Zaterdag was de 3e de Lithse Ham Cross, en ook de enige cross in Nederland. Op een selectief parkoers met veel vals plat omhoog, zand en loopstroken was een mooi zwaar parkoers neergelegd. Er stonden een kleine 40 renners aan het vertrek. Gelukkig was ik met het vertek goed weg en draaide als ongeveer 15e de het veld in. Al snel kon ik op de hellende stroken nog wat plaatsen goed maken, en al na 1 ronde zat ik bij de eerste 10.

Na half koers lag ik op een 8e ste plaats met uitzicht om nog 2 man bij te halen. Dat lukte me vrij snel en zo kon ik doorschuiven naar een 6e de plaats. In de laatste ronde naderde ik Ger Coenen nog, maar helaas, dat haalde ik net niet. Op naar woensdag, waar weer de cross in Maldegem gehouden wordt.

Vandaag was het dan zover, alweer de laatste wedstrijd van het veldritseizoen 2011-2012, de internationale GP Skidome Rucphen. Mezelf nog een keer opladen om vol gas door de blubber te racen. Vandaag was dat samen met de masters, wat een extra groot en sterk deelnemersveld opleverde. Het was de eerste keer dat er een wedstrijd werd georganiseerd, dus afwachten wat voor parcours het zou zijn.

Bij aankomst was het in ieder geval droog, wat het de rest van dag zou blijven. Het parcours was grotendeels gesitueerd rondom een vijver. Een aantal schuine opkantjes, een trap en veel zware modderstroken. Eigenlijk een parcours wat mij goed ligt, ik ging dan ook met vertrouwen en goede moed van start. Deze was erg lang en over asfalt, waarna een fuik ingedraaid werd. Hier zat ik zo rond plek 10 volgens mij. Niet eens zo heel slecht en volop perspectief op beter.

De eerste halve ronde kon ik wel wat plekken opschuiven, maar de koplopers gingen toch echt te hard. Op de zware modderstroken in deel 2 van de omloop kan ik dan normaal terrein goed maken, maar dat zat er vandaag helemaal niet in. Geen “power” in de benen. Als 7de ging ik ronde 2 van de in totaal 5 af te leggen ronden in. Ik kon hierin nog 1 plek opschuiven, en kwam alleen te rijden achter de verbrokkelde koplopers. Deze zouden gedurende de koers alleen maar verder uitlopen.

Het zou echter nog een hele tour worden om plek 6 vast te houden. Ik werd immers op de hielen gezeten door minstens 90 jaar nationaal kampioenen. Namelijk die van de masters 40+ en masters 50+. Langzaam kwamen ze dichterbij, en net voor de laatste ronde sloten ze aan en namen gelijk wat afstand op een zware strook. In die laatste ronde probeerde ik dan nog terug te komen, maar de benen en het koppie hadden het wel gehad na afgelopen jaar. Waar ik normaal nooit af zou geven, vond ik het nu wel best.

Zo wist ik toch nog als 8ste te finishen en wat punten te sprokkelen voor een mooie startpositie volgend seizoen. En na het aanschouwen van de dames, waar Voske weer een klasse apart was, zijn we weer voldaan richting Berlicum gereden. Nu is het even klaar met fietsen. De komende weken ga ik mijn lijf eens de welverdiende rust gunnen na een jaar waarin ik 47! wedstrijden heb gereden. In een van de komende dagen zal ik nog eens terug blikken op afgelopen seizoen, en alvast vooruit kijken naar wat allemaal komen gaat.

Vandaag heb ik de veldrit van Bakel gereden. Een cross die mij normaal niet zo goed ligt. Ik weet niet helemaal hoe dat komt, maar heb daar nog nooit fatsoenlijk gereden. Vandaag hadden ze de ronde iets aangepast en dat beviel mij wel. Met het inrijden ging het nog wel wat stram maar na een 45 minuten losrijden ging het allemaal weer goed.

Met het vertrek was ik goed weg en draaide zo rond de 15e de plaats het veld in. Na de eerste ronde kwam ik nog steeds als 15e de door. Echter zaten er wel 2 man op de "bagagedrager". Ik ben bij die 2 aangesloten en merkten nu dat zij toch aardig doortrokken. Ik kon goed volgen, maar kop werk lukte niet. We hebben de koers ook samen uitgereden wat resulteerde in een nette 17e de plaats. Een uitslag waar ik vooraf voor getekend zou hebben.

Na het toch wat teleurstellend resultaat van gisteren, was ik er vandaag op gebrand om een goede wedstrijd te rijden. In het achterhoofd houdend dat het lange seizoen (vanaf maart vorig jaar) zijn tol begint te eisen en het allemaal niet meer zo gemakkelijk gaat. Tijdens het verkennen voelde het allemaal wat stroef aan, maar ik had toch vertrouwen in een goede afloop. Lot was inmiddels op de racefiets gearriveerd, zodat ze na een frisse douche mij kon verzorgen!

Het parcours was in ieder geval een leuk bosrondje met redelijk wat korte klimmetjes erin. Met 34 man begonnen we aan onze wedstrijd over 7 ronden racen door de bossen. Een lange asfalt start om daarna de bossen in te duiken. Ik zat nog redelijk, maar bij de 2de bocht waar het wat stropte, was ik veel te lief. En vlogen ze me links en rechts voorbij. Ik denk dat ik zo rond plek 15 mijn inhaalrace kon beginnen. Ik weet dan ook dat de eerste mannen gevlogen zijn, en ik die pas na de finish weer terug zal zien. Zo hoog is het niveau immers bij de amateurs.

Maar goed, werk aan de winkel om een toch zo goed mogelijk resultaat eruit te persen. Ik kon goed tempo houden en al snel opschuiven. Op de start/finish straat kon ik weer eens goed doortrekken en mezelf pijn doen. Het ging dus goed vooruit, en vanuit plek 9 in koers kreeg ik zicht op de nummers 7 en 8. Nu moest ik wel even pas op de plaats maken na het “stormachtige” begin. Maar ik nam mezelf voor om in ieder geval mezelf helemaal leeg te knokken om die 2 voor me nog te pakken.

Halfweg koers kon ik dan aansluiten, en na wat tegensputteren, ook los rijden. De laatste ronden nog volle bak door gereden om mijn achtervolgers in ieder geval niet de illusie te geven dat ik de 7de plek nog uit handen wilde geven. En zo bolde ik toch tevreden als 7de over de finish. Waar ook nog eens duidelijk werd hoe ontzettend hard er was gekoerst, volgens de speaker waren “onze” rondetijden sneller dan die van de elites, welke overigens wel 20 minuten langer rijden.

Hier kreeg ik nog een leuke nominatie van een collega-coureur. Hij wilde mij belonen, voor de keurige manier waarop ik hem altijd inhaalde! Dat geeft echter wel aan dat ik vaak mijn start mis en op achtervolgen ben aan gewezen. En dat ik dan “te lief” ben om snel weer voorin te komen. Maar ach, het is maar hobby, dus heel veel hangt er niet van af. Zolang ik er maar plezier aan beleef, dat is het belangrijkst. Zo, weer genoeg gezeverd, op naar Rucphen, daar hoop ik het seizoen op een mooie manier af te kunnen sluiten, om dan aan een welverdiende rustperiode te beginnen!

Vandaag een nieuwe cross op het programma in Oudewater. We lopen al tegen het eind van het seizoen aan, en deze wedstrijden zijn belangrijk om alvast punten te sprokkelen voor de startpositie van volgend seizoen. De weersomstandigheden waren goed.

We waren lekker op tijd aanwezig om midden in een veel te krappe woonwijk te parkeren. Overigens is Oudewater een leuk dorp met mooie kern! Het parcours was echter gesitueerd langs de Hollandse Ijssel. Het was nagenoeg geheel over gras met af en toe een geasfalteerd overbruggingsstuk. Nu vindt ik gras parkoersen weinig aan, zeker als ze dan ook nog een ontelbaar aantal (voor mij) lastige bochten erin leggen. Daarbij de kleigrond waar het gras op groeide maakte het ook nog spekglad. En als dan ook nog je vrouw komt zeggen; “dit wordt niet veel vandaag hè Pat!”, dan is het demotiverend plaatje compleet.

Maar goed, we waren er toch, het zonnetje scheen, dus maar proberen het beste ervan te maken. De start was nu erg belangrijk omdat het parcours erg smal was en de bochten elkaar snel opvolgden. Dus passeren werd lastig. Waar ik normaal mijn start verkloot, begon ik nu als 4de aan mijn wedstrijd…. Zul je altijd zien! Vanuit die positie moest ik al meteen bij de eerste combinaties van bochten de eerste 2 laten gaan. Nummer 3 viel stil en ver terug. Maar al snel kreeg ik gezelschap van achteruit. Eerst 1, welke ik bij de volgende bochtenserie kwijtraakte en dan niet veel later nog eens 3 man.

Met deze 3 reden we voor plek 4 t/m 7. Maar voor mij was het een vervelende worsteling, het liep totaal niet. Ik kon mijn kracht totaal niet kwijt, en ik kon het dan ook niet opbrengen om “tot het gaatje” te gaan vandaag. Eentje moest halfweg lossen de andere 2 waren duidelijk behendiger in de bochten als ik. Uiteindelijk moest ik ze laten gaan, en heb dan meteen de knop omgezet. De laatste 2 ronden heb ik rustiger uitgereden, met het oog op morgen, dan is het in Bakel te doen. Daar ligt een parkoers wat beter voor mij geschikt is. Dat het niet “volle bak” ging is duidelijk op de foto te zien bij passage van de materiaalpost.

Als 6de bolde ik uiteindelijk over de finishlijn. Het gebeurd me niet vaak, maar vandaag was het een off-day op een vervelend parkoers. Dan viel de uiteindelijke achterstand op de winnaar van een dikke minuut me eigenlijk nog reuze mee. Hopelijk kan ik morgen een betere wedstrijd rijden.

Op een loodzwaare omloop heb ik een mooie 18e de plaats behaald. Een rondje waar je heel veel omhoog moet en door het losse zand weer terug naar beneden komt. Continu dus opletten wat er gebeurd. Ik was met het vertrek niet echt goed weg, zo rond de 30e ste plaats. Echter kwam ik half koers iets beter in mijn ritme. Iets wat achteraf goed uitpakte omdat er diverse jongens door de zwaarte terug vielen. Ik kon ze ook 1 voor 1 oprapen en finischte doordoor ook op een mooie 18e de plaats.

Na een week van veel slecht weer heb ik toch redelijk kunnen trainen. Ik voelde me goed uitgerust en had dan ook veel zin in Huijbergen, toch wel een van mijn favoriete parcoursen. De omloop is ontzettend zwaar, wat het ook een eerlijke cross maakt.

Door het slechte weer zou je een modderparcours verwachten, maar het was verre van dat. Een enkel strookje was wat modderig, de rest was kurkdroge bosgrond. Wel met het nodige hoogteverschil waar zeker 1 maal omhoog gelopen moest worden. Ikzelf besloot bij het inrijden al om op 4 passages te gaan lopen tijdens de wedstrijd. Het was net wel/net niet boven komen, en dan weet ik wel hoe dat in de wedstrijd is, als je gehinderd wordt en achterstevoren op je fiets zit…..

Met een NK is natuurlijk iedereen aanwezig, en zo stonden we met een kleine 70 man aan het vertrek. Onder toeziend oog van mijn schoonouders mistte ik mijn start volledig. Maar door bij de vorige categorieën de start te bekijken, wist ik dat ik in de eerste chicane moest gaan lopen indien ik mijn start zou missen. Zo gezegd zo gedaan, en waar iedereen over elkaar lag kon ik het al lopend ontwijken en flink terug opschuiven. In de volgende stukken kon ik weer wat plekken opschuiven om na de verkorte startlus op de start/finish straat vol door te trekken. Zo kwam ik op de 7de plek voor de eerste keer langs vrouwlief in de post. Die dacht dus dat ik een redelijke start had….

Ik zag de eerste 4 al licht voorop rijden. En met ingang van ronde 2 sloot ik bij de 2 achtervolgers op de kopgroep aan. Net op dat moment maakte zij de “jump” naar voren. In een flits besloot ik mijn eigen tempo te blijven rijden. Even over de rooie gaan op dit parcours zou een flinke terugval betekenen. Ik kon mijn eigen tempo goed vasthouden en zag de 2 weer terug vallen. De koplopers liepen echter langzaam uit.

Ik raapte de 2 geloste al snel op, en wist er eerst 1 af te schudden, nummer 2 volgde een ronde later. Nu was het zaak om mijn plek te consolideren. Van voren waren ze te ver weg. En van achteruit was er ook niet echt dreiging. En zo heb ik de laatste 2 ronden alleen gereden, zonder al te veel risico te nemen op de technische stroken. Zo kwam ik toch totaal kapot als 5de over de meet.

Uiteindelijk een dikke minuut achter de winnaar, en ook een minuut voor de nummer 6 in koers. Ik kan niet anders dan tevreden zijn met dit resultaat, al wil een sportman natuurlijk altijd graag winnen. Maar daar is de concurrentie dit jaar gewoonweg te sterk voor. En gezien mijn seizoen is de behaalde 5de plek met de volle tegenstand van vandaag zelfs wel bovengemiddeld! We naderen al weer het einde van het seizoen. Ik ga proberen er nog een mooi eind aan te breien. Jammer genoeg is het WK Masters dit jaar in Amerika, en gezien het feit dat ik geen sponsoren heb kunnen vinden voor de overtocht gaat die wedstrijd dit jaar aan mijn neus voorbij!

Gezien mijn voorgeschiedenis op dit Nederlands kampioenschap zou ik heel erg blij moeten zijn met een 2e plaats. Zeker omdat deze betwist werd op een verschrikkelijk zwaar rondje. Normaal moet ik het juist hebben van zware rondjes waar verschil gemaakt kan worden op de macht. Maar met deze steile heuveltjes waar je jezelf in 2en moet trekken om boven te kunnen komen op je fiets, en met de zware loopstrook daarbij, had je niet alleen een werkende rug nodig, maar ook nog eens een sterke rug. En dat was nu toch nog wel te veel gevraagd.

De rugpijnen mogen dan wel zo goed als verdwenen zijn, de spieren in de onderrug zijn de laatste tijd niet zo getraind als ze normaal geweest zouden zijn. Zeker niet om overtuigend kampioen te kunnen worden.

De vorm was weer wat terug aan het komen, dat bewees ik door de laatste wedstrijden weer te winnen. Maar met het verkennen, een paar dagen voor het kampioenschap, van het parcours werd het me al snel duidelijk. Het is hier niet voldoende om weer bijna in orde te zijn. Hier moet je voor minimaal 100% topfit zijn.

Zo bleek het ook in de koers. mijn rug is nog de zwakke schakel, en gezien dit feit moet, en kan ik makkelijk zeggen dat de beste van de dag Nederlands kampioen is geworden. Micha, van harte proficiat!

Ondertussen probeer ik blij te zijn met mijn wonderbaarlijke 2e plaats, enkele weken na een hernia, op dit kampioenschap!

Bijna een jaar geleden werd ik op het park-parcours te St.Michielsgestel Nederlands Kampioen der Masters. Nu, op de laatste dag van dit bewogen jaar, mocht ik voor een laatste keer in het eervolle rood-wit-blauw nog eens van start op hetzelfde rondje.

Het was dan ook dat ik vandaag vooral dat shirtje nog eens van voren wilde laten zien, en voor mezelf de vorm wilde bevestigen welke ik sinds vorige week weer wat in me voelde opkomen. Dat dit weer eens werd bekroond met winst had ik niet meteen durven te hopen.

Het door de vele regens drassig geworden rondje speelde wel in mijn voordeel. De Dugasten Rhino’s van www.crosstubes.nl deden goed zijn werk voor de benodigde grip, en mijn benen de rest. Eerst keek ik nog wat geslepen de kat uit de boom, om vervolgens op het juiste moment toe te slaan. Al snel sloeg ik dan een gat, welke de beslissende bleek te zijn. Vanaf half weg de race kon ik dan ook vrij onbedreigd soleren naar de finish.

Een wederom mooie en fijne overwinning welke met mijn ploegmaatjes goed werd gevierd in de door Richard Groenendaal himself opgezette feesttent.

Volgende week staat het Nederlands Kampioenschap weer op de agenda te Huijbergen. Waar ik mijn stinkende best zal gaan doen om nog eens een jaartje in dat mooie tricolore shirt te mogen gaan rondrijden.

Voor nu wens ik alle crossers, volgers en supporters vast een heel goed, gelukkig, gezond en vooral liefdevol 2012!

Vandaag alweer de laatste dag, en dus laatste cross van het jaar 2011. Een voor mij prachtig wielerjaar, waar ik in de komende weken nog een terugblik van zal maken. Maar eerst naar Sint Michielsgestel, veel dichter bij huis kun je ze niet hebben, ook wel eens een keer lekker.

De weersomstandigheden waren druilerig, wat het parcours glad maakte. Ik kon er met inrijden mijn “draai” niet op vinden. En draaien dat zat er ook erg veel in…. Aan de verzorging zou het vandaag niet liggen, Lot was helaas niet van de partij, maar daarvoor in de plaats een 4 man sterk team. Mijn ouders bij de start & finish voor de kleren, en Dilaan en Paul in de materiaalpost!

Vanaf de eerste rij kwam ik niet goed weg. Ik miste de power in de benen en werd al snel aan alle kanten voorbij gestoken. Door het gedraai was het dan ook nog eens erg lastig inhalen. Maar na het aanvangsgeraas kon ik dan toch aan een inhaalrace beginnen. Maar ook dit ging niet soepel, op de rechte stroken kon ik niet voluit rijden, de benen protesteerden meteen. Toch wist ik na een halve ronde mezelf op plek 8 in koers te nestelen. Maar in een onoplettend moment maakte ik een duikeling voorover van de fiets. Gelukkig “zonder erg”, maar wel met gevolg dat ik weer opnieuw met mijn inhaalrace moest beginnen.

Al snel kwam ik weer terug tot op plek 8 in koers. En dat is eigenlijk het hele verhaal van het verdere verloop. Mijn achtervolgers kwamen niet dichter. Ik wist wel even aan te sluiten bij de nummer 7 in koers. Maar moest deze uiteindelijk toch weer laten gaan. Het was vandaag gewoon niet mijn dag op een voor mij lastig parcours. Zo bolde ik als 8ste over de finish. Morgen weer een nieuwe kans in Den Haag.

Voor nu alvast iedereen een mooie en veilige jaarwisseling!

Na een bult ellende in vorm van de hernia, zenuw-uitval, gekneusde ribben en een griepje ging het de laatste week alweer ietsjes beter met me. Wanneer ik dan nog tot de ontdekking kwam dat ik nog hartzeer had waar leugens ten grondslag lagen, vond ik het mooi geweest. Het was weer eens tijd om me te concentreren op de koers.

De liefde voor mijn fiets heeft me nog nooit in de steek gelaten, en ook nu had ik weer echt zin om te racen. Ik was weer eens zenuwachtig voor de wedstrijd, en ik voelde de adrenaline weer door mijn aders stromen voor de start.

Het doel van deze koers was om te zien hoeveel conditie ik had verloren de laatste weken, of liever nog, hoeveel of weinig er nog over was. Ik hoopte op een plaats bij de eerste 10, om van daaruit weer te gaan bouwen voor het komende Nederlands kampioenschap te Huijbergen.

Het bleek nog niet zo slecht gesteld als ik had gevreesd. Op half koers zat ik nog maar een meter of 100 achter de koplopers te rijden. Ik durfde nog niet te forceren en was al blij met  de 5e positie waarin ik rond aan het rijden was.

Wanneer ik echter Nolleke hoorde roepen dat de koplopers flink af aan het zien waren, dacht ik toch nog wel een tandje harder te kunnen gaan.

Zo reed ik dan ook in een ruk naar de koplopers toe, en besloot vol door te gaan. Een resterende solo van 3 rondjes was het resultaat. Met daarbij een schitterende overwinning waarmee ik wel erg in mijn nopjes was. Ik ben weer terug!

Het geeft nog zeker geen garanties voor het naderende NK, maar het geeft wel weer wat vertrouwen om mee te doen voor de knikkers! Hoe dan ook, de LOL is er weer.

2e de kerstdag, tradioneel weer naar Reusel. Dit keer zonder sneeuw en ijs, maar wel met wat regen. Ik voelde me goed en ging met een goed gevoel erheen. Het inrijden ging best lekker al merkte ik wel dat het heel snel zou gaan.

Met de start was ik heel slecht weg. De linkerkant vertrok iets eerder dan de rechterkant waar ik stond. Ik draaide daardoor als ongeveer 25e ste het veld in. Gelukkig kon ik nog een aantal mannen inhalen en kwam met een groep voor de 17e de plaats te rijden. Echter door de hoge snelheid kon ik het niet volgen en moest lossen. Heel vervelend, zeker omdat ik op 5 seconden bleef hangen. Wat ik ook probeerde ik kreeg het gat niet meer gedicht. Dat resulteerde in een toch wel iets wat teleurstellende 22e ste plaats.

