken was. Het werd een ware ramp. Niets lukte meer en ik kon me niet meer voluit geven. ik probeerde wel, maar het ging niet meer.

Het liefst wilde ik afstappen en een eind aan dit crossseizoen maken, Direct!

Een sportieve geest ergens in mij hield me nog op de fiets, ik reed vervolgens de wedstrijd uit en werd roemloos 17e.

Dat ik niet had gewonnen vond ik niet eens zo heel erg. Ik was gewoon niet goed genoeg, de beste had gewonnen. Maar dat ik zoo slecht zou zijn had ik niet verwacht. Dat was wel balen.

Toch kon ik het ook wel positief benaderen. Ik ben erg trots dat ik deze titel als eens heb gewonnen, en die pakken ze me nooit meer af.

Vandaag werd het WK voor masters verreden. Ik mag daar voor het 4de jaar starten en wel in de categorie 1976-1980. Op de deelnemerslijst prijkte een bonte verzameling renners uit: België, Duitsland, Frankrijk, Italië, Tsjechië, Spanje, Engeland, Denemarken, Amerika en Nederland, zo’n 50 a 60 man in totaal. Je kent daar nooit de sterkte van je tegenstanders, wat het extra spannend maakt. Ik was al erg blij dat ik er überhaupt bij kon zijn. Geen verwachting dus, maar gewoon lekker rijden!

De omloop was kurkdroog en dus lekker snel met hier en daar de nodige los zand stukken erin. Eigenlijk exact hetzelfde als vorig jaar, toen ik de bronzen medaille wist te behalen. Een goede start is erg belangrijk, maar die heb je niet in eigen hand. De opstelling is namelijk op loting. En dit jaar moest ik wederom op de laatste rij plaatsnemen. Waar het de voorgaande 3 edities met de start pas in de eerste los zand strook misging door valpartijen, was het nu al na 50 meter dat er een Italiaan in de dranghekken reed. Deze kon ik op een haar na ontwijken, maar de snelheid was er natuurlijk helemaal uit. Hierdoor schoot ik als een van de laatste het losse zand in, met het voordeel dat ik een goed overzicht had (elk nadeel heb zijn voordeel zoals Johan zou zeggen!). Hierdoor wist ik de valpartijen al lopend te ontwijken en zo kon ik meteen goed opschuiven. Na de los zand strook blijft het lang smal en ik koos er hiervoor om te blijven lopen. Ik heb dus ongeveer een kwart ronde al lopend afgelegd om daarna pas te gaan fietsen! Het leverde me wel veel plekken winst op, maar ik zat nog steeds veel te ver van achteren. Als 24ste passeerde ik pas de materiaalpost. Veelal wachten op een kansje om in te kunnen halen, maar dat is haast ondoenlijk. Als circa 18de kwam ik de eerste van in totaal 7 ronden door.

Nu kreeg ik wat ruimte en kon zo vrij snel naar een grote groep van een man of 10 toe rijden. Op de singletracks was het weer wachten, wachten en wachten. De groep raakte langgerekt en op de finishstrook kon ik wat opschuiven. Maar in het losse zand ging het wederom fout en ik hing weer achteraan de groep. Nu zat ik mezelf echt op te vreten omdat ze stil begonnen te vallen en ik nog steeds niet kon passeren. Wederom op de finishstrook gekomen ging ik vol aan en probeerde de groep in een keer te passeren. Ze zwabberden echter over de weg, en ondanks wat geschreeuw sloten ze me op. Ik zag echter nog een klein gaatje en “kwakte” hem op volle snelheid ertussen door. Dit leverde wat gevloek op, maar ik was er eindelijk voorbij. Op de 8ste plek reed ik nu en in een ruk kon ik naar de nummers 6 en 7 in koers rijden. Ook hier was het weer wachten totdat we de finishstrook op draaiden. Zonder aarzeling weer vol aan gegaan en meteen had ik weer een gaatje. Naar voren waren de gaten al behoorlijk groot geworden. Ze waren al uit het zicht verdwenen wat het extra moeilijk maakt, je hebt geen richtpunt meer. Gelukkig zag ik zo’n 3 ronden voor het einde nummer 5 in koers rijden. Hier was ik zo bij, gepasseerd en meteen weggereden. Ik begon op stoom te komen voor mijn gevoel en kon goed snelheid houden. Met nog 2 ronden te gaan kreeg ik zelfs de nummer 4 in het vizier. Maar de concentratie werd wat minder en ik maakte een schuiver in het losse zand. Mede hierdoor lukte het me niet meer om hem bij te halen. Een 5de plek dus al resultaat. Het wordt een beetje eentonig, maar als ik nu eens wat geluk zou hebben bij de start….

Meteen na de finish zag ik een bekende staan. Vorig jaar had ik hier doping-controle  en ook nu was ik weer uitgeloot (toeval of ben ik gewoon verdacht!?). De man werd meteen een stuk minder vrolijk toen hij zag dat ik het weer was, vorig jaar had hij immers het buffet gemist doordat het zolang duurde voordat ik mijn plasje kon doen. Nu was het in de wedstrijd niet gelukt om me te verbeteren, dan moest het maar bij de doping-controle gebeuren. Vorig jaar lukte het me na 1 uur 15’ om te plassen, dat moest nu langer kunnen. En na wat grappen over en weer is het me gelukt, 1 uur 30’ duurde het! Nu laten ze het volgend jaar wel uit hun hoofd om mij te controleren!

Vandaag was het de beurt aan Bakel, mijn eerste nationale wedstrijd sinds mijn sleutelbeenbreuk. Hier wordt altijd een leuke maar loodzware ronde uitgezet. Tijdens de verkenning bleek dat dat dit jaar niet anders was. Het werd nog eens extra lastig door de dooi, wat er voor zorgde dat het parcours op sommige plekken een ware glijbaan werd.

Door de goede prestaties van voor mijn sleutelbeenbreuk mocht ik nog steeds op de eerste rij opstellen. Maar echt goed kwam ik niet weg en ik liet me een beetje weg drummen. Zo schoot ik achter de snelle mannen als circa 15de de eerste singletrack op. Hier was het een beetje stuivertje wisselen maar ik had nooit het idee dat ik met de eerste mee zou kunnen. Sterker nog, ik had werk genoeg om de jongens in mijn buurt bij of voor te blijven. Echt lekker liep het dan ook nooit voor mijn gevoel. Vanachter kwam dan nog iemand over me heen en ik probeerde hem te volgen. Maar op de bochtige stukken moest ik hem toch laten gaan. Dit werd mede veroorzaakt door het feit dat als ik wat harder wilde, ik de ene na de andere fout maakte. Hierdoor ging het uiteindelijk alleen maar langzamer.