Het laatste bericht was alweer van een tijdje geleden. Maar na 1,5 week ziek zijn heb ik de draad heel voorzichtig weer opgepikt. Eigenlijk alleen maar met rustige trainingen. Het weekend met wedstrijden in Woerden en Boxtel kwam dan ook nog te vroeg. En de wedstrijd van 20-12 in het verre Surhuisterveen heb ik ook nog laten schieten. Gelukkig ging het langzaam steeds beter en zo ben ik vandaag met Lot naar Reusel af gereisd. Eens kijken hoeveel ik de afgelopen weken in heb moeten leveren t.o.v. de toppers, welke allemaal aanwezig waren. Ik wilde vooral lekker koersen zonder naar de uitslag te kijken vandaag.

Ondanks de vele regen viel het met de modder reuze mee in de bossen van Reusel. De vele plassen zorgden er wel voor de we lekker smerig werden, maar het zou een razendsnelle cross worden. Onder toeziend oog van ouders en schoonouders mocht ik nog steeds (net) op de eerste startrij plaatsnemen. Het was een erg lange startstrook, haakse bocht, nog een lange strook en daarna werd pas het parcours op gedraaid. De eerste haakse bocht ging ik als 4de of 5de door, dus dat zag er goed uit. Maar ik had mezelf behoorlijk opgeblazen en viel redelijk wat plaatsen terug. Toen we het parcours opdraaiden zat ik pas op plek 11.

Zaak dus om te proberen wat op te gaan schuiven. Dit lukte vrij snel en in de eerste 2 ronden kon ik opschuiven tot plek 7, met nog zicht op de 5 koplopers en net voor me de nummer 6 in koers. Mijn tempo was echter niet hoog genoeg om snel naar hem toe te springen, dat ging tergend langzaam. De koplopers waren inmiddels gevlogen. Ik heb er dan 3 ronden over gedaan om in zijn wiel te komen, terwijl een van de koplopers was gevallen en ook tot ons terug viel.

Met nog twee ronden te gaan reden we dus met zijn drieën voor plek 5. Ik had alle moeite om bij te blijven, wat me op karakter lang lukte. Maar in de laatste ronde kneep Peter er tussenuit en moest ik samen met Edwin uitmaken wie 6de zou worden. Dat lukte me niet mede door hinder van achterblijvers. Maar dat deerde me niet, ik was al lang blij dat ik weer een volle wedstrijd lekker heb kunnen koersen. Ik ben dan ook tevreden met de 7de plek, niet verwacht dat me dat zo snel al weer zou lukken.

Een drukke periode voor mij op de fiets.

Na een tijdje wat rustiger mocht ik nu in 4 dagen 3 keer aan de bak.

Zaterdag was het eerst de beurt aan Woerden. Door de vele regen zou het daar niet makkelijk worden. Met het inrijden kregen we ook nog eens te maken met hagel en regen. Uiteindelijk met het starten van wedstrijd was het gelukkig droog. Met de start was ik redelijk weg, zo rond de 20e ste plaats. Door de zwaarte van het parkoers kon nog een aantal plaatsen opschuiven. Uiteindelijk resulteerde dat met een mooie 16e de plaats.

Zondag weer de Clubkampioenschappen. Ook hier weer een redelijk zware omloop door het weer. Met het vertrek was ik goed weg en kon ook mooi als eerste het veld in draaien. Achter mij reden Jordy Talen en John Eggens, daar achter ontstond gelijk een kloof. Na 1 ronde was het Jordy die overnam. Ik kon hem nog 1 ronde redelijk volgen, maar toen  moest ik toch de rol lossen. Nog een 2 tal rondes bleef ik hangen op een 10 tal seconden. Helaas ging toen langzaam het kaarsje uit. Een mooie zilveren medaille was het resultaat.

Dinsdag weer traditie getrouw naar Sushuisterveen. Een altijd zware ronde door het centrum. Veel ambiance dus een gezellige cross. Met het inrijden kwam ik er achter dat het een hele zware cross zou worden. Heel veel water op het parkoers waar je doorheen zou moeten fietsen. Verder heel veel zwaar lopende stroken. Met de start begon het ook nog eens te regenen, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik was weer redelijk weg en draaide zo als ongeveer 20e ste het veld in. Na 1 ronde ploeteren fietste ik op de 15e de plaats. Het parkoers was inmiddels zo kapot gereden dat het per ronde zwaarder werd om overal fietsend doorheen te komen. Wel was ik inmiddels opgeschoven naar de 12e de plaats. Tot 1,5 ronde voor het einde ging alles goed en lag een top 10 plaats nog binnen handbereik. Alleen toen voelde ik dat de kou van al de plassen op het parkoers op mijn spieren sloeg en kramp het gevolg was. Gelukkig kon ik een kwart ronde bijkomen voor ik het zware gedeelte van het parkoers weer zou opdraaien. Daarna begon de ellende, ik kwam er bijna niet meer doorheen. Bij iedere keer ik wilde aanzetten schoot de krap in mijn bovenbenen. Bij de hele zware stroken moest ik nu van de fiets. In eerste instantie ging het lopen moeizaam, maar bij een lang stuk van een 200 meter ging het niet meer. Weer van de fiets om te lopen alleen nu ging ik bij iedere stap die ik deed door de grond van de kramp. Lopen ging niet, laat staan rennen. Het werd werkelijk strompelen door dat stuk heen, maar opgeven nooit. Gelukkig kwam er aan het slechtste stuk van het parkoers een einde. Zo kon ik het laatste stuk van de koers, wat weer wat lichter liep, rustig uit fietsen op de lichte versnelling. 1 man was me nog voorbij gekomen, een mooie 13e de plaats op deze zwaare ronde. Na de koers snel wat lekkers te drinken gehaald, daar knapte ik snel van op!

Het Ureterpse zand was nog maar net tussen mijn tanden uit, vandaag volgde weer een nieuwe lading! Deze keer wat dichterbij huis, in Moergestel. Niet mijn favoriete rondje, maar de organisatie doet altijd erg zijn best om er iets moois van te maken. En als je van gladde bochtjes houdt, is het een heerlijk parcours. Tijdens het inrijden kwam ik er al snel achter dat ik voor het grovere profiel moest kiezen, en dat de benen toch nog wel zwaar aan voelden van de wedstrijd van gisteren. Lot was lekker op de fiets gekomen, dus die had haar sportieve momentje al gehad!

Met 48 man aan het vertrek was het weer volle bak vandaag. Een (voor mij veel te) lange start over het asfalt, waarna het veld in gedraaid werd. Ik was redelijk weg, kon in het begin volgen, maar op het laatste stuk asfalt werd ik toch nog door een enkeling gepasseerd. Na eenmaal wat bochten te hebben gedraaid, werden we ineens terug geroepen, valse start zou het zijn. En zo begon het hele riedeltje van opstellen, concentreren en starten opnieuw. Nu was ik dus niet goed weg, ik schoot over mijn pedaal en raakte behoorlijk wat plaatsen kwijt. Ik kon snel weer wat opschuiven, maar kwam na een halve ronde toch pas als 16de door bij de materiaalpost.

De strijd om de voorste plekken kon ik vergeten, maar met een flinke supportersschare langs de lijn kon ik het niet maken om niet mijn uiterste best te doen. Mijn rug nog maar eens flink gekromd om aan de broodnodige opmars te beginnen. Ik kon het tempo behoorlijk hoog houden, in ieder geval hoog genoeg om menig renner te passeren en vaak meteen los te rijden. Zo schoof ik geleidelijk op in de wedstrijd, en de bochtjes gingen best goed. Ik was inmiddels al op plek 6 beland.

Ik zag dat er een kopgroep van 4 was, maar deze waren inmiddels echt te ver weg. Maar daarachter reed Mattijn, de winnaar van gisteren. Ik heb vol doorgereden om nog terug te komen bij hem. Ik kroop beetje bij beetje dichterbij, maar helaas was de wedstrijd net te kort om hem nog te achterhalen. Zo bolde ik wederom besmeurd met modder als 6de over de streep. Momenteel draait de wasmachine alweer, en hangen de fietsen weer schoon aan de haak. Komende week zijn er wederom 2 wedstrijden, Amersfoort en Haarlemmermeer.

Vandaag vroeg op gestaan om samen met schoonpa de lange reis naar het noordelijke Ureterp te maken. Een 210 kilometer enkele reis, voor 40 minuten wedstrijd, dan moet je wel erg gek zijn van veldrijden! Na een voorspoedige reis met veel regen kwamen we aan in Ureterp. Bij verkenning bleek het een parcours met veel lange zware stroken door weiden (waar in de ochtend nog de koeien hadden gestaan volgens mij). En een gravelwandelpad wat in een ware watergeul was veranderd. Dan reden we ook nog door een grote tent waar tevens de finish was, zag er leuk uit! Ik roep al weken om regen, dus ik kreeg er vandaag dan ook steeds meer zin in.

Na een rare start, het jurylid riep: ”zijn jullie klaar? 3-2-1 start!” Was ik toch goed weg en met de eersten dook ik het veld in. Maar al snel merkte ik dat ik vandaag niet de macht in de benen had die vandaag zeker nodig was. En zakte naar plek 5 terug, als laatste van de al meteen gevormde kopgroep. Hier zou ook niemand meer bij terug komen. De 2 voor me lieten al snel een gaatje op de voorste twee, maar door alert reageren kon ik weer terug aansluiten voorin de koers.

Bij het begin van ronde 2 sloeg mijn ketting er echter vanaf. En zo zakte ik weer terug naar de 2 achtervolgers. Mattijn sloeg meteen een mooi gat, wat ik niet zomaar dicht kreeg. Wel pikte ik de nummer 2 in koers op en nam meteen een van de achtervolgers mee. Zo reden we even met 3 man in de achtervolging op Mattijn. Op de stroken die mij goed lagen nam ik al telkens wat afstand van mijn companen. Maar ze wisten steeds terug te komen op de daarop volgende stukken. Ook de koploper reed niet verder weg, en op een zware strook in ronde 3 waar Mattijn voor lopen koos, kon ik met behoorlijke snelheid blijven fietsen. Dit zorgde ervoor dat ik alleen kwam te rijden, niet al te ver achter de koploper.

Echter draaide het nooit echt soepel, ik denk mede door de enorme hoosbuien tijdens onze wedstrijd. Hierdoor had ik het behoorlijk koud, ondanks de vaseline die ik gesmeerd had. Maar hier hadden we allemaal last van. De laatste ronde kakte ik even wat in, koos dan nog een verkeerd spoor waardoor ik bijna stil kwam te staan waarop het gat snel groter werd. Ik moest toch nog haast maken omdat ik nog steeds 2 achtervolgers had. Welliswaar op respectabele afstand, maar er moest toch getrapt worden. Zo heb ik de laatste ronde “op save” uitgereden. We zagen weer eens "ouwverwets" smerig! Zo mocht ik na een warme douche op het podium plaatsnemen om de bloemen in ontvangst te nemen behorende bij plek 2! Tevreden met het resultaat volgden weer 210 kilometers richting Berlicum! Momenteel staan de spullen al weer gereed voor de wedstrijd van morgen in Moergestel.

De start is een hele lange smalle strook. En vanaf de eerste rij in een 50-koppig deelnemersveld was ik wederom goed weg. De extra aandacht aan het starten heeft toch zijn vruchten af geworpen. Als 6de dook ik de eerste bocht in, om in bocht 2 nog door 2 man gepasseerd te worden. Maar al snel maakte ik die 2 plekken weer goed en kwam op plek 6 te rijden. Ik had meer dan werk genoeg om dat 5de wiel te houden. En al snel hadden we weer een kloof geslagen.

In de 2de ronde passeerde ik al snel de man voor me omdat ik zag dat hij wat foutjes begon te maken. Voorin werd nog eens extra hard door getrokken, en ik merkte dat ik boven mijn kunnen moest rijden om te volgen. Al snel waren we met vijven over. Ik hoopte dat het tempo even zou stokken, zodat ik weer op adem zou kunnen komen. Maar het tegenovergestelde gebeurde, het ging nog wat harder en samen met Mattijn moesten we bij de eerste 3 lossen.

Door die enorme inspanning om proberen aan te klampen, “kookte ik even over” en moest Mattijn dan ook laten gaan. Het duurde even voordat ik weer wat snelheid kon maken. Even leek ik nog bij Mattijn terug te kunnen keren, maar met ingang van de laatste 2 ronden werd het gat weer snel groter. Ik moest dan nog behoorlijk afzien om mijn achtervolgers op veilige afstand te houden.

Kortom een zware cross waar voor mij de 5de plek het maximaal haalbare resultaat was. Dan andere reden vandaag gewoon weg harder! Volgende week begint een intensieve wedstrijd periode. Ik weet nog niet of ik zaterdag in Ureterp ga starten, maar zondag in Moergestel proberen we weer van de partij te zijn!! Maar morgen ga ik eerst met mijn verzorger een toertocht in Zijtaart rijden.

Na in Lieshout mijn duim te hebben gekneusd toch eigenwijs naar Hilversum. Met inrijden kwam ik er al achter dat het niet goed zat. Echter met de start was ik toch onverwachts goed weg. Eenmaal het veld in gedraaid voelde ik dat het niet zou lukken. Ik moest ook zeker een 10 tal renners weer snel laten passeren. De koers op mijn eigen tempo verder uitgereden. Wat resulteerde in een teleurstellende 35e ste plaats.

Ondanks dat ik van mijn begeleidende artsen te horen heb gekregen dat ik naar alle waarschijnlijkheid toch met een Hernia te maken heb, heb ik een relatieve goede week achter de rug. Zo heb ik een stuk minder pijn gehad, heb weer goed kunnen slapen, en ben met alle pijnstillers en medicamenten gestopt. De bijsluiters daarvan hadden me al gewaarschuwd, ik zou naast minder pijn ook emotieloos en  neerslachtig kunnen worden. Dat heb ik ook geweten, ik zag op zijn Knetemanns gezegd, de wereld voor een doedelzak aan. Vooral de eerste dagen na het stoppen met die pillenhandel was ik niet op mijn vrolijkst.

Nu, op de zondag van de cross van Lieshout, scheen de zon weer. Niet alleen hoog boven onze bollekes, maar ook in mijn humeur. En ondanks dat deze koers aan het begin van het seizoen hoog op mijn verlanglijstje stond, heb ik genoten van de wedstrijd en alle aanverwanten zonder enige verdere doelstelling dan Genieten met een grote G!

Al van kinds af aan kom ik naar de veldrit van Lieshout. Ik zie toppers als Rein Groenedaal, Hennie Stampsnijder, Frank van Bakel en andere klasbakken van toen nog over de Duvelsberg zwoegen. En nu, na enkele overwinningen van mezelf op dat rondje, mag ik nog eens mijn kans gaan. Mooi toch!

Met het inrijden voelde ik al een flinke verbetering ten opzichte van de voorgaande weken aan mijn rug. En wanneer ik tijdens een van die oefenrondjes een stuurfoutje maakte, over de kop vloog, en met een van mijn edele delen erg onzacht in aanraking kwam met mijn stuurnok, voelde ik een poosje de rugpijn al helemaal niet meer. Dat ik een half uur lang een prima imitatie neer had kunnen zetten van Gerard Joling is weer een ander verhaal.

Niet klagen, blijven lachen, en concentratie op de koers!

Zo was de start niet eens zo gek, en na een dikke ronde zat ik op de 3e plaats te rijden, en een ronde later zag ik dat ik zelfs aan het inlopen was op de koplopers, waarvan ik in de eerste ronde nog het idee had dat ze zooo verschrikkelijk hard aan het fietsen waren, dat ik het idee kreeg dat mij dat nooit meer zou gaan lukken.

Dat zelfde idee kreeg ik een rondje later weer terug wanneer de fouten bij me begonnen op te stapelen. Door die afgeknelde zenuw heb ik als eerder verteld een behoorlijk verminderd gevoel ik mijn linker been, en voet. Dit is een flink nadeel bij het aanzetten na elke bocht, met het vinden van mijn pedalen, maar waar ik zelf nog niet bij had stilgestaan, ook bij het uitklikken van het pedaal. Zo ben ik dan ook een keer of 3 a 4 tegen de vlakte gegaan omdat ik bij een hindernis niet op tijd los was uit mijn pedaal. Buiten dat dit er wel erg prutserig uitziet, is het ook niet erg prettig om mee te maken, keer op keer…

Het brak me wat op, en heb vervolgens de wedstrijd uitgereden op een aardig tempo zonder enige vorm van forcering. Een 12 plaats was het verdikt.

Het prijzengeld van die 12e plaats heeft echter de permanance cafe de Koekoek nooit verlaten, of het moet zijn in vloeibare vorm in mijn lijf. Het was er weer vanouds gezellig en ik kijk weer met goede moed uit naar een volgend treffen.

Weer terug uit Lieshout maar meteen even tijd gemaakt om een verslag te maken. Dit jaar is het gebruikelijk dat we niet hoeven te poetsen bij thuiskomst. Wederom een kurkdroge en razendsnelle cross. Ik doe al enkele weken een regendansje, om ervoor te zorgen dat de crossen wat zwaarder worden, maar zonder resultaat.

Maar we pakken het zoals het komt, dus ook vandaag met veel zin richting Lieshout. Het zonnetje scheen er heerlijk en in tegenstelling tot de rest van Nederland was het heerlijk weer. Na het verkennen bleek dat ze de ronde iets hadden aangepast, wat meer bochten erin, maar nog steeds een supersnelle omloop. Gezien de kwaliteit van het deelnemersveld was een goede start vereist. Terugkomen is immers geen beginnen aan indien voorin gas wordt gegeven.

Helaas heeft mijn 3de plek in het klassement geen voordeel in Lieshout. Dat is zo’n brede start dat nagenoeg iedereen eerste rij kan staan! Ik heb de afgelopen weken tijdens het trainen flink geoefend op de start en nog wat dingen veranderd. Waar ik vorige week al meteen “mee” was, lukte het me vandaag ook. Geen kopstart, maar als ik als 8ste doorkom na een halve ronde biedt dat perspectief! De eerste ronde kon ik goed volgen en was ik de laatste van de reeds gevormde 8-koppige kopgroep.

Nu begon hetzelfde spel als voorgaande week. Proberen zo goed mogelijk van voren te zitten. En waar ik vorige week alleen maar in het laatste wiel kon volgen, ging het me vandaag wat beter af. Er volgden wat speldenprikken, maar niemand kwam weg. Ik bekeek het mooi van uit laatste positie en bemoeide me niet met het gedrang om de voorste plaatsen. Wel was ik erg alert op de mannen net voor me. Zodra ik zag dat er wat stuurfoutjes gemaakt werden schoof ik direct op. Ook de bochten liepen lekker vandaag, ik hoefde eens niet na elke bocht een gaatje te dichten. En naarmate de wedstrijd vorderde begon ik steeds meer in een goede afloop te geloven.

Inmiddels waren we 3 man kwijtgespeeld, om zo met vijven de laatste 3 ronden in te gaan. Ik vond het nu wel eens tijd worden om het laatste wiel te verlaten en schoof wat op. Maar het tempo lag zo hoog dat nog steeds niemand weg kwam. In de een na laatste ronde kon ik dan de kop overnemen om eens goed door te trekken. Een klein gaatje, maar weg kwam ik niet. En zo sloten de overige 4 met ingang van de laatste ronde weer aan.

Er kwam een soort rust over ons heen, volgens mij had iedereen in de gaten dat het toch niet lukte om weg te geraken. En dat er om gesprint moest gaan worden. De laatste 2 rechte stroken waren behoorlijk lang, en daar moest het dan gaan gebeuren. Ik hoopte op een lange sprint en werd op mijn wenken bediend. Meteen werd er voluit aangezet en er volgde 1 lange sprint naar de finish. Ik zat ideaal in 3de positie en kon goed meekomen. Maar met het opdraaien van de laatste lange strook gaat nummer 2 zitten en sluit mij in. Hierdoor moest ik remmen en aan de andere kant om hem heen. Op dat moment wordt ik meteen door iemand gepasseerd en was de finish te dicht om nog iemand in te halen. Vloekend (sorry) passeerde ik als 4de de meet, een half wieltje te kort. Enorm balend, want er had echt wel meer in gezeten vandaag. Maar gezien de wedstrijd kan ik niet anders dan tevreden terug kijken.

Volgende week weer een enorm snel rondje in Hilversum. Daar gaan we gewoon ons uiterste best weer doen!

Zondag was het weer cross bij de heer Bavaria in de achtetuin. Het zou door de aanhoudende droogte een super snelle cross worden. Echter ging er met het inrijden iets niet helemaal zo als het hoorde. Bij een klein afdalinkje waar we onder links moesten draaien ging het mis. Onderaan lag wat los zand waar ik niet goed op antisepeerde. Het gevolg was dat ik daar op de grond lag. Snel opstaan dacht ik en weer verder losrijden. Echter na een rondje voelden ik mijn bovenbeen, schouder en vooral mijn duim.

Met halen van mijn rugnummer begon de duim meer op te spelen. Bij terugkomst bij de auto bleek mijn duim aardig gevoelig een dik. Maar toch maar omkleden en starten dacht ik! Echter direct met de start voelde ik dat het niet ging. Ik had veel pijn en kon niet remmen en schakelen van de pijn. Eigenlijk direct maar voorgenenomen om af te stappen. Bij thuiskomst kwamen we er achter dat mijn duim gekneusd was. Balen na ziek te zijn geweest nu dit weer.

Graag had ik voor een 10e keer op rij gewonnen in de cross van Veldhoven. Want alle eerdere edities had ik al op mijn naam staan. Echter is aan deze mooie traditie nu een eind gekomen. Mijn rugblessure bleek een te grote tegenstander voor me te zijn op deze leuke bosomloop in het Kempendorp. De beknelde zenuw tussen mijn ruggenwervel heeft mijn linker been zo goed als compleet uitgeschakeld. Heel dat been tintelt al een paar weken, plus geeft het daarbij erg veel pijn. Dit met gevolg tot slapeloze nachten. De zware medicijnen die ik moet slikken zijn niet voor de poes, laat staan de vele bijwerkingen die deze pillen veroorzaken. Alles is wazig in deze tijd, ik ben ik niet.

Dit alles maakte dat ik niet op volle oorlogssterkte kon starten op een van mijn mooiste crossen van het jaar. Neem daarbij nog een sterk veld met concurrenten, en je hebt het hangen. Een uiteindelijke 13e plaats maakte me uiteraard niet ziels gelukkig, maar ik kon er gezien de omstandigheden ook wel vrede mee hebben. Fijner was nog het gevoel in de avond. Daar waar ik vorige week nog het gevoel had door een vrachtwagen te zijn overreden, voelde het nu aan als een Dafje33. Nog niet leuk, maar I will survive.

Als de progressie zo door blijft zetten hoop ik volgende week weer een klein woordje mee te kunnen spreken in een andere speciale cross voor mij, in de tuinen van Bavaria te Lieshout.

Voor nu wil ik alle belangstellenden bedanken voor hun sympathie. En vooral zij die me hebben geholpen in deze afhankelijke, zware en vooral pijnlijke tijd. Echte vriendschap onderscheid zich in deze tijden. ThanXxx!

Het vorige dubbele weekend was me niet tegen gevallen. Ik heb de hele week dan ook, mede door het mooie weer, lekker kunnen trainen. Vandaag stond de veldrit van Veldhoven op het programma. Een razendsnel bosrondje, waar ze deze editie de rijrichting van hadden omgedraaid. Het is ook lekker dichtbij wat me een grote supportersschare opleverde. Ouders, schoonouders en mijn “schoon” peter & meter zorgden voor het nodige kabaal langs de lijn!

100 meter na de start ging het linksaf een maïsveld op. Hier was het zaak om goed vooraan te zitten omdat er maar 1 spoor goed bereidbaar was. Pas na een halve ronde was er mogelijkheid tot passeren. Ondanks dat de starter voor mijn gevoel veel te snel na het sein, nog 1 minuut, het startsignaal gaf, was ik toch redelijk weg. Ik stond bewust aan de binnenkant wat er voor zou zorgen dat ik snel op het ideale spoortje (aan de binnenkant) zou rijden. Dit lukte gelukkig en als 7de van de reeds 8-koppige kopgroep besloot ik de eerste van 8 ronden in totaal.

In de tweede ronde vielen er al snel 2 man tussenuit en zo kwam ik als 6de te rijden. Nederlands kampioen Mattijn nam al snel het hazenpad, maar kwam niet echt weg. Ik geloof dat hij in ronde 3 terugzakte tot in de kopgroep. De eerste wedstrijdhelft kon ik redelijk volgen, op de rechte stroken had ik een wat hogere topsnelheid. Maar doordat ik na de bocht toch telkens een gaatje moest dichten lukte het me niet om op te schuiven.

Door de grote kopgroep, en het feit dat de koppositie het fijnste rijden was, viel het nooit stil. Na half koers liet Daan, de man voor me ineens een gat vallen. Ik kon er zo snel niet langs en de eerste 4 waren gevlogen. In 1 ronde tijd versnelde hij echter weer zo hard dat hij weer terug kon aansluiten. Mij kostte dat iets meer moeite, maar onder de luide aanmoedigingen van de supporters kromde ik mijn rug nog eens en wist uiteindelijk mijn karretje ook weer aan te haken.

Nu werd het echter lastig voor mij. Opschuiven was helemaal niet meer aan de orde, het was nu een kwestie van bijten en aanhaken. Een mooie gelegenheid om wedstrijdhardheid op te doen. Ik besloot dan ook dat ik het vandaag niet af zou geven. Met nog 1,5 ronde te gaan kreeg Ivar problemen met zijn ketting en zo waren we nog met zijn vijven over. De laatste ronde was voor de overige 4 een gevecht om de koppositie, voor mij was het harken om bij te blijven. Wederom was het Daan die een gat liet vallen naar de eerste 3, en wederom kon ik hem niet passeren. Ik ben dan niet explosief genoeg en heb teveel “parcourslengte” om te passeren. Het probleem is dan dat net wanneer ik wil passeren de volgende bocht er al weer is. Als dan ook nog een paar onoplettende toeschouwers op het parcours staan, juist waar ik wilde gaan passeren, wordt het wel erg moeilijk.

We zouden dus gaan sprinten voor plek 4 in de wedstrijd. Ik probeerde zo kort mogelijk in zijn wiel de laatste bocht uit te komen. Maar ik slipte iets weg en kwam hierdoor op streep een half wieltje tekort. Op 10 seconden van de winnaar was een 5de plek mijn resultaat. Ik ben er tevreden mee, weer eens de hele wedstrijd in de voorste gelederen kunnen rijden. Weer een stapje voorwaarts t.o.v. de vorige koersen. Volgende week is het een Lieshout een vergelijkbare koers.

Zondag was het de beurt aan Veldhoven. Daar aangekomen zag ik al dat de start zeer apart zou zijn. Honderd meter rechtdoor en dan met z`n allen links het maaisveld op. Daar was enkel een smal paadje waar je alleen maar achter elkaar aan kon rijden. Ik was zo slecht weg dat ik nog 3 man achter me had. Voor mij was de lol er daarom ook direct af. Ik kon mezelf ook niet motiveren om nog een echte wedstrijd te gaan rijden. In een redelijk tempo heb ik de wedstrijd uit gefietst, dat resulteerde in de 21e ste plaats. Maar snel vergeten en hopen op betere tijden.

Vrijdag ben ik traditie getrouw weer op de 11e de van de 11e de weer naar Zaffelare af gereisd. Wederom door de droogte een super snelle cross over het weiland en door het park. Ik was met de start redelijk goed weg, daardoor kon ik met de kop mee. Echter na 1,5 ronde was het kruit redelijk verschoten en moest de kop laten gaan. Ik zakte zelfs iets verder naar achter. Uiteindelijk kon ik weer aanklampen bij een groepje wat voor plaats 13 fietste. De laatste ronde kwamen we nog redelijk dicht bij de plaats 11 en 12 maar dat konden we niet dichten. Het zou een sprintje worden die ik niet kon winnen. Dat resulteerde met een een 14e de plaats.

Zondag was er koers in Almelo. Na vorige week niet hebben kunnen fietsen ivm ziekte, zou het nu niet meevallen. Inrijden is ook al lastig in Almelo dat omdat voor ons de jeugd fietst en door de tijd alles direct achter elkaar aan start.

Met de start was ik ook niet lekker weg en ging als 25e ste het veld in. Na een halve ronde was er helaas ook al een groot gat geslagen. De eerste 15 renners waren vertrokken. Voor mij zat er niets anders op dan rustig mijn koers te rijden en te gaan voor die 16e de plaats. Iets wat gelukkig uiteindelijk lukte. Nu deze week weer rustig verder trainen en hopen dat het aankomend weekend weer iets beter zal gaan.

Na de zware cross van gisteren, ben ik vandaag wederom met mijn schoonvader, richting Almelo afgereisd. Voor mij zo’n 3 jaar geleden dat ik daar voor het laatst gecrost had. Er stond me een technisch makkelijk parcours voor ogen, maar ook hier hadden overijverige mensen veel palen met linten eraan in de grond gejast. Veel meer bochten dus, en de rechte stukken liepen dan door de vele hobbels ook nog voor geen meter. Ook was het op veel plekken smal, goed starten was dus van belang.

Na een goede voorbereiding voelde ik me eigenlijk ondanks de wedstrijd van gisteren best goed. De start was lekker kort, en vanaf de eerste startrij dus een voordeel voor mij. Na de mislukte start van gisteren kwam ik nu wel goed weg. Geconcentreerd nam ik in het zog van de kopstarters het eerste heuveltje, maar bij het afrijden ging degene voor me over de kop. En ik stond dus helemaal stil. Hierdoor verloor veel kostbare plaatsen.

Mezelf rustig gehouden, misschien wel iets te rustig, waardoor het opschuiven niet snel genoeg ging. De vele bochten en smalle stroken maakten het dan nog eens extra lastig. We zijn immers maar Amateurs, en ik heb geen zin om iemand de linten in te rijden. In de 2de ronde wist ik dan de aansluiting te maken bij een tweetal welke op plek 4 en 5 in de wedstrijd reden. De eerste 2 in koers waren inmiddels gevlogen en liepen gaandeweg de wedstrijd ook langzaam uit. De nummer 3 in koers bleef echter hangen, voor mij een teken om niet naar mijn medevluchters te kijken maar gewoon vol gas in de achtervolging te gaan. Maar dat vol gas was net zo hard als de nummer 3, ik kwam geen steek dichterbij. Wel zorgde het ervoor dat 1 van mijn 2 medevluchters moest lossen. De andere bleef hardnekkig in mijn wiel. Met nog 2 ronden te gaan begon ik me dan ook lichtelijk zorgen te maken of dat ik hem wel kwijt zou kunnen spelen. Ik schroefde het tempo wat op, maar ik raakte hem niet kwijt. Wel kwamen we weer wat dichter bij de nummer 3, maar nooit dicht genoeg om nog te geloven dat we hem weer bij konden halen.

Met ingang van de laatste ronde zag ik dan dat ik een gaatje van een meter of 10 kreeg. Meteen vol op de pedalen en zo kon ik het langzaam uitbouwen. Positief was dat ik de laatste ronde nog een flink tempo kon ontwikkelen en ook het aanzetten na de bochten ging voor mijn gevoel nog vrij aardig. Ik kwam zelfs nog tot op 15 seconden van de nummer 3, niet genoeg, dus 4de was vandaag mijn plek!

Het was behoorlijk druk, maar door mijn regelmatige deelnames en bijbehorende resultaten mocht ik als 3de opstellen. Het starten ging de afgelopen 2 weken wat beter, maar vandaag was het echt slecht. Ik schoot uit mijn pedaal, waarna diegene voor me ineens naar rechts kwam waardoor ik met mijn voorwiel in zijn achterderailleur haakte. Gelukkig geen schade of val, maar de snelheid was eruit en het zou weer een wedstrijdje achtervolgen worden vandaag.

Maar ik voelde me behoorlijk goed en kon de in de eerste halve ronde ditmaal goed opschuiven. Bij eerste passage materiaalpost vatte ik al plaats op plek 10. Ik zag wel dat de eerste 6 in koers al een kleine voorsprong namen. Maar ik kon het drietal voor me niet snel genoeg passeren. En toen er ook nog een onderuit ging waardoor ik werd opgehouden, was het gat al behoorlijk groot. Ik ben dan vanaf ronde 2 een strak tempo gaan rijden en kwam al snel samen met Atse op plek 7 en 8 te rijden.

We waren mooi aan elkaar gewaagd en we wisten het gat met de koplopers 3 ronden lang hetzelfde te houden. Helaas lukte het niet om dichterbij te komen. Nadat 1 van de koplopers met materiaal pech de wedstrijd verliet en er een terugviel. Reden we met zijn drie-en op plek 5,6 en 7 in koers. Ik voelde me nog steeds goed en kon het tempo hoog houden. In de laatste ronde nam ik dan ook het initiatief om proberen weg te rijden. Af en toe kreeg ik een klein gaatje, maar helemaal weg kwam ik niet. Wel dook ik als eerste de laatste bocht in, maar de snelheid was zo hoog dat ik de afzetlinten raakte. Hierdoor moest ik even inhouden voor de sprint, wat me uiteindelijk nipt nog 1 plekje kostte. Een 6de plek als resultaat, waar ik gezien de tegenstand en huidige vorm tevreden mee ben.

De cross in Rhoon-Poortugaal is niet echt een typisch rondje voor mij, ook al heb ik er al verschillende keren weten te winnen. Zeker nu het parcours er droog en snel bij lag. Het is dan moeilijk om verschil te maken en dit bleek ook wel in de race. Diverse aanvallen liepen op niets uit en zo gingen we met 4 man de finale in. en als het dan niet op macht wil lukken moet het maar met het koppie gebeuren. na een wat tactisch spel was het aan mij om in de laatste ronde nog een alles of niets poging te wagen. Dit bleek een juiste zet, en zo kon ik deze wedstrijd alsnog op mijn naam schrijven.

De dag daarna was het cross in Reuver-Walsberg. Een schitterende cross waar het aan zware stukken niet ontbreekt. Hier vind ik wel mijn ding, en kon ik zelfs de rest eerst nog wat ruimte geven vooraleer ik mijn gashendel open ging draaien. De laatste 2 rondjes waren voldoende om nog een kleine minuut voorsprong te vergaren. Een mooie overwinning op een nog mooier rondje.

Daarna is de ellende begonnen. Op een of andere manier is er een zenuw bekneld geraakt tussen mijn ruggenwervel. Dit uitte zich in het begin met wat schijnbaar onbeduidende rugpijn, maar later gaf dit een uitstraling naar mijn linker been. Dit doet verschrikkelijk zeer en normaal functioneren is niet meer aan de orde. Staan, zitten, liggen of lopen, alles is een drama. Enkel op mijn fiets is de pijn te verdragen. Toch zijn het ook de slapeloze nachten hierdoor die me klein aan het krijgen zijn. De scherpte is eraf en de macht in mijn linkerbeen is zeker voor de helft gereduceerd.

Dit alles weerhield me niet om aan de start te verschijnen van het Zuid-Nederlands kampioenschap cyclocross. Ik ben regerend kampioen van deze regio in de disiplines ATBen, tijdrijden, wielrennen, en veldrijden. Een lijstje welke ik niet zonder slag of stoot wil opgeven. Vooral ook omdat de dokter me heeft verteld dat bewegen wel goed is, de rest van het verhaal over niets forceren enzo was ik voor het gemak maar even vergeten.

Met tranen in mijn ogen van de pijn moest ik de permanance inlopen om mijn rugnummer te gaan halen, en met net zo veel ellende moest ik me in mijn wedstrijdpak hijsen. Een waar drama.

Eenmaal op mijn fiets ging het dan wel weer. ik voelde wel dat mijn linker been niet de kracht kon genereren die het normaal wel in zich heeft, maar ook met anderhalf been bleek ik sterk genoeg om de titel in mijn bezit te houden.

De dagen hierna brachten me nog meer pijn. Vooral de nachten zijn verschrikkelijk. Het is niet zo dat ik hierdoor slecht slaap, maar ik kan gewoon helemaal NIET slapen. Nu is het ondertussen 10 dagen/nachten geleden dit ik van enige nachtrust kan spreken. Als ik langer dan 15 minuten ergens zit of lig moet ik me weer verplaatsten van de pijn. Tegen 4 uur s’nachts ben ik dan huilend van pijn en ellende over de grond aan het kruipen met wanhoop en vermoeidheid. Het mank en scheef lopen brengt ook niets goeds en enige vorm van gezondheid lijkt ver te zoeken.

Eikel als ik ben ga ik dan toch nog starten in een zware cross als die van Rhenen. Dit vind ik een te mooi evenement om te laten schieten. Ik verbaas vervolgens mezelf en omstanders door nog goed mee te strijden ook. Met nog 2 rondjes te gaan lig ik zelfs los van de rest in een gunstige koppositie te rijden, “Het zal toch niet zo zijn dat ik hier zo nog weet te winnen ook he?”. Nee, dat ging het niet worden. De pijn werd met te hevig, en ik merkte ook dat door het slaaptekort de reactiesnelheid te traag is om overal goed te kunnen reageren. ik besluit dan ook om uit de race te stappen. en ook de cross van Almelo een dag daarna heb ik wijselijk maar afgemeld.

Het is nu eerst zaak om weer gezond te worden en om het opgelopen slaaptekort in te gaan halen.

Schrijf me nog niet af.  I will be back!!

Vol goede moed en met mooi weer zijn we vandaag richting Nieuwegein gereden. Hier vonden de districtskampioenschappen voor de regio zuid plaats. Ik was nog nooit op dat parcours geweest, dus een verrassing wat we voorgeschoteld kregen. Een kort rondje op een oude vuilstort. Dus een beetje hoogteverschil en voornamelijk gras op een kleigrond. Gelukkig waren de weergoden ons gunstig gezind de afgelopen dagen, anders zou het wel erg smerig worden daar. Nu was alleen het bovenste laagje vettig. Dit maakte het een erg lastig rondje met de vele bochten die erin zaten. Dan moest er ook nog twee maal van de fiets gesprongen worden, een keer voor twee balkjes en een keer om een trap omhoog te lopen.

De start was op een lange strook asfalt en ging deze keer goed. Als 6de kon ik het eerste knikje omhoog opdraaien. Dat bood dus perspectief. En al vrij snel kon ik nog een plekje opschuiven zodat ik in het wiel van de snelle mannen zat. Volgens de kenners zouden de podiumplekken immers tussen ons 5 verdeeld worden. Maar het ging al meteen mis. Om onduidelijke reden vloog mijn ketting van mijn voorblad, waardoor ik van de fiets moest om hem er weer op te leggen. Dit ging vrij snel, maar zo kort na de start zit alles nog zo kort op elkaar, dat ik toch nagenoeg als laatste mijn weg moest vervolgen.

Na een kort moment van balen heb ik de eerste ronde dan vol gas moeten achtervolgen. Dit was lastig op de vele smalle stroken en in de vele bochten op het parcours. Maar met ingang van ronde 2 was ik dan al weer opgeschoven naar plek 5. De eerste 4 waren uiteraard gevlogen. Mijn enige kans/hoop was dat ze naar elkaar zouden gaan kijken. Maar dat gebeurde niet, sterker nog, er werd zo hard door gereden dat de kopgroep al snel verbrokkelde. Ik bleef zo’n beetje op dezelfde afstand van de koploper, maar de mannen daar tussen kwamen wel dichterbij. Op het moment dat ik bij Edwin aansloot kreeg ook Peter met een aflopende ketting te maken, en zo kwam ik heel even op plek 3 te rijden.

Edwin en Peter bleven echter wel hangen. En in de volgende ronde nam Peter het commando over. Dit deed hij zo overtuigend dat eerst Edwin en daarna ikzelf moest lossen. Ik baalde wel, omdat Roel ook terugviel vanaf plek 2. Ik zag Peter aansluiten en de reden waarom ik baalde was dat nu Roel mee kon liften met Peter, zodat hij voor mij buiten schot kon blijven. Ivar had inmiddels een mooie voorsprong bij elkaar gereden en wist dan ook te winnen. Peter wist zichzelf terug te vinden op plek 2.

En ik probeerde er alles aan te doen om bij Roel aan te sluiten. Maar helaas lukte het me niet. Zodoende greep ik net langs de medailles met mijn 4de plek. Na de koers even behoorlijk teleurgesteld zoals een sportman betaamd, maar na een tijdje overheerste toch de tevredenheid. Ik heb toch een goede koers gereden, en de energie die ik in de eerste ronde verspeeld had, kwam ik op het laatst tekort!

Afgelopen zondag was het koers in Limburg.Dat zou niet meevallen zeker niet als je een dag daarvoor zonodig met een collega lekker hebben zitten drinken.Maar toch zondag goed opgestaan en 150 kilometer in de auto.

Een mooi maar zwaar rondje door het bos. Veel omhoog maar uiteraard ook weer veel naar beneden.Dat naar beneden is veel door los zand, wat er dus wat extra`s aangeeft.Na een redelijke start was het op de bospaden moeilijk in te halen.Maar na 1 ronde lag ik op een mooie 10e de plaats.Na ronde 2 kwam er nog iemand aansluiten, waarmee ik de koers heb uitgereden.Ik was niet meer bij machte om de sprint aan te gaan en heb het dus laten lopen.Een mooie 11e de plaats.

Dinsdagavond was er weer de nacht van Woerden.Altijd een mooie gezellige cross door het centrum van Woerden.Kermis, feesttenten en vers gebakken friet is waar je doorheen fietst.Een prima lokatie om een cross te rijden.Met een kleine 80 man aan de start!1 geluk was dat ik ongeveer midden in het veld mocht opstellen.

In Woerden is het bijna onmogelijk om in te halen.De start was helaas niet echt goed door 2 bijna valparijen.Daardoor ging ik pas als 30e ste het veld in.de positie die ik uiteindelijk ook behaalde.

Na de zware inspanning van gisteren stond er vandaag al weer een cross op het programma. Een loodzware ronde in de bossen van Beesel. Korte steile klimmen, los zand, single-track en rechte stroken maken het tot een rondje voor de alleskunner. Ik voel me op deze ronde ook altijd erg goed thuis. Na het inrijden voelden de benen goed en ik had er dan ook veel zin in.

Maar na de start werd me al snel duidelijk dat het vandaag mijn dag niet zou worden. Ik zat dan nog redelijk mee, rond plek 6 a 7, maar de eerste 4 reden al snel weg. Normaal baal ik dan, omdat er mannen voor me zitten die het gat laten vallen. Maar nu had ik werk genoeg om die mannen te kunnen volgen. En zo kwam ik in een achtervolgend groepje van 5 te rijden. In de loszand afdaling was ik ook telkens aan het prutsen, ik kwam er niet goed door en verloor daar de eerste ronden veel terrein. Ik kon dat dan op de rechte stroken wel weer goed maken, maar ook dat ging niet van harte.