In de laatste 2 ronden sloot ik weer terug aan bij hem en door een stuurfout van hem kon ik zelfs wat afstand nemen. Maar in mijn enthousiasme om hem voor te blijven begon ik weer fouten te maken en binnen no time was de situatie weer omgedraaid. De laatste ronde kon ik nog vrij dicht naderen, maar hem nooit meer echt bedreigen. Zodoende kwam ik als 14de over de streep. Niet tevreden, maar ik moet realistisch blijven. Het was pas weer mijn 4de wedstrijd en mijn eerste in de blubber. Het is duidelijk te merken dat ik nog ritme mis en vooral de feeling met de ondergrond.

Volgende week is dan het WK Masters, hopelijk kan ik daar nog een mooi resultaat neerzetten ondanks alle malheur dit seizoen. We gaan er in ieder geval ons best voor doen. En laten we duimen dat alle sneeuw/ijs dan verdwenen is

Dit weekend toch 2 crossen gereden.

Zaterdag ben ik in Rotterdam geweest. Daar aangekomen kwam ik een parkoers tegen wat flink wat modder met zich mee bracht. Mede door de dooi van de laatste paar dagen was de bovenlaag blubber met daar onder nog steeds hard bevroren ondergrond. Het zou daarom ook glibberen en glijden worden.

Het was een opmerkelijke start van nog geen 100 meter, daarna gelijk met 35 man links het veld in wat nog geen meter breed was.  Waar ik ook al bang voor was gebeurde ook we draaide als 20e ste het veld in.

Na veel glibberen en glijden toch nog uiteindelijk netjes 8e ste geworden.

Zondag was het weer de beurt aan Bakel. Een mooi bosrondje zou je zeggen, maar het ligt me niet.

Opstellen mochten we op de eerste rij, dat door de puntjes behaald in Surhuisterveen.

Het koste me ook na de start inderdaad heel veel moeite om op gang te komen en te blijven. De verschillen met de plaatsen 10 t/m 15 waren nooit echt groot maar aansluiten of dichterbij komen lukte ook geen moment. Uiteindelijk 16e de een nette uitslag op een rondje wat met compleet niet ligt.

Volgende week zaterdag de Wereldkampioenschappen in Mol (België) en zondag Amstelveen.

Vandaag de lange rit richting Surhuisterveen gemaakt. Op een vernieuwd parcours zag ik eerst mijn verzorgers Rene en Stefan aan het werk bij de Amateurs. Nadat zij gefinisht waren was het voor mij tijd om het vernieuwde parcours te verkennen. Een klein en snelle ronde met veel verraderlijke stenen en gladde bochten. Daarbij de harde wind maakte het een lastige ronde. Dranghekken met reclamedoek waaiden spontaan om…..

Met zo’n 45 man opgesteld voor de start waar ik ergens achteraan moest plaatsnemen. Dan met topsnelheid door het centrum van Surhuisterveen om haaks een smal steegje in te slaan. Niet echt mijn ding en echt opschuiven ging ook niet. Ik zat eigenlijk meteen in de mongolenwaaier welke vandaag alle 4 aan de start stonden. Wat erg lastig en gevaarlijk was, ze rijden verassende lijnen zullen we maar zeggen. Het was echter lastig inhalen omdat er maar een goed spoortje was. Ging je daarvan af dan kwam je in de losse sneeuw en stond je meteen stil. Uiteindelijk lukte het me toch om ze alle 4 te passeren inclusief nog wat andere renners. Ik kwam in een groepje van 4 te rijden waar het tempo op de technische stukken eigenlijk net te hoog lag voor mij. In een gladde bocht schoof ik dan ook onderuit en verloor de aansluiting. Een mongool sloot weer bij me aan en heeft een ronde in mijn wiel gehangen. Om onverklaarbare reden sloeg hij op een rechte verharde strook vol tegen de grond. Een ronde later kon ik weer op precies dezelfde plek waar ik gevallen was aansluiten bij de groep. Echter ging de laatste daar nu ook liggen en reed ik er vol in. Ik kon zelf overeind blijven maar stond wel helemaal stil en was de aansluiting weer kwijt.

Ik ben toch vol door blijven gaan en op 2 man hield ik steeds zicht. In de een na laatste ronde wist ik nog een plaatsje op te schuiven en aan te sluiten bij de renner daarvoor. Deze wist ik in de laatste ronde helaas net niet meer te passeren en zodoende kwam ik als 26ste overall en 18de elite over de finish. Dat denk ik tenminste, want de jury besloot om tot nu toe onverklaarbare redenen alleen de eerste 24 in de uitslag op te nemen. Ik heb inmiddels wat mails verstuurd waarin ik om een verklaring heb gevraagd, wordt vervolgd.

Belangrijkste voor mij was dat ik duidelijk weer wat ritme begin te krijgen. Het blijft natuurlijk moeilijk om tussen de “grote jongens” met deze weersomstandigheden te rijden en dan je uitslag naar juiste waarde in te schatten. Komende zondag is er weer een nationale cross in Bakel, dan zullen we eens kijken hoe het daar gaat!

Vandaag weer de centrumcross van Surhuisterveen.

De dag ervoor al vertrokken naar Drachten, om niet heel vroeg in de ochtend weg te moeten en kans te lopen in de file terecht te komen.

Ook hier troffen we uiteraard weer een harde ondergrond aan met veel sneeuw.

Na een redelijke start draaide ik ongeveer als 20este het veld in.

Ongeveer halfweg koers kon ik aansluiten bij een groepje wat voor de 9e de plaats fietsten.

Daar kon ik goed volgen ,maar door de smalle paden kon ik niet echt inhalen.

In de laatste ronde hadden we wat last van de Masters die we dubbelde, ik verloor daarom ook net de aansluiting om mee te sprinten.

Uiteindelijk netjes 13e de.

Dit weekend het NK veldrijden. Vrijdagmiddag er al naartoe om op mijn gemak het parkoers te verkennen. Wederom een bevroren ondergrond maar best goed te berijden. Ook waren de afdalingen niet echt gevaarlijk. Zaterdagochtend met opstaan ineens een heel ander beeld, sneeuw heel veel sneeuw. Ook stond er een harde koude wind. Op het parkoers aangekomen krijg je dan toch weer een ander rondje voorgeschoteld als dat je de dag daarvoor had. Maar al met al niet slecht. Met de start gelukkig door de puntjes van afgelopen jaar redelijk in de voorste gelederen opgesteld. Na het startschot begon alleen de ellende van gedrang wat resulteerde dat ik niet zoals ik hoopte bij de eerste 25 mee het veld in nu ineens bij de laatste 10 het veld in. En dat betekent eigenlijk gelijk kansloos voor een notering bij de eerste 20. Bij dit soort parkoersen is het bijna onmogelijk om te passeren. Als je van het toch al smalle pad afwijkt zak je weg in de sneeuw en val je gelijk stil. Dat werd dus, na me herpakt te hebben weer knokken naar voren. Uiteindelijk in de laatste ronde met een 5 tal renners rijden voor de 23e ste plaats. Jammer genoeg maakte de renner voor me een klein stuurfoutje waardoor ik de aansluiting verlor wat resulteerde in een toch wel wat teleurstellende 27e ste plaats.