Roel wist op 1 van die momenten bij me weg te rijden en ik kreeg het gaatje niet meer dicht. Wel ging het hard genoeg om de andere 3 een voor een te lossen. Zo reed ik op korte achterstand van Roel op plek 6 in de wedstrijd. Ik kwam uiteindelijk wel wat beter in mijn ritme en kon zo weer terug aan sluiten bij Roel. Maar op dat moment dacht hij daar anders over, versnelde, en reed me meteen weer op een flinke achterstand. Van achteruit was er ook geen bedreiging meer, en zo finishte ik als 6de vandaag. Helaas voor mijn mee gereisde fans kon ik niet met de eersten mee strijden vandaag, daar waar ikzelf ook wel op gehoopt had!

Kortom een zwaar weekend met een 3de en 6de plek waar ik tevreden mee kan zijn. Komende dinsdag staat de Nacht van Woerden al weer op het programma, kijken hoe het me daar vergaat.

Nadat deze week de schade aan mijn fiets volledig hersteld en getest was, kon onder stralende omstandigheden af gereisd worden richting Lierop. Deze cross heb ik een aantal jaren niet gereden (geen elite-categorie), maar ik herinnerde hem als leuke boscross. Helaas bleek na verkenning het bosgedeelte een stuk verdwenen en hadden ze “tig” extra bochten bedacht. De toen zo leuke cross, was ineens een stuk minder leuk. Maar geen reden om er niet vol voor te gaan, een mooie interval-training.

De start zou erg belangrijk zijn, omdat het lang smal was. Passeren is dan de eerste ronde erg moeilijk. Aangezien het de eerste crossen tijdens de start elke keer niet goed ging, was ik nu extra gebrand op een betere start. Maar ook vandaag was het niet helemaal zoals het moest zijn. Ik bleef in de eerste bochten nu wel eens van mijn remmen af. Maar bij de eerste keer materiaalpost zat ik toch nog pas 11de. Erger was dat er al meteen gaatjes vielen voorin. Ik moest dus weer aan een opmars beginnen.

Op de spaarzame rechte stroken kon ik dan goed opschuiven. En op het moment dat ik bij een groep van 4 aansloot welke op plek 4 t/m 7 reden, vloog mijn ketting eraf. Eigen schuld, te wild geschakeld. Nadat deze weer op de plek lag waar hij hoorde kon ik weer beginnen met achtervolgen. Ik zag dat de groep van 4 verbrokkelde, en ook dat er inmiddels een kopgroepje van 3 was. Allemaal dus nog op redelijke afstand. Op de draai en keer stukken liep ik echter niets in, sterker nog, ik verloor daar wat terrein. Maar als het dan weer rechtuit ging, of door het losse zand kwam ik zienderogen dichterbij.

Ik pikte 3 man van de groep van 4 op, en liet ze vrij snel achter me. De 4de brak echter niet, ik bleef op korte achterstand hangen. Wanneer een van de koplopers dan zijn tube eraf reed, bezette ik ineens plek 4 in de koers, met zicht op het podium. Met nog 2,5 ronden te gaan heb ik er dan ook alles aan gedaan om in het wiel van de nummer 3 te geraken. Waar ik op de zware stroken dichterbij kwam, moest ik telkens in de bochtige gedeeltes weer terrein prijs geven. Het lukte me niet om hem terug te pakken, ondanks dat ik toch goed de snelheid erin kon houden.

Al met al een goede koers gereden, welke ik dus als 4de beëindigde. Nu nog wat beter starten dan moet het de komende weken nog wat beter kunnen. Al zal het niet meevallen. Er zijn heel wat jongens bij gekomen in de amateur-categorie, welke allemaal hard kunnen rijden. Dat gaat de komende weken nog mooie wedstrijden op leveren, daar ben ik van overtuigd.

Door de vele regen was het parcours in het stadspark te Montfoort erg drassig geworden. Het was geen modder, maar een vette kleilaag op de bovengrond. Glibberen en glijden dus.

Ik moet het van zware stroken hebben, maar die waren er niet veel te vinden. Een opname van ‘Blij dat ik Glij over die vieze Klei’ zou er niet hebben misstaan. Uiteraard heb ik nog wel mijn best gedaan. En ook al was ik al een keer of 3 onderuit gegaan, ik bleef knokken om weer voorin de koers te rijden. Zo reed ik regelmatig terug van een 5, 6 of 7e plaats weer naar de 2e positie, met de koploper in het vizier. En dan, Hoppaaaa… daar lag ik weer in een of andere glij bocht te modderworstelen. Na een keer 0f 7 of 8 te hebben gestunteld en gemodderhapt vond ik het wel welletjes. Ik nam dan minder risico, het felle was er onderhand wel af, en ik vond het wel prima zo. Geen instelling om op het podium te eindigen, maar toch nog net goed genoeg om verdienstelijk 5e te kunnen worden. Niets om trots op te zijn, maar ook niets om me voor te schamen. Het is mijn ding niet dat geglij, en zal het ook nooit worden.

Op de zondag was er dan nog een crossje van de Mulleners-Cup te Nederweert. Eigenlijk had ik deze niet op mijn programma staan, maar vooruit. Toch maar vertrokken dus om recht te zetten wat gisteren scheef was gevallen. En ondanks dat er kleppers als Erwin Bollen en Lino Colombo aan het vertrek stonden, hoefde ik niet diep te gaan voor een volgende overwinning. Dit zocht ik dan ook niet op, en zo heb ik er een lekkere training van gemaakt zonder zwaar af te zien, welke goed genoeg was voor de grootste bloementuil.

Vandaag waren de omstandigheden totaal anders dan 1 week geleden. Nog net niet nat genoeg voor een hele zware cross, maar het begint er al op te lijken. Na een rondje te hebben verkend op gewoon profiel snel andere wielen gestoken met rhino’s, het grove profiel. Dit ging een stuk beter, en ik stond dan ook met vertrouwen aan de start.

Vanaf de eerste rij was ik weer net te voorzichtig naar de eerste bocht toe. Maar waar ik vorige week “bleef hangen”, kon ik nu wel meteen op gaan schuiven. En schuiven, dat deden veel renners op het gladde parcours, opletten geblazen dus! Maar na een kwart ronde sloeg het noodlot dan al toe, een flinke kraak, mijn hele achterderailleur aan gort. Alles zat meteen vast en zo moest ik een kwart ronde lopen naar de post voor een nieuwe fiets. Het vervelende is dat je op het moment dat het gebeurd, je al weet dat je een kansloze wedstrijd gaat rijden.

Maar met een nieuwe fiets onder de kont kon ik dan aan de noodzakelijke opmars beginnen. Ik was immers bijna op de laatste plaats beland….. En met 40 starters, dan is er nog een hoop werk aan de winkel. Met een flink tempo probeerde ik dan ook zo snel mogelijk naar voren te slalommen. Dit was erg lastig, want door het gladde parcours wist je nooit zeker wat de renner voor je precies ging doen. Dit leverde natuurlijk flink oponthoud op. Maar toch kon ik goed opschuiven. Hoe snel het precies ging weet ik niet, maar voor mijn gevoel nog niet snel genoeg. Nog een tandje erbij dan maar. Maar dat was net teveel van het goede, en ik begon slippertjes te maken. Het kwam me op 2 schuivers te staan en een keer dwars op het parcours zonder te vallen. Door deze manoeuvres verloor ik natuurlijk meer tijd dan dat ik won, dus weer een tandje terug. Zo kwam ik met nog 3 ronden te gaan toch op plek 5 te rijden. Met de nummer 4 zelfs nog in het vizier. Maar helaas was het pechduiveltje mee op mijn andere fiets gesprongen. Nu zat dat vervelend mannetje aan mijn crankbout te klooien, welke los begon te lopen. Zou ik het halen tot de finish, wisselen kon niet meer, dus moest ik stoppen in de post en alles vastdraaien. Ik durfde het risico niet te lopen en ging met nog 2 ronden te gaan de post in. Lot had inmiddels met een tussensprint de benodigde sleutels gehaald. Proberen rustig te blijven, alles goed vastgezet, en weer door. Door deze pitstop kwam ik weer op plaats 8 in de koers te rijden.

Ook het schakelen ging moeizaam door de vele prut aan mijn fiets, maar wisselen kon ik niet meer. Toch nog eens flink op de pedalen gaan staan, maar uiteindelijk kon ik nog maar 1 plek meer opschuiven. Zodoende kwam ik als 7de over de finish. Gezien het wedstrijdverloop kan ik er niet eens ontevreden mee zijn. Maar het belangrijkste is dat de benen goed waren en ik kon nu vanaf het begin af aan “vol gas” rijden/lopen, iets wat vorige week niet lukte. Het pechduiveltje hebben we in Montfoort achter gelaten, dus op naar volgende week!

Zelf mocht ik koersen in Montfort.

Een rondje waar ik 2 jaar geleden voor het laatst gereden had.

Vorig jaar daar niet gefietst, ik had toen niet de motivatie door het kort daarvoor overlijden van mijn moeder.

Het had flink geregend en het parkoers was daarom veranderd in een mooi glij rondje.

Bij iedere bocht was het weer opletten dat je niet weg gleed.

Eigenlijk een parkoers naar mijn hart, glibberen en glijden en een fiets die steeds voller liep door de modder en het gras.

Met de start was ik goed weg en zo ging ik ongeveer als 12e de het veld in.

Veel glij partijen om me heen wat er voor zorgde dat ik niet veel verder terug zakte.

Uiteindelijk resulteerde dat in een mooie 14e de plaats.

Ik denk dat er iemand stiekem mee keek die me een extra zetje in mijn rug gaf.

Tijdens deze verlate zomer is het nog flink puffen voor de doorgewinterde veldrijder.  Waar wij normaal gewend zijn om ijzige koude of slagregens te trotseren, is het nu zweten geblazen en met veel dank een bidon aannemen tijdens de koers om het vochtgehalte nog enigszins op pijl te houden.

Let wel, ik klaag niet hoor. Het scheelt ons veel was en poets werk, de rondemissen lopen niet rond in veel te dikke winterjassen, en het biertje na de race smaakt beter dan ooit tevoren.  Heerlijk, zo’n zomercross!

De sfeer was dan ook weer prima in orde op en rond het parcours te Dordrecht. Waar ik vroeger een hekel had aan dit rondje, begin ik het hier nu steeds leuker te vinden. Sinds de grove Rhino profielen in het leven zijn geroepen kan ik er met nattigheid uit de voeten, maar nu het er kurkdroog bijlag kon ik er ook mijn ding goed vinden.

De eerste twee rondes keek ik nog even de kat uit de boom, om vervolgens in de derde ronde eens flink gas te geven met het oog om de premie in de wacht te willen slepen welke de organisatie in het leven had geroepen voor de renner die de snelste rondetijd wist neer te zetten. Ik vind dit een mooi idee, en dat verdiende zeker mijn volle inzet.

Ik zette dan ook een tijd neer waar enkel een paar Elite renners nog aan konden komen welke in een volle strijd elkaar konden steunen, daar waar ik het in mijn uppie moest doen. De overige categorieën, waaronder de jongere amateurs, konden hun tanden er op stuk bijten.

Na die snelle ronde had ik dan ook al een mooie voorsprong op mijn naaste tegenstanders. Ik vond het echter te warm en te vroeg in de race om vol door te blijven gaan, en lastte daarom een wat rustigere herstelronde in. Wanneer mijn achtervolgers dan weer bijna bij mij aan wisten te sluiten gaf ik nog eens vol gas en liet ik hen weer ter plaatse.  Zo kon ik verder onbedreigd solo naar een nieuwe overwinning rijden, om mijn 350e zege te kunnen boeken.

Normaal denk je bij veldrijden aan regen, modder & kou. Maar vandaag waren de omstandigheden zomers te noemen met 25 graden. Gelukkig was het rond de klok van 10.30 uur nog goed te doen. Waar ik andere jaren altijd ruzie had met het parcours, was het door de droogte dit jaar een stuk eenvoudiger. Ook was de ronde nog eens flink ingekort, een hoop bochtjes waren er uit gelaten. Wel was de start traditioneel aan de voet van de lange klim.

Vanaf de eerste startrij mocht ik aan de wedstrijd beginnen. Maar deze wist ik geheel te verprutsen. Waar ik normaal mezelf toch redelijk voorin kan handhaven, was het nu wel erg slecht, ik denk dat ik rond plek 15 in koers zat. Meestal kan ik dan ook snel weer opschuiven naar voren, maar ook dat wilde vandaag niet lukken. Om een of andere reden was ik niet vooruit te brandden. Telkens probeerde ik de renner voor me te passeren, maar als ik er half langs zat, moest ik weer terug. Ook op het stuk weg met de klim erin, waar ik normaal toch echt het verschil kan maken, was het nu gewoon aanklampen. Ook hier lukte het me niet om op te schuiven.

De tweede ronde wist ik toch nog enkele plekjes op te schuiven tot de 11de stek in koers, maar erg goed liep het zeker nog niet. Maar met ingang van ronde 3 sloeg de motor dan toch in een keer aan. Binnen de ronde wist ik van plek 11 naar Roel en Mattijn toe te rijden welke op plek 3 en 4 in koers reden. Twee man waren inmiddels gevlogen en hadden zo’n 10 tot 15 seconden voorsprong. De samenwerking tussen ons was meteen goed en telkens nam iemand een hele ronde voor zijn rekening. De koplopers liepen niet verder weg, maar we kwamen ook niets dichterbij.

De laatste ronde dan, ik voelde me nog steeds goed en besloot op het veelal smalle parcours de kop te nemen om na de bochten telkens flink door te trekken. Dit ging goed, en Roel moest dan ook lossen. Mattijn helaas voor mij niet, en ik wist dat het belangrijk was om dan als eerste de laatste bocht naar het asfalt toe in te gaan. Hier gingen we dan ook zij aan zij op af en het was Mattijn die als laatste durfde te remmen. In zijn wiel wist ik dat ik dan snel aan moest zetten na de bocht omdat de finish erg dichtbij was. Helaas deed ik dit net te snel en schoof mijn achterwiel een stukje over het asfalt. Snelheid weg, en nog erger, meteen de kans op het podium verkeken. Als 4de bolde ik dus over de streep.

Het was een vreemde wedstrijd voor mij. Het eerste stuk was (onverklaarbaar) slecht. Het tweede deel ging dan weer goed. Ik weet dat ik in ieder geval aan de felheid in de eerste ronden moet werken/wennen. Dit samen met wat regen om de crossen zwaarder en trager te maken, dan moet het helemaal goed komen!

Zoals de traditie het wil is de eerste Nederlandse veldrit van het seizoen te betwisten in Harderwijk. En met de mogelijkheden die ze hebben daar aan het IJsselmeer naast het Dolfinarium is het nog best een leuk rondje ook. Al is het zeker met deze zomerse omstandigheden wel een erg snel rondje.

Het was weer erg spannend om van start te gaan, vooral ook omdat het maar weer afwachten is hoe het met de conditie van de concurrentie is gesteld. Er rijden toch wel verschillende kerels rond in mijn klasse die wel erg hard met de fiets kunnen rijden. En net voor de start zag ik ook nog dat regerend Duits en Wereldkampioen Jens Schwedler aan het vertrek verschijnen. Ik had dan wel als voordeel dat hij verder van achteren moest starten daar waar ik al op de eerste rij mocht opstellen. Maar gerust was ik er allerminst in. Ik vroeg dan ook aan verzorger Arnold om juist zijn posities de hele wedstrijd aan me door te geven, zodat ik rekening kon houden wanneer deze oud prof me voorbij zou komen vliegen. Ik had hem vorig jaar op het WK zo verschrikkelijk hard zien rijden dat ik ook nu de bui al zag hangen.

Het was dan ook al vanaf de eerste ronde dat ik de aanval verkoos om maar vast los van de rest te zijn voor als hij op stoom zou zijn gekomen. Zo reed ik dan nog vrij makkelijk weg van mijn naaste belagers, maar had ik nog steeds vooral oog voor Der Jens. Ik zag hem opkomen tot de 2e groep achtervolgers, maar veel verder dan dat wist hij niet te geraken. Zodoende hoefde ik dan toch maar enkel de groep achter mij in de gaten te blijven houden, maar daarop had ik eigenlijk al voldoende voorsprong zodat ik de laatste ronde zonder teveel risico’s kon afwerken.

Een mooie zege welke vertrouwen geeft voor de volgende wedstrijden. De vorm is in orde, en het plezier in deze mooie sport is nog groter. Ik kan haast niet wachten tot het volgend weekend.

De eerste crossen in het land van goede friet, lekker bier, schone madammekes, en het veldrijden zijn weer achter de rug. HEERLIJK!

Het voelde weer geweldig om samen met een aantal ploegmaatjes naar onze zuiderburen te trekken om daar het beste van ons zelf te kunnen geven. Al was het ook wel vreemd om dit te doen zonder Marc Druyts. het plotselinge wegvallen van deze toffe kerel heeft diepe sporen nagelaten…

Toch gaat alles door, zo ook de cross. Al hebben we regelmatig nog stilgestaan bij dit grote verlies.

Vooral de eerste crossen waren niet zo voor mij weggelegd. De vorm was dan ook nog niet 100%, maar het waren ook geen omlopen voor mij. De vers gekitte CHALLENGE tubes bolde weer als vanouds, maar door het vele draaien en keren had ik zelf last om het juiste ritme te vinden. De uitslag van de eerste cross is dan ook niet om over te schrijven, en in de tweede cross viel ik zelfs uit doordat ik in het gefriemel hard met mijn knie tegen mijn stuur aanknalde en zo het strijdtoneel moest verlaten. Tussendoor had ik dan nog een wegwedstrijd gereden, waar ik door een lekke band snel aan de kant kwam te staan. Nee, het zat me nog niet direct mee.

De laatste 2 crossen gingen dan al iets beter. En zo kon ik het de man in supervorm, Dirk Mertens, al beetje bij beetje lastiger maken. Twee keer een 2e plaats na deze regerend wereldkampioen was het verdikt. 

Ergens is het nog jammer dat volgende week de koersen in nederland weer beginnen, want ik had Dirk nog graag meer en hardere tegenstand geboden de komende tijd, zeker omdat ik merk dat de conditie steigende is.

Toch verheug ik me zeker ook weer om mijn Nederlandse concurrenten weer te mogen betwisten. Ook hier hoef ik geen pannekoeken te verwachten en zal ik dus ook hier mezelf weer in 2en moeten trekken om een goede uitslag neer te kunnen zetten.

Komende zaterdag is de kick-off in Harderwijk, ik ben benieuwd wat ik hierover volgende week mag gaan schrijven.

Tot dan.

Vandaag met 6 leden van het team een trainings & teambuildings dag gehad,
Hans Gijs Patrick Edwin Nol en Ikke.
Gijs was de organisator en had het goed geregeld.
Om 09:30 hadden we verzameld bij Gijs thuis in Best.
Eerst gezellig een bakkie.
Daarna snel de fietsen in orde gemaakt om te vertrekken voor het eerste blok van 45km bos,
In de omgeving Oirschot.
Na een aanloop ging het snel flink van start,Patrick en Ik op de 29er omdat ons mtb seizoen nog 3 belangrijke wedstrijden telt.
De rest op de Crossfiets.
Er werd in blokken gereden van ongeveer 10min.
We spaarde elkaar niet en er werd flink gepijnigd.
De route die gijs had uitgezet was zeer afwisselend vooral in het bos.
De 45km hadden met een gemiddelde van boven de 26 afgewerkt.
Toen was er tijd voor een pauze op het Terras van de “hut’,
Appeltaart en bakkie.
Na een half uurtje gingen verder om in een bosrand een technische strook van 1km te rijden,
In 5blokken dit was een goede zware interval training en hakte erin.
De training werd vervolg over zandstroken van de tankbanen in het bos.
Jammer genoeg moest ik afhaken met een lekke voorband en reed naar de ‘hut’om te reparen.
Daarna zijn we rustig terug gereden naar Gijs Thuis.
Waar de BBQ werd aangeslingerd in de tuin.

Marco had weekend dienst en Udo is op vakantie en waren daarom verhinderd.

Afgelopen dinsdag mochten wij, Amateurs van het zuidelijk distrikt, ons kunnen tonen in het provinciaal kampioenschap Tijdrijden. Dit over een afstand van een kleine 12km.

Tijdrijden is een zuivere vorm van de wielersport. De beste renner zet normaal gesproken wel de beste tijd neer. Al vaker heb ik dit mogen zijn in mijn klasse, en ook nu wilde ik weer graag distrikts kampioen worden.

Tijdens de race leek dit niet te gaan gebeuren deze keer. De benen voelde zwaar, en ik had het gevoel niet vooruit te branden te zijn. Toch bleef ik gas geven tot voorbij de pijngrens, het enige wat mijn concentratie af en toe kon onderbreken was het zwaar gehijg van mezelf. “Sneller sneller.. Harder harder…” hoorde ik me daarop weer denken. Elke seconde telt, uitrusten doen we vanavond wel weer. Ja, ik weet mezelf wel bezig te houden een 15,06minuten lang.