Volgende week Bakel.

De week van het NK. Onder normale omstandigheden leef ik hier erg naartoe om er een beste prestatie neer te zetten. Nu was het echter een ander verhaal. Het weer wil ook nog niet echt meewerken, maar de trainingen ging de afgelopen week wel aardig. Maar die waren voornamelijk binnen, terwijl je eigenlijk buiten moet trainen om aan de sneeuw te kunnen wennen. Gelukkig was ondanks de voorspellingen de weg naar Heerlen goed begaanbaar en kwamen we mooi op tijd aan.

Het parcours viel me alleszins mee. Het was wel glad, maar niet zo extreem als vorige week in Sint Michielsgestel. Ook de hoeveelheid moeilijke bochten was een stuk lager. Ook de afdalingen en klimmen waren redelijk goed te doen. Tijdens het inrijden kreeg ik dan ook weer wat meer vertrouwen in een mooie afloop.

Op de 2de rij mocht ik opstellen om. De lange startstrook liep bergop om aan het einde in een smal spoortje over te gaan. Hier was het zaak om goed vooraan te zitten omdat inhalen op veel plekken niet mogelijk was. Ik kon echter totaal niet opschuiven en was blij dat ik achter in het pak kon blijven hangen. Nu was het vooral rustig blijven en proberen op te schuiven op de plekken waar het kon. Dit moest snel gebeuren omdat ik een mooie groep zag ontstaan een stukje voor me. Na 2 renners gepasseerd te hebben kon ik met ingang van ronde 2 aansluiten. Ik denk dat we met zo’n man of 8 waren. Een leuke groep met veel renners waar ik nationaal vaak net achter eindig. Een mooi perspectief dus, maar helaas ging het in de eerste afdaling grandioos fout. Onderaan schoot ik in een spoortje en schoof hard onderuit het publiek in. Mijn ketting zat klem en het duurde (voor mijn gevoel erg lang) voordat ik hem met behulp van het publiek er weer op had. Nu kon ik mijn weg weer vervolgen, gelukkig zonder lichamelijke ongemakken. Maar de schrik, die ik net een beetje kwijt was zat er natuurlijk meteen weer in. Ik heb nog 1,5 ronde de inmiddels toch behoorlijke achterstand op de groep voor me gelijk weten te houden, maar ik kwam geen streep dichterbij. Daarna zakte ik weg en was het erg moeilijk voor me om tempo te houden, het draaide totaal niet.

De rest van de wedstrijd dus alleen gereden. Erg moeilijk om dan tempo te houden. Gelukkig kreeg ik in de 7de ronde weer iemand in het vizier wat toch weer wat motivatie gaf om proberen te versnellen. Ik wist hem, na een foutje van zijn kant, bij te halen en te passeren. Net voor het einde van die ronde werden we voorbij geracet door de kop van de wedstrijd die aan de laatste ronde begon en moest ik het strijdtoneel verlaten. Als 21ste gefinisht, maar als 22ste geklasseerd omdat we voor de streep van het parcours gehaald werden. Hierdoor werden de posities van de ronde ervoor genomen voor het klassement….

Ik weet inmiddels dat ik geen sneeuwrijder ben, maar ik had in ieder geval het doel om binnen de ronde te blijven van de koplopers. Op dit parcours zou dat moeten kunnen. Over het feit dat dit niet gelukt is ben ik in ieder geval zwaar teleurgesteld. Wat me ook zorgen baart is dat ik op de zwaar lopende, niet technische stukken, helemaal niet door kon trekken. Normaal haal ik daar mijn winst, maar nu zat er niet veel in de benen. Achteraf gezien was het moment dat ik hard viel mijn wedstrijd al voorbij. Hopelijk krijg ik de komende 2 wedstrijden weer het goede gevoel terug om tijdens het WK Masters nog een mooie prestatie neer te kunnen zetten.

In het weekend voor het NK veldrijden weer 2 koersen gereden.

Zaterdag in Almelo waar we een met sneeuw en ijs bedekt parkoers voor geschoteld kregen.

Na een wat matige start waar ik een beetje weggeduwd werd kwam ik langzaam opgang.

Zeker in het begin moest ik wennen aan de gladde en harde ondergrond.

Dat heeft me helaas zeker 2 plaatsen gekost, maar uiteindelijk toch netjes 13e de.

Zondag naar Sint-Michielsgestel, daar een koers met nog verse sneeuw! Ook hier had ik met het inrijden moeite om mijn fiets recht te houden. Na de start moest ik ook hier weer eerst een aantal ronde wennen aan de ondergrond. Na een 2 ronde was ik weer gewend aan de ondergrond en kon ik weer een aantal renners inhalen. Vandaag gebeurde dat helaas iets te laat wat resulteerde in een   21e ste plaats.

Nu op naar het NK in Heerlen ook daar zal weer een hard bevroren ondergrond ons voorgeschoteld worden.

Allereerst wil ik iedereen een gezond en sportief 2010 toewensen.

Vorig weekend heb ik voor het eerst weer goed kunnen trainen in de bossen. Wel nog enige voorzichtigheid met het oog op valpartijen. Dus eigenlijk wilde ik dan op zaterdag in Almelo mijn rentree gaan maken. Maar dinsdags kreeg ik last van de keel, en zo ben ik de hele week ziekjes geweest. Gisteren ging het voor het eerst beter, maar nog geen Almelo dus. Het blijft dus maar aantobben dit jaar.

Vandaag wel naar Sint Michielsgestel  gegaan om de Topcompetitie cross te rijden. Tijdens het inrijden zag ik links en rechts renners tegen de grond smakken. Het was een complete ijsbaan geworden. Nog bang om te vallen zat ik totaal verkrampt op de fiets. De ene ijsbocht na de andere volgde en er waren maar spaarzame rechte stukken in het parcours. De vele paaltjes langs het parcours deden me weer terug denken aan Laarne. Na terug gekomen te zijn bij de auto zag ik het niet meer zitten en ik speelde met de gedachten om niet te starten. Het idee dat er veel bekenden langs het parcours stonden gaf me de doorslag om het wel te gaan proberen, maar dan zonder risico’s te nemen. De tubes had ik op 1.5 bar gezet om toch maar iets grip te krijgen.

Met zo’n 80 a 85 man stonden we aan het vertrek en ik mocht ergens midden in het pak opstellen. Meteen na de start was er al een valpartij die ik ternauwernood kon ontwijken. Ik kwam wel stil te staan en zodoende was ik als een van de laatste weg. Ik kon zo links en rechts nog een enkeling oppikken,  die nog voorzichtiger was dan ik, maar van harte ging het niet. Op de rechte stukken kon ik dan even flink doortrekken om weer vol in de ankers te gaan voor de volgende bocht. Op sommige stukken zag je zelfs complete ijsplaten liggen. Hier ging ik dan stapvoets overheen om maar recht te blijven. Nooit kwam ik in mijn ritme en ook heb ik totaal niet af kunnen zien. De vele aanmoedigingen deden me wel goed en zo heb ik toch nog wat kunnen genieten. Ook mede door het feit dat ik weer eens een wedstrijd kon rijden. De uitslag was natuurlijk waardeloos, een 52ste plek (27ste elite), maar je moet ergens beginnen.