Daarna is het afwachten geblazen welke tijden de concurrenten neer hebben gezet. Onder het genot van een lekker pintje in het plaatselijke voetbalhonk was het wachten op de huldiging. En waar ik wel eerder met vertrouwen deze huldiging tegemoet ging, was ik nu niet zeker van mijn zaak. Des te leuker is het dan toch wanneer je weer met de snelste tijd naar voren wordt geroepen om de gouden medaille op te kunnen halen. Mijn slecht aanvoelende benen bleken zelfs goed genoeg om ook de renners in de Elite categorie aan het denken te doen zetten.

Met deze vorm is het leuk om koersen te rijden, en dus ging ik in de WVAN.nl wedstrijd van woensdagavond te Baarlo ook van start om te willen winnen. In deze competitie heb ik al veel achterstand op de eersten van het klassement, maar toch heb ik het nog in mijn hoofd om dit te gaan winnen dit jaar. Goede resultaten zijn dan ook noodzakelijk.

Met 5 man zaten we in de finale in de achtervolging op een kopgroep van 3. Helaas kwamen we net te kort, en zo moest ik hier tevreden zijn met een 4e plaats. Och.. toch nog niet zo slecht. Met het oog op dat klassement heb ik in iedergeval alweer goede zaken gedaan.

Het hoogtepunt van de week moest dan weer bereikt worden tijdens de Topcompetitie ATBen te Apeldoorn. Hier had ik mijn zinnen op gezet, al wist ik niet goed wat me te wachten zou staan nu ze hier het parcours flink hadden omgegooid.

Ploegmaat Rene was al eerder ter plaatse, en wanneer hij me zag aankomen zei hij al “Begin maar vast te lachen. Het is een zwaar parcours met veel machtstroken erin, de sterkste gaat hier winnen”.

Leuk dat mijn maat zoveel vertrouwen in me heeft. Dit helpt nog eens om boven jezelf uit te kunnen steken.

Al vanaf het begin werd er door enkele renners fors doorgetrokken. Het tempo lag heel hoog, maar ik had geen moeite om te volgen. Na een volle ronde zag ik enkelen al stil vallen, en zelf voelde ik nog niet eens dat ik aan het ademen was.

Nog een rondje bleef ik rustig, en besloot dan eens het gashendeltje eens open te draaien. Op een zwaar stuk versnelde ik eens stevig, en al snel zat er niemand meer in het wiel. Mijn voorsprong liep snel op tot een halve minuut, en vanaf dan kon ik gedoseerd mijn ding gaan doen. Wat rustig op de friemel stukken, en gas op het valsplat omhooglopende gedeelte.

Zo kon ik met een kleine anderhalve minuut voorsprong veilg de finish bereiken. Om daar de sprint van Rene te zien die zo een knappe 3e plaats behaalde achter toprenner Jan Weevers.

Na mijn overwinning te Honselersdijk ben ik wat gaan sukkelen. De eerder besproken nek/schouderblessure zat goede nachtrusten in de weg, en trainen kon ik ook niet meer met overgave. gedwongen moest ik dan ook de fiets wat vaker laten staan, maar door de pijn kon ik dan ook weer niet spreken van prettige rust.

Deze onderbreking was in de ATB koers van Nieuwkuijk goed te merken. De felheid was wat ingeboekt, en op het technische rondje was het geen voordeel om verkrampt op de fiets te zitten. De behandelingen bij manueelarts Cuppen deden wel zijn werk, maar echt goed voelde het nog niet aan.

Mede daardoor zat er niet meer in dan een 10e plaats op het ATB rondje waar ik in het verleden nog 2 keer wist te winnen bij de Elite’s.

Vanaf de wegrace te Geldrop op koninginnendag ging het dan weer wat beter. In het gezellige criterium wist ik weer eens goed in de aanval te rijden. Na de vele premies en leidersprijs dreigde ik zelfs nog de overwinning mee te pakken. Echter ging ik iets te snel door de laatste bocht en moest corrigeren door af te remmen. Met 53×11 als versnelling wordt het daardoor pittig om vol door te blijven trekken. Het was dan ook nederlands kampioen Van Grinsven die me net voor de meet nog voorbij wist te snellen. Zonde!! Ik had hier graag gewonnen.

Een paar dagen later wist ik dan wel de wegrace te Vlierden te winnen in een massasprint. De aandienende vorm blijkt door te zetten. Daardoor dat ik met vertrouwen naar Havelte kon afreizen om daar nog eens goed mijn best te gaan doen.

Het zware mountainbikeparcours te Havelte lag er dit jaar nog lastiger bij door de droogte van afgelopen maand. Het leek er een grote zandbak met heuveltjes. Zo zie ik het graag!

Na een ronde koers zat ik dan ook in de kopgroep van 3 man, waarbij klasbak Jan Weevers en Arne Nuijs. Die eerste had al eens flink aan de boom geschud maar ik raakte eigenlijk niet echt in de problemen hierdoor.

Een onbenullige val in de 2e ronde deed dit wel. Ik hoorde mijn voet knakken, en was zelfs even bang iets gebroken te hebben. Na een halve minuut over de grond te hebben gerold van de pijn kon ik weer voorzichtig op mijn fiets stappen en bedacht me dat ik mijn enkel gekneusd zou hebben hierdoor. Geen reden voor opgave dus en zo probeerde ik aan te haken in de 2e groep. Hier heb ik even rustig aan gedaan, om vervolgens samen met ploegmaatje Snoeren in de aanval te gaan voor de 3e plek.

De eerste 2 in de koers hadden een te verre voorsprong om alles of niets te gaan wagen, en dus bleef ik bij mijn vriend om de koers samen uit te willen doen. Deze had het lastig in mijn wiel en dit gaf me wel weer wat meer vertrouwen. Wanneer ik dan nog eens van het publiek kreeg te horen dat ik aan het inlopen was op de koplopers ben ik weer voluit gas gaan geven. Met nog 2 rondjes te gaan hoorde ik mijn achterstand als maar afnemen door de luidsprekers. Even later had ik nr 2 in koers (Arne Nuijs) al in het vizier, en wanneer ik die voorbij snelde kreeg ik al spoedig ook koploper Weevers in zicht.

Bij Weevers was het al vlug erop en erover, en zo kon ik met nog een rondje te gaan solo mijn eigen race indelen zonder al te veel risico’s meer te nemen. de verbazing was dan ook groot dat ik nog met 1,15min. voorsprong wist te winnen.

Op het podium was het Nuijs die tegen de speaker wist te vertellen dat hij niet werd overreden door een trein, maar door een TGV. Met dit compliment en met de bossen bloemen kon ik tevreden huiswaarts keren, nagenietend van mijn 333e overwinning.

Het was alweer van een tijdje geleden dat ik nog eens een rugnummer op had gespeld. En met het mooie weer van de afgelopen week was de nodige kriebel om weer te gaan koersen meer dan aanwezig.

Mijn zinnen had ik dan maar gezet op de ATB wedstrijd te Honselersdijk. Om nog vlug wat ritme op te doen ben ik eerst nog gestart in de woensdagavondwedstrijd te Deurne van de WVAN-bond, waar ik mezelf eens testte en nog een 9e plek meepikte na de massasprint veel te vroeg te zijn aangegaan.

Op het smalle, bochtige mountainbikerondje in het Westland zou de opdracht niet simpel gaan worden, in een veld van een kleine 100 deelnemers moest ik helemaal als laatste van start gaan. Toch had ik mijn doel al vast, ik wilde heel graag toch nog bij de kop van de koers gaan komen, gas vanaf het begin was dus de opdracht.

Al in de eerste paar honderden meters had ik ruim de helft van het deelnemersveld al achter me, vanaf dan zou het moeilijker gaan worden op het bochtige gedeelte van het parcours. Dat de vorm toch al niet te slecht is bleek wel dat ik na 2 rondjes al bij de kop van de race was beland. Omdat ik mijn ritme toch al te pakken had besloot ik maar meteen door te trekken. Tot mijn verbazing vergaarde ik al snel 15 seconde voorsprong op mijn eerste belagers.

Na een rondje solo te hebben gereden kreeg ik toch al spijt van mijn aanvalsactie. Mijn hartslag zat in het rood, en mijn benen stonden al op ontploffen, dit terwijl we niet eens halfweg de race waren. Het bochtige rondje, de taaie tegenstanders en de aanwezige wind lieten me niet ongemoeid. Het was me de eer echter te na om me terug te laten zakken. Onder het moto ’dood of kampioen’ ben ik vol doorgegaan.

Het afzien werd uiteindelijk beloond door de 2 knappe rondemissen op het hoogste treetje van het podium.

Omdat ik nu wat zit te stoeien met een oude nekblessure pak ik nog een weekje rust. Jammer nu het net zo lekker gaat, maar het seizoen duurt nog lang, ik hoop me nog wel eens te tonen dit jaar.

Na lange radio stilte heb ik me toch weten te motiveren om eens een verslagje te schrijven.
Moet zeggen er was wat druk nodig vanuit het team,wat dan ook ruimschoots werd gevoelt.
Na een goede start in het crossseizoen met mooie uitslagen,
kreeg ik te kampen met een opspelende rug wat bij mij een zwakke plek is.
De vorm bleef echter zeer goed aan wezig,ik heb na 3wedstrijden afgestapt te zijn,
Besloten om de crossfiets aan de haak te hangen tot de rug beter werd.
Net voor Heerlen was het zo ver,met een 3weken niet koersen in de benen toch een 12e plek eruit kunnen slepen.
Genoeg punten om in 2011 een mooie startplek te hebben bij de seizoens opener.
Terwijl ik de rugklachten had heb ik dus 2maanden gewoon door blijven trainen,
Alleen duur uiteraard.
In februarie een MTB trainings wedstrijdje gereden in Hellevoetssluis wat in de ban stond van windkracht 8.
Maar daar voelde ik al dat ik het vollen uur vol in de wind kon beuken.
Ik had besloten om een 29er te gaan proberen de 28inch wielen sluiten mooier aan bij de crossfiets.
Echter was dit wel 3weken wennen,het bolt goed alleen het acceleren gaat trager.
Na 2weken gewenning een trainings wedstrijdje in Waalwijk daar stonden vele wedstrijdrenners aan de start.
Ondanks mijn teleurstellende 8e plaats voelde ik dat ik heel sterk was,gezien de elite/masters/ amateurs die voor en achter mij eindigde.
Met veel  vertrouwen reisde ik met Harald & Marco af naar Assen.
Waar verrassend mooi en zuigend zwaar rondje was uitgezet,ik denk een van de mooiste.
Na een verkenning probeerde ik eens een zware strook stevig door te trekken.
In plaats van een goed gevoel kreeg ik een griep gevoel over me heen,en was buiten adem.
Enigszins teleurgesteld bereide ik me met Marco & Harald voor in de bus met de kachel aan.
30min voor de start goed warmgefietst te hebben.
Mocht ik na een rommelige procedure van de KNWU achteraan gaan staan,
En Harald die te plekke bijschreef stond op de eerste rij,tja typisch KNWU he.

Eenmaal gestart schoof ik vrijmakkelijk op het strand naar voren,waar ik koos om de zware strook te kiezen.
En de rij bijna stilstond op de harde strook.
Als 15e draaide ik het single track op in het bos.
Eenmaal uit het bos was het achtervolgen geblazen,ik had 2ronden nodig om me bij de kopgroep te voegen.
Met daarin oa Hoffmans Groendijk & v Dijk juist toen ik aan sloot sloot ook Jan Weevers aan.
Net voor dat we het gropeje bereikte waren Rob Barel en Arne Nuijs weggereden.
Jan ging in dit groepje erop en erover.
Ik wilde meeschuiven maar reed mijn ketting eraf.
Dit koste enige moeite om hem erop te leggen en vervolgde mijn weg.
Toen ik de groep weer achter me had gelaten waren de voortse 3 gevlogen,
En een 4e plek was buiten verwachting het maximaal haalbare.

13maart mijn Verjaardag ging wederom met Marco & Harald een MTB wedstrijd rijden,
dit keer in Berlicum.
Zaterdag was ik met Marco al wisten verkennen,de banden keus werd toen gemaakt.
En de wedstrijd indeling ook.
Aangezien er een harde wind stond zou de wedstrijd bepaald worden door wie er wel en niet op kop wilde rijden.
Aangezien ik altijd wil rijden,besloot ik net voor het eertse sigle track weg te rijden.
Om te voorkomen dat er veel renners van mijn kopwerk gingen profiteren.
Ik dacht als ik dan op kop rijd kan dat maar het beste alleen zijn.
Na de eerste single track had ik 50mtr te pakken.
Dit breide ik uit tot 75 meter op de eerste doorkomst.
Waar ik om keek en Jan Weevers zag komen,ik hield de bene stil en liet hem aansluiten,
Jan staat bekend als een renner die zijn werk ook wil doen.
Kortom de perfecte maat om weg te rijden.
Na 3 ronden samen de voorsprong te hebben uit gebouwd tot ongeveer 300 meter.
Zagen we dat de achtervolgende groep niet dichter kwam ondanks dat ze samen werkte.
Wel werd duidelijk dat Rob probeerde weg te rijden met Frans & Peter in zijn wiel.
!ronde voor het eind draait jan als eerste een single track op.
En steekt met een kamikaze actie 3 gedubbelde master 30+ voor bij achteraf gebleken de nr 19 20 & 21 in de uitslag.
Terwijl hij er voorbij schiet doen ze voor mij de deur dicht,eerst aub aan de kant daarna&^&^%%$$$@@ aan de kant.
Geen reactie alleen wij hebben ook betaald:jongens lees het KNWU regelment nog eens.
Daar staat duidelijk dat koplopers niet door andere catogerien of achterblijvers/gedubbeld in hun doorgaan mogen worden gehinderd.
Kortom signaal voor Jan Weevers om de sprint in te zetten.
Eenmaal het single track verlaten heeft hij 100mtr voorsprong.
Ik heb dit nog kunnen dichten in 1 ronden tot 30meter.
Maar het kwaad was geschiet,ik pak mijn verlies en blij met mijn 2e plaats.

Deze week veel trainen denk 10u duur training en 3uur Drunese Duinen.
De week erna rust (=werken).zaterdag 1uurtje losfietsen en Zondag de berg race.
Ik heb gekozen voor de korte afstand dit omdat het nog vroeg in het seizoen is.
Heb trouwens absoluut geen ambitie,s in deze wedstrijd,wel ambitie,s heb ik in Nieuwkuijk.
Waar ik hoop mijn goede vriend & ploegmoat het leven zuur te maken.
Tijdens die wedstrijd zal er maar 1 deelnemer mijn aandacht krijgen(knipoog).

Gr Koekie

In dit leven zijn er voor mij 2 zekerheden waar ik onvoorwaardelijke liefde van mag verwachten. De eerste plaats wordt onbedreigd ingenomen door de mijn dochtertje Femke, daar kan uiteraard niets of niemand tegenop.

Op een veilige tweede plaats komt mijn liefde voor de wielersport. Hieraan heb ik al vele mooie momenten mogen beleven, en vooral in tijden van tegenspoed weet ik me hierdoor nog enigzins recht te houden.

Deze week had ik mijn sport dan ook weer eens hard nodig, echter leek het er op dat ik juist nu mijn aluminium paardje aan de kant moest laten staan.

Na mijn rustweekje, 2 weken geleden, kreeg ik na een eerste rustige training last van mijn rechtse knie. De pijn hieraan nam een dag later nog eens toe, waarop mijn fysiotherapeut me het advies gaf om enkel nog te trainen op een heel licht verzet, en voorlopig niet meer te gaan koersen om zo de knie rust te gunnen om te kunnen herstellen. Een ontstoken pees bleek de boosdoener te zijn.

Dat rustige trainen was nog tot daar aan toe, en hierin was ik zelfs nog goed geslaagd. Maar om de mooie cross te Heerlen te laten schieten was nog van een ander pak mouwen.

Onder het motto; eigenwijs is ook wijs, was ik toch naar het zuiden des lands afgereisd om in de laatste cross van het seizoen nog eens ouderwets het beste van mezelf te kunnen laten zien.

Ondanks dat ik niet echt last meer van die knie had gehad bleek het resultaat toch iets anders dan wat ik me had voorgesteld. Waar ik van plan was om het hele veld nog eens op een hoopje te gaan rijden, kreeg ik nog eens flink de deksel op mijn neus.

In de eerste ronde gaf ik er al snel een ferme snok aan. Normaal, in goede doen, moest er een hele goede renner in het wiel zitten om dan te kunnen blijven volgen. Ook nu had ik verwacht dat er niemand meer in het wiel zou zitten na een tijdje flink gas te hebben gegeven. de verontwaardiging was dan ook groot bij me wanneer ik een 6 tal renners nog vrolijk in mijn wiel zag zitten.

Ook na een 2e demarage was het slagveld nog niet zo groot dan gehoopt. De ellende begon toch pas echt wanneer Emiel Borsboom en Lars Rietveld, nummers 2 en 3 van het jongste NK, overnamen en het tempo nog eens verhoogde. Ik voelde mijn longen branden en kreeg het gevoel of ik bloed zat op te hoesten, zo diep was ik aan het gaan. Met pijn in mijn hele lijf moest ik toezien hoe de concurrentie van me weg reed. En voorlopig was er geen wiel meer te vinden waar ik nog bij kon aanpikken.

Pas wanneer ploegmaatje Snoeren me inhaalde kreeg ik weer wat adem om voorzichtig aan te haken. Zo kon ik op mijn tandvlees de wedstrijd uitrijden en nog 10e worden.

Pffff, wat een liefde……. :-s

Ik had me graag een ander eind voorgesteld van een geweldig mooi crossseizoen, maar het is even niet anders. De lol was er toch niet minder om, en heb ik uiteindelijk nog een mooie dag beleefd op een geweldig mooi parcours.

De crossfietsen gaan nu weer de haak op, en mag ik de racefiets en atb weer ontdoen van het verzamelde stof.

Ik zal me weer melden na een eerste wedstrijd op een van die fietsen.

Vandaag was het dan zover, de laatste wedstrijd van het seizoen. En dan meteen de belangrijkste, de wereldkampioenschappen voor Masters 1977-1981 in Mol. Met de huidige vorm zou een mooie uitslag mogelijk moeten zijn. Op deze druilerige zaterdag zijn we vroeg af gereisd om alles op mijn gemak voor te kunnen bereiden. Tevens was er dan tijd voor een extra uitgebreide parcours verkenning.

Zoals afgelopen jaren kregen we weer een bosparcours voorgeschoteld met enkele lastige loszand stroken. In vergelijking met voorgaande jaren waren wel een flink aantal bochten toegevoegd, in mijn nadeel dus. Maar nog steeds had ik goede kijk op een mooie afloop. Daarvoor zou ik wel goed moeten loten bij de start om vooraan te staan. Dit is cruciaal voor het verloop van de wedstrijd, omdat na 500 meter een loszand strook volgt waar het vanaf plek 10 een puinhoop is, en dus garantie voor veel tijdsverlies. Met daarbij het smalle parcours wat weinig gelegenheid geeft tot passeren, wordt het een moeilijke opgaaf.

Waar ik andere jaren ongelukkig was in de loting, mocht ik dit jaar als derde opstellen. Ik was op slag nerveus, nu kon ik immers na de koers nooit meer zeggen dat het behaalde resultaat aan de startplek lag. Dan is het wachten op het startsein om het internationale 50-koppige veld te laten vertrekken. Ik was super weg en draaide op kop de eerste bocht door. Op het volgende stuk wisten 2 man te passeren en zo kon ik als 3de de eerste loszand stroken aanvangen. De nummer 2 ging echter over de kop, maar ik kon hem wonder boven wonder ontwijken. Na het lastige eerste stuk lag ik dus tweede en nam resoluut de kop over om de gaskraan vol open te draaien. Ik wilde er vol voor gaan, en maar kijken waar het schip zou stranden

Tot mijn verbazing kreeg ik meteen een mooi gaatje op mijn naaste belagers en met een handvol seconden voorsprong kon ik aan de 2de van in totaal 6 ronden beginnen. Onder de luidde aanmoedigingen van de vele mee gereisde supporters probeerde ik mijn voorsprong te behouden. Probeerde zeg ik erbij, want al snel bleek uit de achtergrond de fransman Delamarre sterk op te komen zetten. Ik zag hem telkens dichterbij komen, en met ingang van ronde 4 wist hij de aansluiting met mij te maken. Ik kroop in zijn wiel, waar ik al snel tot de conclusie kwam dat het een lastige zaak zou worden vandaag. Op de technisch gedeeltes was hij net wat behendiger en ik moest telkens een gaatje dichtrijden.

Dit gaatje werd steeds groter en dus lastiger om te dichten. En aan het begin van ronde 5 moest ik hem definitief laten gaan. Hij pakte een handvol seconden, maar liep niet verder uit. Ik heb toen nog een keer alle registers opengetrokken om proberen terug aan te sluiten op het snellere gedeelte. Ik kwam dichterbij, maar mijn lichaam protesteerde van alle kanten en ik kon niet meer in zijn wiel komen. De laatste ronde heb ik zo goed en kwaad als het kon toch nog proberen druk te zetten, hopend op een foutje vanuit zijn kant. Maar helaas gebeurde dit niet en zo passeerde ik op korte achterstand als tweede de finish.