Gelukkig heb ik geen last van de schouder gehad. Nu is het zaak om deze week weer volledig fit te geraken. Komende zondag is dan het NK in Heerlen. Hiervoor maak ik me overigens geen illusies, maar ik ga gewoon proberen een leuke koers te rijden

SNEEUW!

Dat is iets wat ik niet leuk vindt. De ondergrond hard en daaroverheen sneeuw.

Het was alleen niet anders, we moesten het er mee doen.

Zaterdag daarom ook met -9 maar naar Woerden. De vaste verzorger (opa) was niet mee dus daarom Ellen en de kinderen mee de kou in. Alle respect voor jullie daar langs de kant in de kou.

Nu de wedstrijd, het begon al gelijk goed met het inrijden pion bevroren dus crossen met de reservefiets. De eerste 2 ronden een beetje de kat uit de boom gekeken. Daarna was ik redelijk gewend aan de gladde ondergrond en kon ik wat tempo maken. Ik fietste met een groepje van 4 man die ik toch netje los kan rijden. Alleen ook ik miste een bocht en zo konden de heren weer aansluiten. Met nog een kleine 2 ronden te rijden wederom terug op kop van het groepje en kon ze daarna wel losrijden en ben zo toch nog netjes 13e de geworden.

Zondag waren de clubkampioenschappen aan de beurt. Mijn laatste jaar bij de jonge mannen, volgend jaar gaan we dan echt over naar de Masters.

Vandaag was er nog veel meer sneeuw dan zaterdag. Er was al flink wat gevallen en ook bleef het de gehele dag sneeuwen. Eerst even een half uurtje inrijden en de gladdigheid viel gelukkig nog mee.

De bochten in het veld liepen goed je moest alleen goed opletten met het de weg opdraaien. Op de rechte stukken kon je goed  aanzetten.

Bij de start viel me op de het een korte start was en dat je het beste als eerste door de eerste bocht kon gaan.

Gelukkig lukte dat ook en na een ronde te hebben gereden heb ik even achterom gekeken, en daar zat niemand meer in het wiel. Daar stond ik wel een beetje van te kijken maar toch maar

gewoon doorgereden. Na 3 ronden, en de voorsprong vrij gemakkelijk verder te hebben uitgebouwd ben ik in de  2e de wedstrijd helft zonder risico verder gereden. Het resultaat; Clubkampioen in de A-klasse.

Toch een mooie afsluiting van mijn laatste jaar in de A-klasse.

Volgende week zaterdag Reusel en zondag Vorden.

Zaterdag had ik een cross in Amersfoort.

De avond ervoor een bedrijfsuitje gehad en kan je zeggen dat je op Jupiler niet harder gaat fietsen.

Het is wel een mooi rondje door het bos, alleen die bult die er in zit is nou niet een van de lichtste.

En dan vooral het laatste stukje en de trappen. En dan te bedenken dat je er gewoon omheen kan fietsen.

Ik kan net niet de aansluiting krijgen met een grote groep jongens die voor de plaatsen 8 t/m 13 reden. Op 10 seconde bleef ik hangen. Uiteindelijk met de groep 14 t/m 17 gereden waar ik moegestreden 16e de van ben geworden.

Zondag na een goede nachtrust naar Veldhoven. Daar had ik een redelijke start en ging als 12e de het veld in. Helaas halverwege koers liep de ketting er af en dat koste me een 15 seconde om deze er weer omheen te krijgen. Daardoor ook nog ingehaald door  2 jongens en uiteindelijk 14e de geworden.

Volgende week hebben we Zaterdag Woerden en Zondag de clubkampioenschappen.

Na 2 weken ziek en vorige week weer begonnen met 1 cross (Hilversum  21e ste)  Nu weer een vol weekend crossen.

Zaterdag naar Rijkevorsel (België) geweest. Een echte ouderwetse modder cross. Nog niet helemaal het ritme terug van vorige maand maar uiteindelijk toch netjes 13e de bij de masters B.

Zondag kregen we een cross in Moergestel voorgeschoteld een cross op een kleine oppervlakte met veel draaien en keren. Ook hier was het weer nat en glad door de vele regen van de laatste dagen. Gelukkig  ging het toch weer iets beter dan in Rijkevorsel . Ik kwam in een groepje met 4 man te rijden om de 12e de plaats. Uiteindelijk niet meer de macht om ook mee te doen om de 12e de plaats, 16e de maar weer wat progressie.

Op naar volgende week, Amersfoort en Veldhoven.

Doordat er dit weekend geen cross werd verreden in Nederland ben ik vandaag samen met Lot richting Laarne vertrokken om daar te gaan crossen. In bijna tropische omstandigheden kwamen we aan in Laarne. Er was redelijk wat volk op de been en ook het parcours stemde me vrolijk. Dat was als volgt uitgezet, men neme 2 maïsvelden, tig houten palen en 6 kilometer afzetlint. M.a.w. slingeren en stuiteren over een maïsveld!

Met zo’n 55 man stonden we aan het vertrek waar ik als enige Nederlander weer achteraan aan mocht schuiven. Doordat het parcours niet superbreed was, was het lastig opschuiven. Toch lukte het me vrij aardig om al flink wat plekken op te schuiven in het begin. Halfweg de ronde lag er een lastig slootje waar ik door de drukte besloot te lopen. Net toen ik weer op de fiets wilde springen schoot er een onbesuisde Belg binnendoor en knalde tegen mijn fiets aan, ketting eraf. Dit euvel was snel verholpen en ik verloor gelukkig geen terrein. Echter, er volgde meteen een vals plat afdaling met onderaan een vervelend knikje inclusief flauwe bocht naar links. Nog een beetje gepikeerd ging ik veel te hard het knikje in en verloor even de controle. Hierdoor kon ik de bocht niet houden en knalde vol tegen een paaltje aan. Een beetje versuft zag ik dat het paaltje plat lag, mijn fiets nog in orde was en de schade bij mijzelf ook mee leek te vallen. Met de nadruk op leek, toen ik weer een stukje op weg was voelde ik hoe enorm zeer mijn schouder deed. Inmiddels reed ik dik laatste.

Even speelde het door mijn hoofd om te stoppen, maar ik dacht, laat ik het nog even proberen. Ik kon absoluut niet aan mijn stuur trekken en de pijn verbijtend ben ik door gegaan. Lot riep ook nog: “Als het niet gaat moet je stoppen!” Maar dat zit niet in de aard van het beestje. Langzaam begon ik renners op te pikken en achter me te laten. Op de rechte stukken ging het goed, maar uit een bocht aanzetten ging gewoonweg niet. Uiteindelijk zou ik nog als 28ste geklasseerd worden. Erg jammer, er had vandaag veel meer in gezeten.