De chaperonnes stonden al klaar om de renners op te vangen welke naar de dopingcontrole moesten. Deze beste mensen keken me verschrikt aan en vroegen op welke plek ik was geëindigd. Ze kenden me immers nog van voorgaande jaren, waar het telkens erg lang duurde voordat ik mijn plasje af kon leveren. Toen ik ze vertelde dat ik 2de was gefinisht zag ik een zucht van verlichting, want ik bleek mijn plasje dus niet af hoeven te geven!

Nadat vrouwlief als een razende uit de materiaalpost was gekomen om me dolblij om de nek te vliegen en ik alle overige felicitaties in ontvangst had mogen nemen was het tijd om het podium te betreden. Trots liet ik de zilveren medaille om mijn nek hangen. Zo heb ik het seizoen op een geweldig mooie wijze af kunnen sluiten!

Op een kampioenschap als deze, waar een ieder het beste van zichzelf wil geven en waar heel wat kwaliteit aan de start staat, mag je niet teveel mis laten gaan om voor de titel mee te willen spelen.

Vandaag was dit niet voor mij weggelegd. Net zoals de laatste jaren bij deze wedstrijd, had ik ook nu weer pech met de loterij van de startvolgorde. Vanaf de 4e startrij vertrekken geeft al niet teveel vertrouwen voor de koers, en dan moet het startschot nog vallen.

Met wat meer ongeluk kom je dan ook nog achter renners te zitten die meer op rijdende hindernissen lijken dan op serieuze concurrenten en dan heb je het hangen.

Dat dit begint te werken op je humeur op dat moment en dit ten koste gaat van je concentratie mag geen verrassing meer lijken. Gevolg is dan weer dat je zelf ook onnodige fouten begint te maken.

Zo was het dan toch bij mij het geval dit kampioenschap. Erg jammer, ik was gestart om te willen winnen. Hier heb ik de vorm op het moment wel voor, en ook de benen waren vandaag prima in orde. Toch moet alles ook een beetje meezitten ook.

Bij mij zat het vandaag meer tegen als mee, en dat kan je niet hebben bij sterke tegenstanders als Nico Berckmans en Jens Schwedler, welke echt geen pannekoeken zijn.

Wanneer ik zelf voor een 7e keer op een onnozele manier ten val kwam brak het bij mij. Het liefst wilde ik het strijdtoneel verlaten, maar net op dat moment was het Peter Hofmans die me terug het parcours opduwde om de wedstrijd in ieder geval uit te laten rijden. Een uitslag interesseerde me op dat moment al niet meer, ik was gestart om te winnen en anders om in het slechtste geval een medaille mee naar huis te nemen. Wanneer ik zag dat dit er niet meer inzat maakte het me geen zier meer uit of ik 6e, 16e, of 66e zou worden. Een 8e plaats werd nu het verdikt.

Sonde van al die pech vandaag, anders had er toch wel heel wat meer ingezeten lijkt me. Anderzijds ben ik crosser genoeg om te weten dat sturen en op je fiets blijven zitten ook bij deze sport behoord. En met deze wetenschap kan ik vrede hebben met een sterke winnaar vandaag in de persoon van de belg Berckmans. Proficiat, knap gereden Nico.

Na de superwedstrijd van gisteren, volgde in de avonduren een sta-feestje. Ideaal na zo’n zware cross….. Aan het eind van de avond kostte me het dan ook moeite om me staande te houden, en dat was niet door de drank (de BOB).

Zondagochtend was er wel tijd om uit te slapen, omdat we vandaag pas om 15.00 uur zouden starten. Op de weg naar Bakel toe voelde ik wel dat ik gisteren toch behoorlijk diep was tijdens de wedstrijd. Ik heb me zelfs na een wedstrijd wel eens beter gevoeld, en nu moesten we nog!

Het weer was echter heerlijk, de supporters weer talrijk, dus alle ingrediënten om toch in ieder geval mijn stinkende best te doen. Maar de afgelopen jaren is al gebleken dat dit rondje me totaal niet ligt. De vele snelle, korte bochtjes in de bossen zijn niet voor mij gemaakt, alhoewel het me steeds beter afgaat. Dan is er nog een grasveld gedeelte, wat bij slecht weer lekker zwaar wordt. Maar dat stuk was nu ook supersnel. De start zou dus in ieder geval erg belangrijk zijn omdat passeren hier erg moeilijk is.

Wederom vanaf de tweede rij mocht ik starten. Ik had weer een redelijke start, maar voor vandaag niet goed genoeg. Ik zag dat mijn “concurrenten” op 1 en 2 lagen, daarachter een groep van 4 en dan ik pas. Ik had pas na 1 volle ronde alle 4 gepasseerd, en toen waren de eerste 2 al ver gevlogen. Vanaf dan kon ik dus gaan proberen om terug te rijden naar de koplopers. Mijn tempo was in ieder geval hoog genoeg om mijn achtervolgers af te schudden. Maar de echte scherpte en felheid mistte ik vandaag.

De uiteindelijke winnaar reed dan ook alleen maar verder weg. En ik bleef ronde na ronde op dezelfde afstand van de nummer 2 in koers. Wat ik ook probeerde ik kwam geen steek dichter. Wel zorgde mijn inspanning voor een ruime marge op de nummer 4, zodat ik toch nog mee op het podium mocht vandaag. Dat was echt het maximaal haalbare voor vandaag, en ik ben er dan ook dik tevreden mee!

Kortom een superweekend wat me het nodige vertrouwen geeft voor de komende week. Dan gaan we er nog een keer vol tegenaan, voordat de fietsen aan de haak gaan en het vakantie is!

Hier eerst weer even een verslag van Lucas, Lucas heeft weer een mooie overwinning te pakken. Direct met de start kon Lucas als eerste het veld in draaien. Het was alleen Fleur van der Peet die Lucas kon volgen. Na 1 ronde lag Lucas alleen aan de leiding, die hij niet meer uit handen gaf. En zo kwam hij alleen over de streep. Een mooie overwinning een week voor het NK!

Ook ik moest crossen in Bakel. Een rondje wat me nooit echt heeft gelegen. Ook vandaag weer goed op tijd daarheen gegaan, dat omdat ik momenteel drukker met verhuizen ben dan met fietsen. Wat opviel vandaag was dat er bijna meer buitenlandse renners aan de start stonden dan Nederlanders. Vooral veel Amerikanen en Canadezen, dat omdat volgende week de WK Masters weer is.

De start was best goed, en ging ook ongeveer als 20e ste het veld in. Dat kon ik een 2 ronden vol houden, toen was de pijp leeg. De verhuizing ging toch zijn tol eisen. Even dacht ik aan afstappen, maar dat kon ik niet. Ik heb daarom de wedstrijd in mijn eigen tempo uit gereden, en zo kwam ik als 29e ste over de streep. Van deze 29 waren er 14 buitenlandse renners!

Met gepaste trots stond ik aan de start bij een hele mooie, maar vooral zware cross te Huijbergen in mijn Rood-wit-blauwe kampioenstrui. Het voelde weer erg speciaal om hierin rond te mogen rijden.

Het parcours daar in Huijbergen is er dan nog een speciaal op mijn lijf geschreven, enorm zwaar.

Met het inrijden voelde ik al dat het niet simpel zou worden, de opeenvolgende heuvels eisten al snel zijn tol. De benen deden na een rondje al zeer, en de adem werd al spoedig afgesneden. Het zou zaak worden om niet als een dwaze van start te gaan, de krachten verdelen was de boodschap.

Niet volgens het bovenstaande plan kwam ik echter al vroeg alleen op kop te zitten, dit verbaasde me behoorlijk omdat ik tot dan nog niet echt had doorgetrokken. Met angst voor al het zware wat nog zou gaan komen besloot ik dan ook om mezelf niet uit de tent te laten lokken. Ik wilde dan wat inhouden om de rest terug te laten komen om zo mezelf niet op te blazen. Dit plan misluktedan ook weer, want ik liep enkel nog verder uit op de eerste achtervolgers. Pas na 2 rondjes koers wilde ik mezelf nog eens goed testen en gaf pas vanaf dan een peut gas erbij.

Het gevolg was uiteindelijk een enorme voorsprong op nummer 2 in de uitslag en een heel fijn en goed gevoel over dit parcours.

Dat het een dag later lastiger zou gaan leek me logisch. Het rondje in Bakel is voor mij persoonlijk net iets te bochtig. Daarbij mocht ik op deze dag een stuk meer tegenstand verwachten van een blik Amerikanen welke ze zo net een week voor het WK nog open hebben getrokken.

Die mannen zijn hier al enkele weken, en ze waren tot Bakel toe nog onklopbaar geweest, alles gewonnen. Het waren dan ook niet de minste, Pete Webber, meervoudig Amerikaans kampioen, en Dwight Brandon, 2 jaar geleden nog beroepsrenner en veelwinnaar in de States.

Toch mochten ze tevreden zijn met een 2e en 3e plaats in Bakel. Na de koers hadden ze ook niet veel moeite mee om toe te geven dat de Nederlands kampioen een maatje te groot voor hen was.

Een leuk verslag van deze Amerikanen is te lezen op de site van hun ploeg: http://www.mudandcowbells.com/

Na de bemoedigende 4de plek van vorige week op het NK, heb ik gedurende de week ondanks het slechte weer toch goed kunnen trainen. Met in mijn achterhoofd nog de 3 mooie komende wedstrijden. Twee hiervan had ik "aangestipt", vandaag in Huijbergen en volgende week het WK Masters in Mol. We moesten al vroeg op omdat de start voor de amateurs al om 10.30 uur was!

Er was een loodzware ronde uitgezet met 2 heuvels als scherprechters. De eerste heuvel moest 3 maal beklommen worden, waarvan ik 2 maal moest lopen. De andere heuvel 2 maal beklimmen waarvan 1 keer lopen. De tussenstukken waren snel maar toch zwaar door de wind en het vals plat. Ze hadden een korte startlus gemaakt om opstoppingen te voorkomen, voor mij dus ideaal. En door de zwaarte van de ronde zou iedereen toch wel op zijn plek terecht komen, een eerlijke cross!

Bij de start kon ik nog net op de 2de rij plaatsnemen, ik ben dus al behoorlijk opgeschoven in het startklassement. Mijn start zelf was redelijk, ondanks dat diegene voor me uit zijn pedaal schoot en me even ophield. Als circa 10de dook ik het veld in om meteen aan de lange loopklim te beginnen. Hier ben ik vol naar boven gevlogen en tot mijn verbazing zag ik na het opspringen op de fiets dat ik al 4de lag, kort achter de eerste 3. Bij het weer opdraaien van de finishstraat kon ik al aansluiten. Het tempo was niet echt hoog, maar ik besloot om me in 3de positie te zetten en even de kat uit de boom te kijken. Al snel waren we nog met 3-en over. Ik voelde me goed en ik besloot om de lange loopklim op de tweede heuvel weer vol door te trekken. Na de afdaling, klim en loszand afdaling zag ik bij het opdraaien van de finishstraat dat ik al een mooi gat geslagen had. Wel vroeg in de koers en ik besloot dan ook om nog niet vol door te gaan.

Zo konden we vrolijk gestemd aan de terugreis richting Berlicum beginnen. Om meteen alle spullen weer in orde te maken voor de wedstrijd van morgen. Saillant detail: het was mijn 250ste wedstrijd!

Nadat ik vorig jaar deze titel op een haar miste was ik er nu nog meer op gebrand dan ooit. Al een hele poos hield deze wedstrijd me bezig. Echter waren het voor mij de laatste weken voor deze race niet de gemakkelijkste. Dan kwam daar ook nog het slechte weer bij van de laatste tijd.

Ik had onder normale omstandigheden nog geen wedstrijd verloren dit seizoen in Nederland, enkel ijzige parcoursen konden mij van winst houden. het was dan ook daarom dat ik zo blij was met de ingezette dooi van de laatste dagen. Alles wat wit was werd weer groen, de gladde omstandigheden werden ingeruild voor een zwaardere ondergrond.

Macht en conditie zou nu weer gaan uitmaken wie de strekste in de wedstrijd mocht zijn, en niet de grootste lefgozer. Ik kon weer lachen, en had geloof in een goede afloop.

Toch wist ik wel dat het niet simpel zou gaan worden. Een goede Borsboom of felle Groenendaal zouden makkelijk roet in het lekkere eten kunnen gaan gooien. Een kapotte tube of gebroken ketting is sneller opgelopen dan verholpen..

Ik was nerveus. Al een paar dagen voor het startschot kon ik me weer druk maken om een wielerwedstrijd. Heerlijk!

Het afscheid nemen van Tiny was niet makkelijk, en heeft me krachten gekost. Echter wist ik dat hij op mijn schouders mee zou gaan koersen vandaag. De tijden van vroeger werden weer herleefd. Met Tiny erbij hoefde ik me altijd om minder dingen zorgen te maken. Hij nam het toch wel voor mij op. Vanaf de start op de Ruwenberg te Sint Michielsgestel voelde ik zijn aanwezigheid. “Knalle verrekte homo!” hoorde ik hem roepen als startschot.

Het was dan ook vanaf het begin dat ik me niet kon inhouden. Tegen mijn gewoontes in kon ik kopstart nemen, en geen mens die nog ooit van deze positie kon afhouden gedurende de race.

Al in de eerste ronde gaf ik m van jetje. En na een eerste passage van de aangelegde zandbak had ik al een paar meter voorsprong. Zonder rekening te houden met enige reserves te bewaren zette ik vol door. Ik wilde zo snel als mogenlijk alleen komen te zitten, zodat ik mijn eigen race kon gaan rijden. Mijn opgebouwde voorsprong werd steeds groter, en een ronde later had ik al een kleine 15 seconde voor op mijn eerste achtervolger Emiel Borsboom. Door een uitstekend wortel in een minder overzichtelijk bochtje kwam ik dan ten val. Zo een, twee, drie kreeg ik mijn schoen niet uit mijn pedaal en dus lag ik wat te kronkelen op de grond. Dan toch weer zo snel als mogenlijk op mijn fiets gestapt en verder kunnen rijden, maar een seconde of 10 van mijn opgebouwde voorsprong was ik toch al kwijt. Mijn concurrenten kregen hierdoor weer hoop en inspiratie en ik zag ze weer dichter komen.

Maar dan toch niet met mij! Niet vandaag!

Alsof de duivel me op die hielen zat speerde ik er weer van tussen. De voorsprong werd weer groter en onder fanatieke aanmoedigingen van het publiek kon ik de wedstrijd verder foutloos afleggen. De voorsprong op nummer twee was ondertussen al opgelopen tot ruim 40 seconden en dus had ik tijd te over om te kunnen genieten in de finishstraat. Met een vingertje naar de hemel kon ik dan nog een vette DANK JE WEL uitbrengen naar Tiny. Maatje, het gaat je goed daarboven!

Wanneer ik later weer het rood-wit-blauw om de schouders kreeg gehesen deed me dat wel weer wat. Het volkslied klinkt dan weer als goud in de oren.

Met een dikke kus van Femke werd deze nieuwe titel dan nog bezegeld.

Vandaag was het dan zover, het NK in Sint Michielsgestel. Eigenlijk een dag te vroeg voor mij, maar een “knwu meneer” vond het nodig om mij dus bij de amateurs te laten starten, maar genoeg daarover. Op vrijdag uit mijn werk nog snel even langs het parcours gereden om te kijken wat voor omloop ze hadden neergelegd bij de Ruwenberg. Na de dooi en met de regen van de afgelopen dagen was ik positief gestemd. Maar na een paar ronden verkent te hebben wist ik het al, ik was helemaal “dolgedraaid”, niet mijn ding. Volgens mij hebben ze daar een recordpoging gedaan hoeveel bochten kan ik binnen een ronde leggen. Het beetje regen daarbij maakte het ook nog eens spekglad.

Zaterdag was het parcours gelukkig opgedroogd, maar de bochten lagen er nog steeds allemaal. Nadat ik gezien had hoe mijn ploegmaat Edwin bij de masters 40+ de titel in de wacht had gesleept was het mijn beurt. Met een 80 man stonden we aan het vertrek. Ergens halverwege mocht ik pas opstellen en was het zaak zo snel mogelijk op te schuiven. De voorste snelle mannen zouden immers niet op mij gaan wachten!

Bij de start ging het helaas al mis, aan mijn kant bleven ze hangen. Dan na de eerste bocht hetzelfde verhaal, dus weer op onthoudt. En in de 3de bocht reden ze vlak voor mij elkaar finaal de hekken in. Ik kon net een dubbel gevouwen carbon voorwiel ontwijken. Maar met een daar opvolgende flinke inspanning was ik halfweg de eerste ronde al in het bezit van plek 15. Dan volgde een lang technisch slingerstuk waar inhalen niet mogelijk was. Hier zag ik dat de eerste 6 in koers al een kleine voorsprong namen. Nadat het weer breder werd kon ik mijn opmars vervolgen. Van plek 11 na precies een ronde, tot plek 7 net voordat we het slingerstuk weer op draaiden.

Onder luidde aanmoedigingen van de in grote getale aanwezige supporters, begon ik aan de achtervolging op de inmiddels verbrokkelde kopgroep. Met ingang van ronde 3 had ik de eerste te pakken welke ik al snel achterwege liet, maar mijn achterstand op de koplopers was inmiddels een kleine 20”. Geluk was dat ik ze steeds kon zien rijden. Twee man zwom daar nog tussen. Ook deze wist ik snel op te rapen en achter me te laten. (Te) Langzaam kroop ik dichterbij de koplopers. Met ingang van de laatste ronde zat ik zelfs op zo’n 8”. Ik kon ze bij wijze van spreken ruiken!

Maar de achtervolging begon zijn tol te eisen, en ik kon het laatste stukje, hoe klein het gaatje ook was, en hoe hard de aanmoedigingen ook waren, niet meer overbruggen. Zo kwam ik helemaal leeg als 4de over de finish. Een resultaat waar ik erg tevreden mee ben. Ik wil bij deze dan nogmaals alle supporters bedanken voor al hun enthousiasme, het heeft me zeker geholpen.

De komende week trekken we op zaterdag naar Huijbergen, waar volgend jaar het NK verreden wordt. En dat is een ronde die me wel goed ligt! En op zondag is het in Bakel te doen! De week daarna is mijn seizoens afsluiting bij het WK Masters in Mol, toch wel mijn hoofdoel dit seizoen. Daar hoop ik nog een mooi resultaat neer te zetten om daarna aan een (denk ik) wel verdiende rustperiode te beginnen.

Ik ben daar goed op tijd heen gegaan omdat ik niet, zoals ik normaal wel doe, er een dag van te voren al eens rustig kan gaan verkennen. Wat we daar voorgeschoteld kregen was een snelle maar ook een technische ronde. Door de bossen was het technisch en over de grasvelden was het eigenlijk gewoon zo hard als je kan. Met de start zat ik wat in het gedrang, waardoor ik noodgedwongen moest wachten om pas na een halve ronde een groepje van een man of 5 in te halen. Daarna kon ik nog een paar man inhalen, waarna ik kon aansluiten bij Richard Visscher. Op de technische stukken was ik de eerste wedstrijd duidelijk beter, daarom nam ik die voor mijn rekening. Richard was weer duidelijk beter op de snelle stukken. Iets over de helft van de wedstrijd zat ik erdoorheen, ik kon daarom ook alleen nog maar volgen. Helaas kwam er nog 1 man bij ons aansluiten, waardoor ik na dik 40 minuten genoegen moest nemen met een 18e de plaats.

December was mijn maand niet. Vele emotione gebeurtenissen achter de rug welke ik hier niet allemaal zal gaan bespreken. het is wel zo dat ze me aan het slopen zijn.

Gelukkig heb ik nog een mooie sport waar ik ondanks alles nog altijd veel plezier uit kan halen.

Toch viel ook dit niet mee voor me. Zodra er ijs op de parcoursen ligt ben ik niet in mijn nopjes. Waarschijnlijk komt dit wel doordat ik door al die jaren heen al te vaak ben gevallen, en daardoor teveel bij de kraker op bezoek ben gemoeten om me weer van veel leed te verlossen. Het risico is het me niet meer waard. als je dan nog eens te bang of te voorzichtig wordt dan gaat het al helemaal niet meer lukken op zo’n schaatsbaan. 

Zo had ik dan ook maar wijselijk besloten om niet te starten in Vorden. Ik was nog wel ter plaatse gekomen, maar ik kon er de lol niet meer van inzien. Ik voelde me slecht, ziek, zwak en misselijk. En omdat ik hier toch al nooit mijn ding heb kunnen vinden besloot ik nog voor de start de handdoek al in de ring te gooien.

Net in het nieuwe jaar was er dan de wedstrijd in Den Haag, en ondanks dat ik nog met veel verdriet in mijn lijf het leven nog voor een doedelzak aan zie, had ik wel wat meer zin in deze koers.

Daar aan de kust was het al langere tijd aan het dooien, en dus zag ik enkel groen op het parcours. Heel voorzichtig kon ik weer een glimlachje op mijn gezicht toveren. Wanneer het parcours dan nog eens met de ronde zwaarder werd met de nodige modder daarbij, vond ik spoedig het grote geluk weer terug in mijn sport.

Al snel nam ik dan ook de leiding op me, en heb me vervolgens lekker uit kunnen leven op dit leuke rondje. Mijn voorsprong op nummer 2 was al snel meer dan groot genoeg, en daardoor heb ik ook niet hoeven te panikeren wanneer ik nog eens ongelukkig ten val kwam en later nog eens mijn hoofd erg onzacht tegen een boom aanknalde.

Het was een fijne overwinning die me toch weer deugd deed en me nog eens heeft doen lachen.

Vanaf nu hoop ik dat mijn dagelijkse zorgen weer wat gaan afnemen. Zodat ik me weer gelukkig mag prijzen om me weer eens onderwets nerveus te gaan maken voor iets onbelangrijks als een wielerwedstrijd. Komende zaterdag is er weer het nationaal kampioenschap te Sint Michelsgestel en ik kijk er naar uit om me daar wat gestresst over te gaan voelen. Het is toch heerlijk als zoiets je grootste zorg in je leven mag zijn.

Na de wedstrijd van Boxtel heb ik toch weer behoorlijk veel last van mijn hamstring gekregen. Zoveel zelfs dat ik de wedstrijd van Vorden af heb moeten melden. De rest van de week heb ik dan ook niet veel meer kunnen doen dan rusten “peddelen” op de tacx trainer. Het beterde wel elke dag en gisteren ben ik dan de bossen in gegaan om te testen of het zinvol was om vandaag wedstrijd te gaan rijden. Dit ging lichamelijk allemaal goed, alleen mijn crankbout brak af. Gelukkig niet gevallen, maar mijn wedstrijdfiets was onbruikbaar voor zondag. Zodoende kon mijn oude van Tuyl weer eens van stal gehaald worden om in de materiaalzone post te vatten. Gezien de dooi was een reservefiets waarschijnlijk noodzaak.

Onder een stralend zonnetje vertrokken we richting Den Haag, waar ik mijn eerste wedstrijd bij de amateurs ging rijden. Om 12 uur starten voor een 40 minuten durende wedstrijd. 20 minuten korter dan ik gewend ben, 50 man aan het vertrek, geen idee hebbend van het niveau, achteraan moeten starten, kortom, ik zou wel zien waar het schip zou stranden!

Na de verkenning van het parcours ging ik vrolijk gestemd richting auto. Een ronde op mijn maat, veel zware modderstroken, geen sneeuw en ijsplekken, weinig lastige bochten en een lange start op het asfalt. Na de start van de masters te hebben aanschouwd wist ik al hoe ik het zou gaan doen. Er zat een 180 graden bocht in op het asfalt waar het aan de binnenzijde vastliep. Buitenom kon je dus flink opschuiven.

Bij de start moest ik dus achteraan opstellen. Na het startschot probeerde ik mijn plannetje in uitvoering te brengen. Maar ze vlogen er zo hard van tussen dat ik blij was dat ik kon volgen. Maar waar iedereen de binnenbocht in vloog, bleef ik aan de buitenkant. Ik zag dat het lekker stropte aan de binnenzijde, en zo kon ik dus toch flink opschuiven. Ik draaide zelfs als 6de het veld in!

Al snel ontstond er een kopgroep van 7 man, waarmee we ook de 2de ronde ingingen. Op de zware modderstroken merkte ik dat ik wat over had ten opzichte van mijn concurrenten. Zo schoof ik telkens een plekje op in de koers. Net voor de finishstraat zat nog een zware modderstrook waar ik eens flink doortrok. Ik kreeg meteen een mooi gaatje en kon deze de 3de ronde flink uitbouwen. Nu was het zaak om foutloos te blijven en hopen dat het materiaal het zou houden. Het gras in combinatie met klei zorgen voor veel afgebroken achterderailleurs. In de overige 4 ronden ben ik vol doorgegaan en kon stelselmatig mijn voorsprong uitbouwen om zo naar mijn eerste overwinning in 2011 te rijden!

Voor mij totaal onverwacht, daarom zeker zo mooi! Volgende week is het NK in Sint Michielsgestel, eens kijken wat we daar klaar kunnen spelen!

Zondag heeft Lucas in Leiden gefietst, hier weer een verslag, Lucas is het nieuwe jaar gelijk goed begonnen. De eerste ronde fietste Lucas samen met Nina Spapen, maar op de finishstraat nam Lucas al na 1 ronde de leiding over.  En zo won Lucas met grote voorsprong zijn 13e de overwinning van dit cross seizoen.

Vandaag na een lange tijd weer een wedstrijd gereden. Vorige week is Reusel ivm het slechte weer afgelast. Dat was best jammer, zeker omdat de training niet echt op niveau is. Door diverse omstandigheden, verhuizen, sneeuw en de rotte periode van de kerst en nieuwjaar, heb ik eigenlijk de fiets na de clubkampioenschappen niet meer aangeraakt. Maar met het NK in zicht toch de spullen gepakt en naar Den Haag gegaan. Daar kregen we een mooie zware ronde voorgeschoteld. Na een ronde voelde ik dat ik wel iets te kort kwam om met mijn tegenstanders mee te gaan. Ik ben daarom maar in mijn eigen tempo verder gegaan en finishte zo toch nog netjes als 15e de. Nu weer proberen deze week wat te gaan trainen en dan met een goed gevoel na het NK.

Na een goede nachtrust weer fit opgestaan. Buiten gekeken was het weer prachtig wit. Ik was erg benieuwd hoe de gesteldheid van het parcours in Boxtel was. Vroeg aan gereden om 2x het parcours te kunnen verkennen. Maar eerst Lot even in Gestel afgezet zodat zij de laatste 9 kilometer naar Boxtel kon wandelen en zo van de prachtige besneeuwde bossen kon genieten.

In Boxtel aangekomen kon ik meteen het parcours op. Het viel me enigszins mee, en ik besloot om niet met grof profiel te rijden net zoals gisteren. Als er ijs ligt glijd je toch wel weg! De 2de keer inrijden ging al wat beter en ik kreeg er weer een beetje vertrouwen in. Toch wel veel rechte stroken met enkele gladde ijsbochten en een lastig lang stuk langs een sloot waar veel bevroren sporen in waren gereden, niet mijn ding. Wel was er een heel contingent Belgen aanwezig, er was daar geen nationale wedstrijd dit weekend. Al met al een zware opgaaf om een mooi resultaat neer te zetten dus. Inmiddels was Lot gearriveerd en ook Ome Laan kwam supporteren. In  Moergestel had ik hem helaas moeten teleurstellen.

Ik mocht nog steeds eerste rij opstellen van het circa 35-koppig deelnemersveld. Ik was voor mijn doen goed weg en nu was het een kwestie van in het sneeuwvrije spoor blijven en aanklampen. Passeren was met die hoge snelheden niet mogelijk, ook niet voor de jongens achter mij. Dat bood dus perspectief. Echter langs de slootkant en op het draai- en keer gedeelte achterin het parcours kon ik niet goed volgen. Ik besloot mezelf hier niet druk te maken en er zonder risico doorheen te gaan en dan op de “makkelijke” stroken vol gas te geven.

Toen het geraas van de eerste ronden voorbij was, met de nodige valpartijen om mij heen, kwam ik in een groepje van 6 voor plek 5 te rijden. In zat hier achteraan en was niet bij machte om voorin plaats te vatten. In het technisch gedeelte brak het 2 plekken voor mij, waarna ik op de rechte stroken probeerde alsnog aan te sluiten. Ik bleef op zo’n 50 tot 100 meter hangen. Ik reed dus alleen op plek 8 met 3 belgen kort achter mij. Deze wist ik lang van mij af te houden en ook de achterstand op de 3 voor mij bleef ronde na ronde gelijk. Op de rechte stroken kwam ik dichter, op de technische gedeeltes werd het gat weer groter.

Uiteindelijk kwamen de 3 belgen toch aansluiten met nog 2 ronden te gaan. Een ervan knalde meteen door en reed naar de 3 voor ons. De andere 2 hielden er een strak tempo op na en ik moest alle zeilen bij zetten om aan te klampen. In de laatste ronde pakte ze een gaatje op me in het bochtengedeelte. Met nog een halve ronde te gaan sloten zij ook aan bij de 4 voor ons, ik kwam tot 50 meter. Nog eens alles uit de kast en met alleen nog het laatste stuk langs de sloot te gaan tikte ik ook even aan. Voor de rest was dat het punt om vol gas voor plek 5 te gaan strijden, waarop ik dus meteen weer af moest haken.

Zo bolde ik als 11de over de meet. Qua uitslag niet eens zo veel beter dan gisteren. Maar de wedstrijd was wel goed, jammer dat ik net niet wat sterker was, dan had er een veel betere klassering in gezeten.

Vandaag was het de beurt aan Woerden. Op tijd vertrokken omdat de ANWB waarschuwde voor gladde wegen. Op de snelweg stonden de matrix-borden ook overal op 50 km/u. Toch mooi op tijd aangekomen begon het zonnetje lekker te schijnen, heerlijk winterweer, het zag er prachtig uit!

Maar niet om te crossen, voor mij dan althans. Ik vindt Woerden altijd al een lastig parcours, en nu met die sneeuw werd het er natuurlijk ook niet beter op. Ik had de statistieken er nog eens op nagekeken en het was me nog nooit gelukt bij de eerste 20 te eindigen. Na het inrijden kreeg ik ook niet het idee dat dat me vandaag wel zou gaan lukken. Het parcours lag er spekglad bij, sommige stukken waren compleet ijs. Maar Lot vond het geweldig, die verse sneeuw en de prachtige besneeuwde bomen en planten. En met zo’n vrolijke vrouw in de buurt bleef ik er ook maar vrolijk onder.

Vol goede moed gestart, welke nog niet eens heel erg slecht was. Ik kon met veel kunst en vlieg werk in de buurt van een groepje blijven welke voor plek 9 aan het rijden waren. Verschillende malen zag ik mijn voorgangers een schuiver maken, ik kon dan aansluiten. Maar al snel moest ik dan weer een gaatje laten omdat het me simpelweg niet lukte om net zo vlot door de bochten te gaan. Op het moment dat ik dacht dat het wat beter ging, schoof ik in een flauwe bocht onderuit. Ze waren natuurlijk meteen een stuk van me weg gereden. Maar ik gaf de moed niet op, en op de spaarzame makkelijke stukken probeerde en kwam ik weer wat dichterbij te komen.

Maar het parcours begon weer op te vriezen, kortom het werd overal glad. Dit kwam me op een 2de schuiver te staan. Kort voor de materiaalpost vloog mijn ketting er dan nog eens af. Wat me na een snelle fietswissel nog niet eens zo veel tijdsverlies opleverde. Maar mijn voorgangers waren inmiddels uit het zicht en ik had geen zin om nog risico’s te nemen. Ik heb de wedstrijd dan ook rustig uit gereden en finishte op plek 13.

Het belangrijkste is dat ik heelhuids gefinisht ben. Zodat morgen in Boxtel gestart kan worden. Normaal “mijn” parcours, maar dat is nu ook maar afwachten…..

Lucas heeft zaterdag gefietst in Helmond, hier een verslag, Het was een hard en verraderlijk rondje, waar je in iedere bocht moest opletten dat je niet onderuit zou schuiven. Lucas was met de start goed weg en zat gelijk bij Nina in het wiel. Echter kwam Nina in de eerste ronde ten val nadat ze te hard door de bocht ging. Lucas had daarna direct 100 meter voorsprong op de nummers 2 en 3. Deze voorsprong gaf Lucas niet meer weg, en zo pakte hij weer een hele mooie overwinning.

Zondag had ik zelf weer de jaarlijkse clubkampioenschappen bij de Mol. Na een avond en nacht van sneeuw was het rondje loodzwaar en zeer verraderlijk geworden. Ook voelde ik dat ik niet op mijn best was, maar ja je kunt je niet altijd top voelen. Ik was daarom denk ik ook niet best weg en had moeite om in het spoor te blijven. Gaande weg de koers kwam ik wel wat beter in mijn ritme, en zo kon ik toch vrij makkelijk volgen. We sloten zelfs halfweg koers bij de mannen -40 aan, die we daarna vrij snel achter ons lieten. Door een stuurfoutje van mijn voorganger kon ik hem passeren en ook achter laten. En zo fietste ik vrij simpel naar de overwinning. Dit weekend dus zowel vader als zoon op het hoogste schavotje!

De cross te Woerden is nooit mijn favouriette wedstrijd geweest. Al heb ik er in het verleden ook wel eens goed gereden. Als er dan nog eens sneeuw, of erger nog, ijs bij te pas komt dan weet ik al wel hoe laat het daar is. Met het inrijden had ik al een slecht gevoel, in de koers zelf werd het er niet beter op. Met de angst in mijn benen glibberde ik nog zo goed en kwaad als het kon met als poging zo’n best mogelijke uitslag eruit proberen te slepen. Echter kreeg ik al snel in de mot dat het niet voor vandaag zou zijn. Ik was erg onzeker en maakt veel fouten. Wanneer ik op een 20e plaats rond aan het rijden was, en nog steeds niet bij machte was om ook maar bij iemand aan te kunnen pikken zag ik het nutteloze van deze onderneming in. Met veel bang in mijn lijf voelde ik me erg ongelukkig op de fiets. Het leek me zinloos om nog verder risico’s te gaan nemen en ben dan toch maar wijselijk afgestapt. Toch is opgeven niet iets wat ik graag doen, om dit maar zachtjes uit te drukken. De rest van de dag was ik dan ook aan het balen van dit resultaat.

De volgende dag was er in de cross van Boxtel een mooie kans om wat zaken recht te zetten. Er was weer een verse pak sneeuw bijgevallen, daardoor werd het meer zwaar dan glad. Ook de lange rechte stroken in dit mooi parcours waren in mijn voordeel, het was dan ook weer met een vette glimlach dat ik de verkenningsrondjes aan het afhaspelen was. Eenmaal gestart heb ik niet veel hoeven te aarzelen. Vanuit het vertrek ben ik voluit gas gaan geven, en zo sloeg ik al snel een gaatje op de eerste achtervolgers. Heel even heb ik dan nog wat ingehouden omdat ik maatje Snoeren met een opmars bezig zag richting mij, maar wanneer ik zag dat hij niet kon aanpikken ben ik flink doorgegaan. De voorsprong die ik had opgebouwd werd dan nog elke ronde wat vergroot en zo kon ik onbedreigd naar een nieuwe overwinning fietsen. Eentje waar ik erg blij mee was en die het weekend toch maar mooi weer heeft gered.

Op het schitterende maar vooral zware rondje onder de rook van Schiphol mochten we ook dit jaar weer onze gang gaan op de Big SpottersHill en omstreken. Tjonge, wat hebben ze hier toch een geweldig rondje uitgestippeld. Veel gehoorde geluiden op die dag waren toch wel dat een NK of zelfs Wereldbekerwedstrijd hier niet zou misstaan. Om over de rondemissen dan nog maar te zwijgen.

De zin om te knallen was er vandaag dan ook al weer snel. Het rondje nodigde echt uit om nog eens ouderwets mijn best te gaan doen.

Zo kwam ik na een paar honderd meter al alleen met ploegmaatje Snoeren op kop te zitten. Het leek me geweldig om samen de koers te gaan kleuren, maar de rug van Rene dacht daar anders over. met veel pijn moest hij dan ook al snel de koers verlaten.

Om alleen de wedstrijd voor mijn rekening te gaan nemen leek me geen gezellig plan, en dus wachtte ik de eerste tegenstanders wat op. Wanneer de klasbakken Rietveld en Borsboom weer bij me aansloten wilde ik wel het heft in handen houden, en zo plaatste ik telkens toch wel serieuze tempoversnellingen om de tegenstanders geen rust te gunnen. Ik kon naar mijn idee wegrijden wanneer ik wilde, maar ik besloot dit pas in de laatste ronde definitief te gaan doen.

Wanneer deze ronde zich aandiende wachtte ik ook niet veel langer meer en wilde alleen verder. Zo pakte ik snel een dikke 50 meter voorsprong en dacht deze niet meer af te gaan geven. Ik schrok me dan ook een hoedje wanneer Borsboom weer bij me kwam aansluiten na een wat technischer stukje van het parcours. Mijn overtuiging om deze wedstrijd makkelijk te gaan winnen begon behoorlijk te wankelen. Ik moest nu nog eens flink aan de bak om opnieuw een voorsprong te vergaren, en moest mezelf dan nog eens in tweeen trekken om deze nu wat beperktere voorspong te behouden tot aan de meet.

Zo kregen we dan toch een hele mooie en spannende race, met voor mij een hele mooie afloop. De 17e overwinning van dit seizoen is een feit.

Dat het me in de laatste ronde niet meer zo soepel verging dan gedacht brengt me weer op scherp. Deze week zal ik de trainingen die ik in de laatste weken wat heb verwaarloosd weer serieus gaan oppikken, zodat ik in het resterende gedeelte van het seizoen nog om de bloemen mee kan blijven strijden.

Nadat ik vorige week zondag verstek heb (moeten) laten gaan, heb ik op die dag nog 1 uurtje los gereden op de tacx. Ook maandag en dinsdag heb ik het nog rustig aan gedaan om helemaal van mijn blessure af te geraken. Zo kon ik woensdag weer zonder hinder in het veld trainen. Wel kreeg ik afgelopen week te maken met keel- en oorpijn. Maar dit zette gelukkig niet door, het bleef uiteindelijk bij flink snotteren.

Ik was er dus helemaal klaar voor om het dubbele weekend weer eens ouwverwets te gaan knallen op 2 voor mij geschikte parkoersen! Maar op vrijdagavond bereikte mij het bericht dat Amersfoort was afgelast door ijs op het parcours. Even balen, maar zo kon de zaterdag goed besteed worden aan de kerstboom optuigen, samen met mijn vrouw fietsen, en lekker banken.

Op zondag zijn we wat eerder vertrokken om mijn ploegmaats bij de masters aan te moedigen. En nadat Edwin met de eer was gaan strijken kon ik het parkoers gaan verkennen. Het was winderig, koud en modderig. De ronde was nagenoeg identiek aan de voorgaande editie. Het bestaat eigenlijk uit 2 delen. Behoorlijk wat hoogteverschil op de “Big Spotters Hill” en veel bochten op gras om een grote vijver heen. Van al dat gras was weinig meer te zien, het was een gladde modderbende. De Rhino’s zouden vandaag dus goed van pas komen.

Het was vandaag een lange start over het asfalt waarna een modderstuk in gedoken werd. Voor de lefgozers, want je schiet dan alle kanten uit. Op het asfalt kon ik weer redelijk volgen, maar met de blub in zicht was ik weer de eerste die vaart minderde en zo veel plekken verloor. Het eerste gedeelte was rond de vijver waar ook nagenoeg geen mogelijkheid tot passeren was. Ik zat veel te ver naar achteren, het enige wat ik kon doen was rustig blijven om op de heuvel op te gaan schuiven. Dit deed ik dan ook, maar werd op een schuine kant welke omhoog gereden moest worden erg gehinderd door vallende renners. Zo schoot het nog niet erg op. Hierna moest weer een schuine kant opgelopen worden waarna kort daarachter een baggerstuk van 300 meter volgde. Dit was te omzeilen door op een schuine graskant te gaan rijden. Ik had met het inrijden al bedacht (net als Lot, ze heeft er goede kijk op!) dat ik zou blijven lopen tot op de schuine graskant. Alle andere probeerden fietsend die kant op te komen en de een na de ander schoof weg. Hier liep ik mooi aan voorbij en pakte elke ronde veel tijdswinst. Ondanks dat andere dat zagen bleven ze stug elke ronde proberen te fietsen met glijpartijen tot gevolg!?

De eerste ronde van 8 in totaal kwam ik rond plek 11 door. Met een aantal man in het wiel en belangrijker, een groep van 3 vlak voor me. In het vlakke gedeelte kon ik hier mooi naartoe rijden, de bochten liepen goed vandaag. Net voor de heuvel sloot ik aan waarna ik op de schuine kant weer onderuit werd gereden. Ik kwam in de vangnetten terecht en was net een rolmops. Ik zat helemaal vast en het duurde dan voor mijn gevoel ook een eeuwigheid voordat ik weer los was. De grote groep was dus gevlogen en ik was weer op achtervolgen aan gewezen. In het vlakke gedeelte kon ik wederom aansluiten in deze omvangrijke groep welke voor plek 5 aan het rijden was. Op die vervloekte schuine kant, bleef ik nu aan de binnenkant zodat ik nooit gehinderd kon worden.

Het begon steeds beter te lopen en ik merkte dat de andere in de groep het lastig begonnen te krijgen. Zo dunde in de opvolgende ronden de groep uit tot 2 man. Ik had echter wel alle moeite om zijn wiel te houden. De eerste 4 in koers waren inmiddels buiten bereik. Maar met nog 2 ronden te gaan hoorde ik dat nummer 3 in koers zijn ketting brak, en zo kwamen we op plek 4 en 5 te rijden. Heel even leek mijn compaan stil te vallen en ik pakte een gaatje. Maar al snel passeerde hij me weer en met ingang van de laatste ronde reed hij me op een gaatje. Het lukte me niet om dit nog dicht te rijden. Zo kwam ik toch zeer tevreden als 5de over de finish. De eerste keer dit jaar dat ik met een 100% tevreden gevoel richting huis ging! Kijken of we deze lijn de volgende week door kunnen trekken.