Na finish moest ik even gaan zitten van de pijn en besloten we om Linéa recta naar het Carolus te rijden. Echter op de weg terug zakte de pijn wat en zijn we toch gewoon naar huis gereden. Nog gewoon mijn fiets gepoetst met wat ahh’s en oeef’s. Zaterdagnacht echter erg slecht geslapen van de pijn, dus zondagochtend toch maar via de huisartsenpost naar het ziekenhuis. Daar werd helaas bevestigd wat ik inmiddels al vreesde, een sleutelbeenbreuk. De dienstdoende arts keek me een beetje raar aan toen ik zei dat ik er nog een hele wedstrijd mee uitgereden had….. Gelukkig is het wel een “mooie” breuk, voor zover je een breuk mooi kunt noemen. Geen idee hoe lang ik hiermee van de straat ben, maar dat zal komende week wel duidelijk worden als ik me weer in het ziekenhuis moet melden. Ikzelf heb al een streep onder/door het seizoen gezet. Ik kan wel stellen dat het niet echt mijn jaar is geworden, maar ja, we proberen maar positief te blijven!

Ik zal regelmatig een update plaatsen over de laatste ontwikkelingen van mijn herstel. Hopelijk kan ik jullie snel weer met een lach vanaf de fiets begroeten.

Na de wedstrijd van zondag besloten om 2 dagen volledige rust te pakken om van mijn kwaaltjes af te komen. Dat heeft me goed gedaan en vanaf woensdag heb ik de trainingen dan ook weer rustig hervat. Alleen nog een beetje verkouden, maar voor de rest heb ik nergens last meer van!

Vandaag was de Bavaria veldrit van Lieshout, een van mijn favoriete rondjes. Toch wel een beetje zenuwachtig omdat ik niet wist hoe het zou gaan na afgelopen week. Het weer was super, de ronde zoals gewoonlijk snel. Na een gedegen warming-up naar de start, die ze dit jaar wat smaller hadden gemaakt, gunstig voor mij dus.

De start dan, een hele lange aanloop naar de eerste singletrack. Niet mijn ding en ook nu zakte ik vanaf de eerste rij terug in het pak renners. Gelukkig zakte ik er niet helemaal doorheen en op het modderige pad richting singletrack koos ik eens de goede kant en zo kon ik weer een hoop plekken opschuiven. Dan kon ik in de bossen nog wat plekken goedmaken om in een groepje van 4 achter de kopgroep van 8 te gaan jagen. Gelukkig werd daar niet doorgereden en met ingang van ronde 3 kon ik als 12de en laatste aansluiten. Zaak om snel op te schuiven, maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Het lukte me niet en zo bleef ik achteraan bungelen, om na elk foutje van een van de renners voor me weer een gat dicht te rijden. Uiteindelijk lukte me het toch wat plekken op te schuiven. In de technische zone moest echter een heel stuk gelopen worden. Net voordat ik wilde afstappen schoot mijn ketting eraf en schoof ik onderuit. De man in mijn wiel reed over mij heen en viel ook. Die wilde in al zijn enthousiasme weer snel weg maar ik zat met mijn achterderailleur vast aan zijn snelspanner. Toen hij dat eindelijk door had, en ik hem los had gekregen waren de eerste al gevlogen. Ik ben toen stug tempo gaan rijden en kon van plek 12 op gaan schuiven naar plek 7 in de wedstrijd. Nog 2 maal sloeg mijn ketting eraf, gelukkig had ik hem er snel weer op zodat ik niet al teveel tijd verloor.

Met nog 3 ronden te gaan viel de nummer 6 in de wedstrijd helemaal stil en zo kwam ik op plek 6 te rijden met nog 3 man in mijn wiel. Er werd netjes samengewerkt maar ik voelde dat ik de sterkste was van deze groep. In deze ronde besloot ik dan ook eens flink door te trekken en met het uitkomen van de bossen had ik een mooi gaatje geslagen. Meteen pikte ik de koploper op welke een lekker band had. Zo kwam ik even op plek 5 te rijden. Al snel kwam hij weer terug en zo kon ik even profiteren van hem. Helaas nam hij de technische zone iets beter dan mij en kwam ik op een gaatje te zitten. Deze wist ik in de laatste ronde niet meer te dichten. Wel kon ik mijn achtervolgers afhouden om zodoende als 6de de finish te passeren.

Ik ben tevreden over mijn wedstrijd. Helaas moest ik de koplopers laten gaan door een aflopende ketting in combinatie met een schuiver, maar voor de rest was het niet verkeerd. Het lijkt erop dat ik geen last meer heb van mijn wat mindere fysieke gesteldheid!

Het heeft gisteren nog lang geduurd voordat ik overal het zand tussenuit had. Vandaag stond echter de volgende cross in Dordrecht alweer op het programma. Samen met mijn (toekomstige) schoonvader als verzorger zijn we af gereisd. Het weer was een heel stuk beter dan gisteren. Toch blijft het altijd glad in Dordrecht door de klei-achtige ondergrond.

Een goede warming-up ging vooraf aan de wedstrijd. Ik voelde me goed hersteld van de zware wedstrijd van gisteren. Ik had er dan ook erg veel zin in. Vanaf de eerste startrij kon ik redelijk meekomen, maar echt geweldig was mijn start niet. Dan vloog na een halve ronde ook nog eens mijn ketting eraf welke ik al fietsend niet erop kreeg en zodoende dus van de fiets af moest. Hierdoor kwam ik in de achterhoede te rijden. Gelukkig kon ik snel weer opschuiven en kwam zo rond plek 12 in de wedstrijd te rijden. In de tweede ronde had ik nog wat gezelschap welke in het technisch gedeelte behoorlijk in de weg reed. Gelukkig kon ik hier snel van wegrijden om zo alleen de achtervolging in te zetten op een groepje van een man of 5. Ik was vandaag niet bij machte om de sprong te maken, maar ik bleef er wel heel lang op dezelfde afstand achter hangen. Op de snelle stukken ben ik telkens vol aangegaan om de kloof te dichten, maar het lukte me vandaag gewoonweg niet. Op een gegeven moment knakte het een beetje en reden ze langzaam van me weg. De laatste ronde kwam ik echter toch weer heel kort op 2 van de 5 man voor me, maar niet genoeg om ze nog te kunnen bedreigen. Als 12de bolde ik dan ook over de streep.

Totaal niet tevreden vandaag, ik heb voor mijn gevoel er alles aan gedaan, maar het ging gewoon niet harder. Na het uitlezen van mijn hartslagen schrok ik wel een beetje. Mijn gemiddelde hartslag was zo’n 10 slagen lager dan normaal en ook heb ik nooit mijn maximale hartslag gehaald. Ik denk dat de afgelopen week van kwakkelen me toch niet helemaal in de koude kleren is gaan zitten. Hopelijk kan ik komende week volledig herstellen zodat ik zondag in Lieshout weer strijd kan leveren.

Na een erg beroerde week qua gezondheid was het maar de vraag hoe het me zou vergaan vandaag. Vanaf vorige week zondag heb ik al last van hoofdpijn, keelpijn, hoesten en snotteren. Echt tegen het zieke aan. Gelukkig ging het vanochtend al weer een stukje beter en was ik alleen nog aan het snotteren en hoesten. Vandaag was het te doen in Rhenen, een nieuwe veldrit op de kalender. Afwachten dus wat we voorgeschoteld zouden krijgen. Het voorspelde slechte weer leek in ieder geval uit te blijven. Vandaag was Lot ook weer van de partij, het gaat weer de goede kant heen met haar knie.

Daar aangekomen bleek de veldrit gedeeltelijk over een motorcrossbaan en door een natuurgebied te gaan. Het parcours omvatte, 2 erg steile klimmen, een loszand afdaling en veel zuigende rechte stroken. De ondergrond was veelal van dat scherpe metsel zandachtige troep. De ketting knarste dan ook behoorlijk. Het was inmiddels behoorlijk donker aan het worden en meteen nadat ik had ingereden werden de hemelsluizen open getrokken. Snel omkleden en maar wachten tot het wat droger werd. Warm rijden in de stromende regen schiet natuurlijk ook niet op. Inmiddels een half uur voor de start besloot ik het er toch maar op te wagen. Na een korte venijnige warming-up mocht ik als 4de opstellen van de in totaal 34 man, waaronder veel beloften van de nationale selectie waar elders geen wedstrijd voor was.

Het parcours was inmiddels tot een waar modderbad omgetoverd. De start was goed, maar al snel kreeg ik een grote klodder zand in mijn ogen waardoor ik erg veel plekken verloor. Een beetje bijgekomen zat ik halfweg het veld om gedurende de eerste ronde toch weer behoorlijk op te schuiven. Ik denk dat ik zo rond plek 12 doorkwam. Na nog een enkeling te hebben opgeraapt sloot ik bij 2 man aan voor plek 8, 9 en 10. Hier nam ik resoluut de kop en ben zonder te kijken door gegaan. Blijkbaar ging het hard genoeg want er werd niet over genomen en ook vanachter uit kwam niemand meer terug. Een van de twee moest op een gegeven moment lossen en zodoende heb ik de rest van de wedstrijd met mijn metgezel in mijn wiel gereden. Twee ronden voor het einde wipten we nog over Bram Schmitz heen (pech) en zo reden we voor plek 7 en 8.

In het begin van de laatste ronde bovenaan een steile klim wilde diegene in mijn wiel mij dan toch passeren. Dit kon hier eigenlijk niet en hij duwde me zo de afzetlinten in. Hierdoor moest ik van de fiets en was de vogel gevlogen. Behoorlijk pissed ben ik mijn weg vervolgd, maar ik kon hem niet meer achterhalen. Hij kwam na de finish nog wel zijn excuses aanbieden. Als 8ste passeerde ik uiteindelijk de finish een resultaat waar ik dik tevreden mee ben gezien de afgelopen week. Morgen is alweer de volgende cross in Dordrecht.

Na een week van goede training stonden vandaag de districts kampioenschappen in Breda op het programma. Charlotte kon vandaag weer voor het eerst mee, en samen met mijn schoonouders die aanwezig waren was dat voor mij een extra stimulans. Om 16.00 uur was de start voor ons, erg laat dus. Na 3 jaar op rij 4de te zijn geworden was ik vandaag gebrand om op het podium te komen. Het vertrouwen werd na de verkenning echter wel een beetje minder, een draai en keer rondje over een grasveld, niet mijn ding. Dan nog een trap omhoog lopen, een zandbak en een lange asfaltstrook complementeerden de ronde.

De start dan, ik was goed weg en draaide met de eerste het veld in. Ik kon me daar goed handhaven, maar kon niet voorkomen dat er al meteen 2 man wegreed. Met drie-en gingen we in de achtervolging, en door een slipper van de voorste 2 vonden we al snel de aansluiting. Met vijven werd de weg vervolgd en het was telkens je positie verdedigen. Op de weg viel het dan steeds stil. Vandaag echter liet ik me eens niet verleiden tot kopwerk en besloot rustig af te wachten. Wel probeerde ik in het veld steeds zo ver mogelijk van voren te zitten. Het tempo was goed te volgen voor mij, en ik had moeite om me in te houden. Na een slippertje van iemand waren we nog met 4 over, 2 elite renners en 2 beloften. Er wordt tijdens de DK een apart klassement opgemaakt. Met nog drie ronden te gaan besloot ik het tempo dan toch eens flink op te schroeven. Ze kraakten volgens mij, maar braken niet, en bij het opdraaien van de weg liet ik het dan maar weer stilvallen. Zelfs de laatste ronde ging tot halfweg rustig. Dan plaatste een belofte een demarrage, waar ik als 3de man bij het opdraaien van de weg aansluiting bij vond. Met drie-en gingen we de sprint aan waar ik kansloos was.

Zodoende eindigde ik als 3de in het gecombineerde klassement, maar wel als eerste elite renner. Dus kreeg ik de “gouden” medaille en een bos bloemen als beloning. De wedstrijd op zich was er een van hollen en stilstaan over een voor mij niet zo’n aantrekkelijk parcours. Dat ik me toch vrij simpel voorin kon handhaven stemt me tevreden en geeft vertrouwen voor de komende weken

Wederom geen cross in Nederland dit weekend, dus weer richting Bels gereden. Zingem was dit keer de plek van bestemming. Onderweg mijn schoonvader opgepikt welke vandaag als verzorger meeging. Het was een hele trip en na 180 kilometer rijden kwamen we aan in Zingem. Het parcours was een weidecross, met veel lastige scherpe bochten waardoor de snelheid er telkens volledig uitging. De weides welke normaal bevolkt worden door plaatselijk vee, waren alles behalve vlak en het was dan ook een groot stuiterfestijn! Dan zat er nog een heuveltje in welke 3x achter elkaar “beklommen” moest worden en achter in het parcours moest je van de fiets om een moddersloot over te springen. De start/finish strook was over een lange asfaltweg.

Ik kreeg nummer 48 toebedeeld wat betekende dat het weer erg druk zou zijn, uiteindelijk 52 man in totaal. Helaas moet je dan als Nederlander altijd achteraan opstellen wat vandaag niet anders was. Als een stel dolle stieren werd weer richting de eerste bocht op het asfalt gevlogen waar de rubbergeur van het remmen weer goed te ruiken was in de achterste regionen. Ik heb nog steeds moeite om op te schuiven op de eerste rechte stukken en ben dan vaak te voorzichtig en al blij als ik bij kan blijven. Op de eerste grasstroken kon ik dan mensen in gaan halen. Het heuvelgedeelte was natuurlijk weer file en hier had ik mezelf al voorgenomen om de eerste ronde te lopen. Dit pakte goed uit en ik kon weer wat renners voorbij steken welke elkaar in de wielen reden. Toch kwam ik halfweg de eerste ronde pas als 42-43ste door. Niet al te best dus. Ik ben dan toch een stug tempo gaan rijden om nog wat op te kunnen schuiven in de rangschikking. Dit tempo was hoog genoeg om de gehele wedstrijd renners in te blijven halen.

De laatste 2 ronden kreeg ik het dan wat moeilijk en had moeite om het tempo hoog te houden. Mede doordat ik even geen renners meer voor me zag. Een fransman welke ik bijgehaald had kreeg ik dan ook niet meer los gereden. Wel naderden we nog kort op een renner voor ons. Bij het opdraaien van de laatste rechte lijn schoof ik wat weg en zo pakte hij een 10-tal meters. Deze wist ik niet meer goed te maken en zo finishte ik als 25ste met de 2 net voor me. Uiteindelijk lekker gereden, en de verschillen waren nog niet eens zo heel groot. Er zat een groep van een man of 8 zo’n 30 seconden voor me. Zit ik met de start wat verder naar voren dan had ik daar in ieder geval bij kunnen zitten. Dan rijdt je voor plek 14-15, wat een stuk beter klinkt!

Maandag rust zodat ik dinsdag weer vol er tegen aan kan tijdens de Nacht van Woerden. Tot snel!

Waar is de hond?

Zaterdag 10 oktober ben ik helemaal naar Montfoort gereden om daar deel te nemen aan de eerste veldrit daar.
Het was mijn tweede veldrit bij de ouwe knakkers, want ondanks dat ik nog maar 38 jaar ben, mocht ik toch al deelnemen bij deze categorie. De categorie heet tegenwoordig Masters, maar iedere ouwe rot in het vak kent de term Veteranen nog wel.

Het had de avond ervoor flink geregend en ik wist dat de grond daar niet zo snel opdroogt, dus het was rijden met flink wat profiel op de banden.
Eerst moesten mijn ploegmaatjes rijden bij de Amateurs en dat ging niet zonder de spreekwoordelijke kleerscheuren.
Edwin kwam de eerste ronde als 25ste door, wat niet Edwin eigen is, Rene vertelde later dat hij een stuur in zijn rug had gekregen in het begin, en Udo ging zelfs 4 keer tegen de vlakte.

Dat beloofde niet veel goeds voor mijn race, want de grond werd steeds gladder, en daar was ik niet echt op voorbereid.
Ik stond aan de start, waar het hard waaide. De wind ging door mijn lichaam heen, leek het wel. Niet dat het koud was, maar lekker warm was het toch ook zeker niet.
Met de start kon ik toch wel wat plaatsjes opschuiven, maar toen we eenmaal bij een klein afdalingetje met meteen een klimmetje kwamen, ging ik flink op mijn plaat. Ik was al lopend (het was te druk en te glad om te fietsen) uitgeschoven en daar lag ik.
Ik krabbelde snel weer op, maar verloor erg veel plekken, omdat het nog dicht bij elkaar zat.

Tot overmaat van ramp begon het ook nog te regenen, waardoor het nog gladder werd.
Ik maakte bij de finishstreep wel wat achterstand goed, maar bij de gladde schuin liggende stukken verloor ik zoveel tijd, dat ik mijn concurrenten in de verte zag wegglippen.

Uiteindelijk zat er niet meer in dan een 58ste plaats. Teleurgesteld feliciteerde ik mijn vriend Frank (mooie naam en toffe peer) dat hij mij geklopt had, en begon het nog een keer te regenen. Het was niet mijn dag, en zo langzamerhand begint de twijfel te ontstaan of de overstap naar de Veteranen een goede keuze is geweest. Ik werd getroost door mede Veteranen, dat ik er effe in moet komen, maar ik twijfel toch nog.

Ach, het zal allemaal wel loslopen. Als ik er maar lol in blijf houden, maar dat was afgelopen zaterdag dus niet het geval.

Alles komt goed, zullen we maar zeggen.

Als laatste wil ik nog even uitleggen waarom ik bovenstaande titel gekozen heb. Na afloop van mijn race kwam ik Damie van Vianen en zijn vriendin tegen (of zijn ze getrouwd?). Ik miste 1 lid van de familie, namelijk hond Joy.
Ik kreeg te horen dat Joy graag mee had gegaan, maar dat ze niet mee mocht. Die zal sip hebben gekeken, want het was een waar mekka voor honden daar. Veel gras en veel bomen waar tegenaan geplast kon worden.

Ja, 4 oktober is nog maar net geweest, dus een stukje over een hond hoort dan ook in het verhaal thuis.

Volgende keer zal Joy er wel weer bij zijn: kwispel, kwispel!

Groeten en tot de volgende keer,

Gies

Vandaag was dan eindelijk de eerste nationale cross in Nederland. Rond de middag vertrokken richting Montfoort (Utrecht) niet wetende wat me te wachten stond. Het was namelijk de eerste keer dat er een wedstrijd werd verreden daar. Mooi op tijd aanwezig kon ik zien dat er een friemel rondje in een parkske uit was gezet. Mijn verzorger Lambert was nog net bezig tijdens de master wedstrijd. Dan ging het ook nog eens hard regenen zodat het spekglad werd. Gelukkig had ik thuis nog snel een setje rhino’s in de auto gegooid onder het mom van je weet maar nooit. Nu was ik er dolgelukkig mee, grip voldoende! Voor ik het wist was ik al 3 keer rond geweest tijdens het verkennen, een erg kleine ronde dus waar we 2x van de fiets af moesten.

De start dan, die was redelijk breed, maar na 100 meter liep het al in een fuik waarna je ook nog eens van een dijkje een fietspad op moest. Hier was ik nog gewoon te bang om te vallen en liet me dan ook veel te gemakkelijk wegzetten. Na dat vervelend stukje keek ik eens om en zag tot mijn schaamte niemand meer achter me. Dat moest anders, maar doordat het overal zo smal en glad was, duurde het bijna een halve ronde voordat ik de eerste in kon halen. Hierna begon ik gestaag aan mijn opmars. De beentjes voelden goed aan en de rhino’s deden hun werk voortreffelijk in de vele bochten. Vele kregen mijn achterkant te zien en werden vanaf de kant toegeroepen; “meegaan, meegaan….” Dan dacht ik telkens, probeer het eens en dat gaf mij weer de stimulans om vol door te gaan. Een bleef er echter zowat de hele wedstrijd hangen. Inmiddels was ik opgerukt naar plek 4 in de wedstrijd met nummer 5 dus in mijn wiel. Ik kon nog steeds goed blijven gaan en de verzorger van degene in mijn wiel riep telkens hoe groot het gat op de renner voor ons was. Dat ging van 35 seconden langzaam naar 15 seconden met nog 2 ronden te gaan.

Dan hield ik even de benen stil om in het wiel van de andere te kruipen. Ik had al de hele wedstrijd op kop liggen sleuren. Even op adem komen om dan de laatste ronde er vol voor te gaan. We naderden de nummer 3 in koers vrij snel, hij leek een beetje stil te vallen. Maar op een schuin graskantje slipte mijn achterwiel weg en schoof ik weg. Ik zat meteen op een klein gaatje en mijn handen vol modder. De daarop volgende bochten was ik opeens voorzichtig en het gat werd nog iets groter. Met ingang van de laatste ronde haalde ik ineens de nummer 4 in, hij had materiaalpech. Een 4de plek dus met nog steeds zicht op het podium. Helaas wist ik dit niet meer bol te werken en uitgeput rolde ik als 4de over de finish. Van top tot teen zat ik onder de modder, het was echt ouwverwets crossweer! De aanwezige kinderen in het park riepen dat zwarte piet dit jaar wel erg vroeg was…. Het heeft dan ook tot laat geduurd voordat overal de modder weer tussenuit was.

Ik had niet gedacht en gehoopt dat het zo snel al weer zo lekker zou gaan. Voor mijn gevoel moet er ook nog steeds progressie in zitten. Ik heb dan ook veel zin in de komende weken, al mag de modder dan wel ietsjes minder

Na de seizoensopening van vorige week in Harderwijk was er dit weekend geen wedstrijd in Nederland. Om toch een beetje in het ritme van het crossen te komen ben ik naar België afgezakt. Daar was een wedstrijd in Kessel-Fort. Op tijd aangereden om eerst mijn ploegmaats te supporteren, waar Rene een mooie 6de plek bij de amateurs-A behaalde. Ik ben toen al eens rond gaan lopen om het parcours te observeren. Ik kon geen rechte stukken in ontdekken, alleen maar gedraai tussen bomen. Ook zag ik veel valpartijen en de berg zin die ik had werd gereduceerd naar een heuveltje....

Toen zelf maar eens het parcours gaan verkennen. De startstrook was erg smal en er was nagenoeg geen gelegenheid tot inhalen. Het is geen doen om te omschrijven dus heb ik er maar een plattegrondje van gemaakt. Na een aantal ronden te hebben verkend liep het al wat beter, maar de vele valpartijen die ik zag maakten me toch voorzichtig. Ik besloot met de volgende instelling te rijden vandaag, geen risico's in de bochten en op de rechte stukken telkens vol aanzetten en doorrijden tot het volgende bochtige gedeelte.

Op naar de start dan, waar ik als laatste van in totaal 60 man op mocht stellen. Een ramp als je een goede uitslag wilt rijden. Maar dat was dus niet mijn eerste insteek hier. Rustig blijven en passeren op de plekken waar mogelijk. Rustig blijven ging goed, het was vooral file-rijden de eerste ronde, inhalen ging dus bijna nergens. Op de spaarzame rechte stukken ging ik telkens voluit en zo kon ik langzaam aan toch wat plekken opschuiven. In totaal moesten er 10 ronden gereden worden. Pfff, ik werd er helemaal dol van, mijn handen verkrampten van het remmen en het gestuiter op de harde ondergrond. Toch kon ik de gehele wedstrijd goed blijven gaan op de rechte stukken. Ook het bochtenwerk voelde steeds beter aan. Uiteindelijk passeerde ik totaal gebroken als 33ste de finish. Een goede training gehad vandaag.

Volgende week een nieuwe nationale cross in Montfoort, ik ben benieuwd wat we daar voorgeschoteld krijgen!

Vandaag stond de seizoensopening in Nederland bij het veldrijden op het programma. Zoals altijd is dit de internationale veldrit van Harderwijk. Ruim 1 uur lang over de boulevard heen racen. Doordat ik nog weinig in het veld heb kunnen trainen wilde ik mezelf geen druk op leggen en vooral wedstrijdritme op doen. Het doel daarbij was om binnen de ronde van de winnaar te blijven om zodoende het uur wedstrijd vol te kunnen maken. Het is een technisch makkelijke cross, mooi om mee te beginnen. Zoals op de foto’s te zien is heb ik vandaag voor het eerst in mijn nieuwe outfit en op mijn nieuwe fietsen gereden.

Ondanks dat ik vorig jaar 3de ben geworden in het regelmatigheids klassement moest ik toch bijna als laatste opstellen. De profs gaan voor, dat zegt meteen iets over de sterkte van het deelnemersveld. Dus meteen maar van het begin af aan erin vliegen, en dan maar kijken waar het schip strand was mijn motto. Dat was echter makkelijker gezegd dan gedaan. Ik werd er na de start meteen weer aan herinnerd hoe hard ze allemaal weg vliegen bij de elites. Dat gaat bij de masters allemaal wat rustiger aan! Ik had dan ook werk genoeg om achter in het peloton aansluiting te kunnen houden, laat staan op te schuiven. Ik kwam al snel als laatste in een groep van een man of 6 a 7 te rijden. Ik trapte hier echter flink op mijn adem en had de grootste moeite om aan te klampen. Op de spaarzame technische stukjes moest ik zelfs telkens een gaatje laten om dit op de rechte stukken weer te dichten. Dit lukte op een gegeven moment niet meer en ik moest het groepje laten rijden. Ik kwam echter nooit helemaal stil te vallen en na 6 van de 10 ronden koers kwam ik er een beetje doorheen (positief dan!). Ik kon mijn tempo wat opschroeven en zodoende kon ik naar de mannen die me los hadden gereden toe rijden. Inmiddels was het groepje ook helemaal uit elkaar gevallen en ik pikte ze 1 voor 1 op om ze ook weer te lossen. De laatste die ik inhaalde bleef echter wel hangen. Bij mij was het beste er toen ook wel vanaf en zo moest ik hem nog voor laten om als 31ste totaal en 18de elite de finish te passeren. Dit alles ruimschoots binnen de ronde van de winnaar Bart Aernouts.

Mijn doel is dus gehaald. Ik ben dan ook tevreden over de wedstrijd, al is er nog veel werk aan de winkel. Ik heb er alle vertrouwen in dat ik nog veel beter kan. De komende weken zal ik dan ook veel in het veld gaan trainen om het juiste gevoel met de ondergrond te krijgen, want daar valt nog het meeste winst te behalen.
Als afsluiting van de dag hebben we nog een leuke fotosessie gehad met mijn nieuwe team in het Dolfinarium. Zodra de foto’s klaar zijn zal ik deze plaatsen. Volgend weekend misschien een koers in Belgie om toch maar ritme op te doen, in Nederland is er geen wedstrijd, tot dan!