Dat het dit seizoen lekker draaid was al een tijdje duidelijk. Als ik mijn ding kan doen op rondjes die mijn liggen dan heb ik serieuze winstkansen. De conditie is in orde, en met de macht zit het ook wel goed. Als er echter sneeuw of ijs ligt op een ronde, dan kan ik mijn macht niet goed kwijt. Hard aanzetten levert dan geen winst op, maar veroorzaakt eerder een glibberig en gevaarlijk effect. De sneeuw op het parcours te Veldhoven was dan ook een van mijn grootste concurrenten bij aanvang van deze race. Doordat het rondje ook nog eens korter en technischer was gemaakt begon ik te vreezen voor een goede afloop. Wellicht kwam er nu dan toch een einde aan de traditie om in Veldhoven te winnen. Toch kwam ik in de eerste ronde al alleen op kop te zitten, en wist ik door een gedoseerde race te rijden tot het einde van de rest weg te blijven. Dit alles ging niet eenvoudig doordat ik toch nog wat slippers wist te maken en omdat de eerste achtervolgers niet ver van me vandaan zaten. Zo bleef het spannend tot het einde, maar weet ik me nog steeds ongeslagen in de cross te Veldhoven.

Daags na Veldhoven stond de cross te Moergestel op de agenda. Hier hadden ze het parcours juist weer breeder gemaakt, en zou dit in mijn voordeel moeten zijn. Echter was het nu de half intredende dooi met wat ijzel erbij die roet in het eten kwam gooien. Het rondje lag er spekglad bij, hard rijden zou nu absolute uitschakeling betekenen. Doseren was nu nog meer de boodschap dan gisteren. Mijn getemperde geloof in winst werd al heel snel tot nul gereduceerd doordat een of andere onverlaat het nodig vond om sneller dan de rest door de eerste bocht te willen gaan. Zo knalde hij vol in de flank tegen mij aan en werd ik zonder pardon onderuit gekegeld. Nadat ik weer was opgekrabbeld was het hele deelnemersveld me al voorbij gereden en moest ik gaan achtervolgen. Normaal zijn dit wel mooie en uitdagende opdrachten. Maar nu ik al moeite met mezelf had om overeind te blijven kon ik deze uitdaging eigenlijk best wel missen. Het werd pas echt lastig wanneer ook nog mijn remmen het begonnen te begeven, mijn ketting heel vaak begon over te slaan en ik ongewild uit mijn pedaal schoot bij het aanzetten na zowat elke bocht. En dit was dan nog wel op mijn reservefiets omdat mijn eerste fiets al onklaar was gemaakt na die val in de eerste ronde. Ik heb nog wel gestreden voor wat ik waard was, maar wist er niet meer uit te halen dan een 14e plaats. Zo kwam er dan een einde aan mijn zegereeks in de Nederlandse competitie. Mijn geluk was dan nog wel dat mijn naaste belagers in het jaarklassement ook geen beste dag hadden, en zo sta ik toch nog op de eerste plaats in dit klassement welke ik een dag eerder voor het eerst dit seizoen had bemachtigd.

De week vooraf aan mijn eerste dubbele wedstrijd weekend was niet echt een ideale voorbereiding. Koning winter deed zijn intrede waardoor het trainen in de avonduren niet meer ging. Hierdoor wilde ik wat meer looptrainingen in plannen dan wat ik normaal al doe. Te beginnen op woensdag avond. Bijna thuis gekomen schoot het echter ineens in mijn hamstring. Het leek mee te vallen maar donderdag toch behoorlijk wat last gehad. Vrijdag nog bij John langs geweest welke zijn nieuw geleerde tape technieken op mij ging uitproberen. Al snel vond hij de pijnlijke plek en na wat knip en plakwerk zat er een mooi motiefje op de achterkant van mijn bovenbeen. Hopelijk zou het houden.

Zaterdag toch met twijfels of het wel zou gaan richting Veldhoven gereisd. Een rustig opgebouwde warming-up gaf me toch het vertrouwen dat het goed zou moeten komen. Wel moest er 2 maal van de fiets af gesprongen worden, wat natuurlijk niet in mijn voordeel was. Verder was het parcours een grote ijsbaan, zaak dus om rustig te blijven. Want nu zou elk foutje op een pijnlijke manier worden afgestraft. Gezien mijn beperkte techniek dus een parcours niet voor mij gemaakt…..

De organisatie was wel zo slim geweest om de start in te korten, zodat niet zo hard de eerste bocht in (en dan meteen weer uit denk ik….) gevlogen werd. Ik mocht mooi weer op de eerste startrij plaatsnemen. Goed weg waarna ik als 6de de eerste bocht in draaide. Helaas kwam er iemand te hard binnendoor en schoof onderuit. De tanden van zijn tandwiel staan in mijn kuit. Wonderbaarlijk bleef ik overeind maar de eerste 5 hadden meteen een mooi gat geslagen. Heel even probeerde ik geforceerd terug te rijden, maar ik maakte fout op fout wat dus alleen maar meer tijd en energie kostte. Ik heb dan ook snel het tempo gekozen waarin ik foutloos rond kon rijden.

Dit was niet hoog genoeg om dichterbij de eerste 3 te komen welke dan ook langzaam uit het zicht verdwenen. Nummer 5 in koers viel echter terug en nadat hij 1 ronde in mijn wiel had gehangen kon ik hem afschudden. De 5de plek was nu in mijn handen en ik naderde langzaam op nummer 4 in koers. Maar telkens als ik harder wilde, volgde een slippertje wat me weer meer achterstand op leverde. Gelukkig allemaal “zonder erg”, zoals onze zuiderburen zo mooi kunnen zeggen!

Het parcours kende vele smalle stroken en de gedubbelden begonnen nu lastig te worden. Vlak voor een lange single-track kon ik er nog net een inhalen. Maar de haakse bocht die er op volgde werd lastig. Ik kon net op tijd van de fiets springen en nam al lopend het hobbelpad. Achteraf niet slim, want nu begon mijn hamstring weer op te spelen. In de een na laatste ronde vloog door weer een slippertje mijn ketting er nog eens af welke vast sloeg. Ik moest dus van de fiets en na wat gerommel kon ik weer verder. Plek 4 was nu zeker niet meer haalbaar, anders was het overigens ook maar de vraag geweest. Ik koos er nadien voor om de wedstrijd zonder risico uit te rijden. Dit leverde me dus een 5de plek op.

Eindelijk een “dikke top 10” waar ik zo vurig op hoopte. Na de wedstrijd kon ik echter bijna niet meer lopen, zo erg speelde mijn hamstring op. Nu echter wat hoger dan de plek die John behandeld had, dus John had zijn werk goed gedaan (tot dinsdag!). Zondagochtend ging het al weer een stuk beter. Maar ik heb mijn verstand (mede op aandringen van Lot) het eens laten winnen van mijn wil om wedstrijd te rijden. Het verhaal van zondag is dus kort maar krachtig: NIET GESTART!

Deze week maar eens helemaal fit proberen te worden, want volgende week staat er weer een dubbel programma voor de deur!

Zondag heeft Lucas gefietst in Lieshout, hier weer een kort verslag:

Op zeer verraderlijk parkoers heeft Lucas vandaag een mooie 2e de plaats weten te behalen. Door de invallende dooi was het parkoers zeer lastig geworden. Ook vandaag moest Lucas weer als laatste opstellen. Door de dooi was er met de start maar 1 smal pad wat goed begaanbaar was, daardoor ging Lucas pas als 6e de het veld in. Ook op de rest van het parkoers was inhalen praktisch niet mogelijk, en zo kon Lucas ook pas halfweg koers aansluiten bij Nederlands Kampioen Nina Spapen. Lucas heeft het nog op diverse plaatsen geprobeerd, maar iedere keer als Lucas wilde inhalen hield Nina Lucas op haar “eigen manier” vakkundig achter zich! Bij het opdraaien van de finish strook was het ook onmogelijk om in te halen, en zo finishte Lucas wat teleurgesteld als 2e de.

Zelf heb ik gefietst in Veldhoven. Dat viel niet mee, zo naar een week niet op de fiets te hebben gezeten. Door het winterse weer was de motivatie er niet helemaal om te gaan trainen. Met het los fietsen ging het ook niet vanzelf. Ik wist nou niet helemaal of dat door het koude winterse weer kwam of door de week niet fietsen. Ze hadden de start ingekort voor de angst van valpartijen, en zo was de startstrook nog geen 50 meter! Alles ging gelukkig goed, en zo draaide ik als ongeveer 15e de het veld in. Door gewoon mijn eigen tempo te fietsen, fietste in op een gegeven moment voor plaats 10. Uiteindelijk moest ik het in de sprint afleggen en finishte ik als 12e de.

Zondag heeft Lucas de petencross in Dommelen gewonnen, hieronder een kort verslag: Lucas Janssen lijkt niet te stoppen, hij won namelijk vandaag zijn 10e de wedstrijd op rij. Vandaag voor de eerste keer op een harde ondergrond, het had namelijk flink gevroren vannacht. De omloop was daarom heel snel geworden. Lucas mocht helaas weer pas als laatste opstellen. Vandaag was Lucas slecht weg en draaide pas als 6e de het veld in. Eerst samen met Nederlands kampioene Nina Spapen samen op kop, maar gelukkig bleef Lucas rustig, en kwam daarna al weer vrij snel alleen op kop te rijden. Deze voorsprong gaf hij niet meer uit handen, en zo kon Lucas samen met de zwarte pieten plaats nemen op het hoogste treetje van het podium.

Zaterdag ben ik weer in Hilversum geweest. Een mooie en snelle ronde kregen we daar voorgeschoteld. Ik was met de start slecht weg, wat voor mij eigenlijk betekende dat het heel moeilijk zou worden om nog iets op te schuiven. Ik kon mijn karretje na 2 ronde aansluiten bij een groepje wat voor plaats 16 fietste. Helaas moest ik daar vrij snel lossen, waarna ik de wedstrijd samen met Ton de Korver uit fietste. Na het nemen van de laatste bocht was het nog even sprinten met Ton, maar die liet het lopen en zo kwam ik nog net als 20e ste over de streep, dacht ik! Na het bekijken van de uitslag kwam ik daar op een of andere duistere reden niet in voor? Maar, ja voor me zelf weet ik dat ik 20e ste ben geworden, ik finishte ten slotte voor Ton, en die stond als 20e ste in de uitslag.

Na toch wel een kwakkelweek qua trainen stond vandaag Hilversum op het programma. Ik had toch nog wel behoorlijk last van de knie gehad waardoor ik een aantal trainingen heb over geslagen. Maar gelukkig ging het donderdag en vrijdag beter zodat het helemaal goed moest komen in Hilversum. Een ronde waar ik altijd goed uit de voeten kan!

In de ochtend keek het mooi wit, de eerste sneeuw dwarrelde vrolijk neer. Maar verdween ook net zo snel weer. In Hilversum aangekomen was er ook niets meer van te zien en zo kregen we een droge snelle bosronde voorgeschoteld. De rijrichting was wel omgedraaid, en een balkje was in het parcours opgenomen. Maar nog steeds een mooi rondje.

Vandaag had ik maar eens de tacx-trainer mee genomen om goed warm aan de start te verschijnen. Als tweede mocht ik al opstellen en zo kon ik mooi in het midden op de eerste rij staan. Na een (voor mij) superstart was ik als eerste weg en kon ruim binnen de eerste 10 de eerste bocht indraaien. Ongekende luxe! De eerste 2 ronden kon ik mijn plek goed vasthouden en zat ik mooi in de eerste groep. Deze brak en 6 man reden weg. Ik zat daarachter rond plek 10 met een aantal man. Maar vanaf dat moment ging het fout. Het draaide niet meer en ik moest ineens de groep laten gaan. Ik begon fouten te maken in de spaarzame lastige bochten en ik moest toezien hoe nog 2 man bij me aansloten en van me wegreden. Ik merkte dat ik het steenkoud had. Ik reed ook nog eens zonder bril en ik zag op een gegeven moment weinig meer, mijn ogen waren aan het bevriezen.Op plek 12 leverde ik een eenzame strijd tegen mezelf. Vanuit de achtergrond sloot weer iemand aan. Deze probeerde ik uiteindelijk weer los te rijden wat niet lukte. Met nog 1,5 ronde te gaan besloot ik in zijn wiel plaats te nemen om hem wat kopwerk op de rechte stukken te laten doen. Werden we tot mijn verbazing ineens geklasseerd bij passeren van de finish. Het ging nergens om, plek 12 of 13, maar ik heb toch even mijn beklag gedaan bij de jury (niet dat het wat helpt). Ik was behoorlijk pissed, mede door mijn slechte wedstrijd. Welke ik dus als 13de afsloot.

Achteraf gezien denk ik dat de kou me behoorlijk parten heeft gespeeld. Ik heb behoorlijk lang onder de douche staan bibberen voordat ik het weer een beetje warm kreeg. Volgende week met bril en beenstukken aan de start in Veldhoven en Moergestel. Dan kan het alleen maar beter gaan, we blijven positief!

Het bosrondje in de Hilversumse bossen is er eentje die me wel ligt. Wat heuveltjes en voldoende stukken om lekker gas te kunnen geven. En ondanks dat de concurrentie in goede doen is had ik niet te veel moeite om een juiste versnelling te plaatsen om vervolgens de wedstrijd solo te kunnen volbrengen.

Op deze manier wist ik hier voor de 7e keer op rij te winnen.

Jan Grootkarzyn werd 2e en ploegmaatje Rene Snoeren wist heel sterk de 3e podiumplek te bemachtigen.

2 Thuiswedstrijden in 1 weekend. De een wat dichter bij huis dan de andere, en de ander weer een met meer persoonlijke geschiedenis dan de een…

2 Keer dat ik wilde winnen, en 2 keer dat dit ook is gelukt. Op bijna een dezelfde manier. Niet te gek van start en op eigen tempo naar de kop van de koers gereden. Daar aangekomen op ongeveer half koers een keer goed versneld en de daarmee opgebouwde voorsprong vervolgens niet meer uit handen gegeven.

Het lijkt zo weinig spannend, maar ik heb er toch weer serieus voor moeten rijden om zo te kunnen winnen. Het niveau zit in onze categorie dicht bijeen, ik heb nog wat voor op de rest, maar voel hun hete adem wel in mijn nek. Ik hoop dat dit zo nog een tijdje mag blijven, het bevalt me wel goed zo.

De afgelopen week begon mijn gestoten knie in Houthalen naarmate de week vorderde steeds meer op te spelen. Vrijdagochtend had ik zelfs last met lopen en zaterdag ben ik eerder terug gekomen van mijn trainingsrondje omdat hij steeds zeerder begon te doen.

Met dit in het achterhoofd zijn we toch richting Lieshout afgereisd om te kijken of het zou gaan. Gelukkig voelde mijn knie in de ochtenduren al een stuk beter aan. En na een rustig opgebouwde warming-up leek het allemaal wel mee te vallen. Het parcours was op verschillende plekken wat aangepast. En de grootste (voor mij vervelende) wijziging was de start. Voorheen was het een hele lange aanloop tot de eerste versmalling. Nu stonden we met 15 man langs elkaar om na 200 meter haaks rechts af te slaan op een smal pad. Feit was wel dat het een supersnelle cross zou gaan worden, waar de start erg belangrijk zou zijn.

Helaas wist ik mijn start wederom volledig te verpesten. Gelukkig had Van Gils hetzelfde probleem, en zo kon ik in zijn wiel snel opschuiven. De eerste ronde kwamen we als nummer 13 en 14 door, vlak achter de kopgroep van 12 man. In de 2de ronde van in totaal 11 sloten we aan bij de koplopers. Voor mij was dit al op hangen en wurgen. In die kopgroep hingen de laatste ook aan de rekker, maar waar van Gils snel op kon schuiven, lukte mij dit niet. En als dan diegene voor je moet lossen, moet je nadat je hem hebt kunnen inhalen steeds een gat dicht rijden. Dit was er voor mij al snel teveel aan en ik verloor de aansluiting met de eerste in koers.

Ik kon wel goed tempo blijven rijden en hield eigenlijk heel de koers de eerste in het vizier. Zo af en toe pikte nog een geloste renner op en zo kwam ik met nog 3 ronden te gaan op plek 8 te rijden. In mijn ooghoeken zag ik Van Heeswijk naderen. Hij was na een val letterlijk weggevallen uit de kop van de koers. Ik deed er alles aan om hem voor te blijven maar helaas sloot hij halfweg de laatste ronde aan om in de laatste rechte lijn nog makkelijk van mij weg te sprinten. Een 9de plek als resultaat, waar ik tevreden mee kan zijn. Ik heb het gevoel dat het wekelijks een beetje beter gaat. Kijken of we die stijgende lijn door kunnen trekken in het (witte?) Hilversum.

Hier eerst weer even een stukje over Lucas, Na een paar dagen niet helemaal fit te zijn geweest is Lucas toch gestart in Lierop. Er waren een groot aantal vertrekkers, helaas had Lucas de pech dat hij als allerlaatste pas mocht opstellen. De startstrook was een mooie lange grasstrook waardoor Lucas toch weer mooi als eerste de eerste bocht door kwam. Na 1 ronde fietste Lucas weer samen met Mickey Nijkamp en Nina Spapen op kop. Echter het tempo lag zo hoog dat Nina half weg koers moest lossen. Mickey maakte het Lucas vandaag zeer moeilijk, maar elke keer als Mickey het probeerde was Lucas bij de les. Zo wist hij ook als eerste uit de laatste bocht te komen en zo alweer naar zijn 9e de overwinning van het seizoen te fietsen.

Zaterdag was er een cross in Lierop voor zowel Lucas als voor mij zelf. Eerst in de ochtend genoten van Lucas, hoe hij zijn 9e de overwinning pakte! Gelukkig hebben we inmiddels wat puntjes, en zo stond ik gelukkig op de 2e de start rij. Gelijk van uit de start werd er uiteraard hard gereden op het snelle en technische rondje. Ondanks het hoge tempo kon ik goed volgen in een groepje van een man of 4. Ik was alleen iets te laks waardoor ik uiteindelijk 4e de van het groepje werd en 16e de in de uitslag.

Zondag moest ik alleen naar Lieshout, want vandaag kon Ellen niet mee. Daar aangekomen was het ronde iets veranderd, wel was het een super snelle ronde. Met de start behelpen met mijn jack en lange broek (dat omdat je niemand hebt die het even kan aannemen). In Lieshout heb je gelukkig een hele brede start, daarom kon ik mooi op de eerste start rij opstellen. Gelijk met het vertrek was ik heel goed weg, en zo draaide ik als 7e de het veld in. Ik heb ongeveer 2 ronden met de beste meegereden, maar toen moest ik lossen. Nadat ik gelost was heb ik nog 2 ronden tussen de kop van de wedstrijd gereden en het groepje achter me. Het was voor mij onbegonnen werk om er tussen te blijven rijden, en zo heb ik me terug laten zaken in het groepje achter me. Daar fietsten we uit eindelijk voor de plaatsen 9 t/m 14. Uit eindelijk netjes 12e de geworden. Na de wedstrijd weer zoeken naar je kleding en de reserve fiets ophalen. Het blijft toch behelpen zo alleen bij de cross.

Regen, regen en nog eens regen. Wat een week hebben we achter de rug. Op maandag nog een droog tochtje op de weg kunnen maken. Hier moest een kat het trouwens ontgelden. Het arme beest schoot vanuit de berm ineens de weg over onder mijn fiets door met een flinke krijs als gevolg. Gelukkig voor mij zonder gevolgen. De rest van de trainingen waren nat, zodat de wasmachine overuren heeft moeten maken deze week. Op zaterdag samen met Lot nog de mtb-route van Den Dungen gereden. Normaal een snelle ronde met weinig modder, maar nu was het zelfs daar regelmatig tot je as in de plas. Zolang wij de bossen bij ons in de regio “onveilig” maken heb ik het nog nooit zo nat/modderig gezien. De fietsenmakers draaien overuren momenteel, je hoort je fiets slijten tijdens de rit.

Mijn crosser was na de veldslag van vorige week weer tiptop in orde dankzij Edwin. Reden om hem vandaag weer eens flink te mishandelen. In Nederland geen nationale, dus vertrokken we richting Houthalen in België. In 2004 had ik hier al eens gecrost op een ronde naar mijn maat. Wat makkelijke klimmetjes over duingrond langs een recreatie plas en lange rechte stroken over de bijbehorende camping. Bij aankomst bleek van deze ronde niets meer over te zijn. De campingeigenaar vond blijkbaar dat de grond te veel beschadigde evenals de natuurfreaks die duinstrook verboden terrein maakten. Wat restte was een friemel ronde over de ligweide aan de recreatie plas inclusief een flink stuk strand. Helemaal niet mijn ding, al die gladde en los zand bochten. Er zat maar 1 zware rechte modder strook in. Verder lagen de grasstroken zeiknat, dus werd het een water/modder ballet.

Na een gedegen warming-up op naar de start. Hier kwam ik niet goed weg en vooral kwam ik niet zo snel door de bochten en technische passages als mijn concurrenten. Na een ronde lag ik dan ook pas op de 17de stek. Op de wat zwaardere stroken maakte ik wel veel terrein goed, in de bochten en loszand stukken verloor ik dan weer terrein of werd zelfs in gehaald. Ik kon naarmate de wedstrijd vorderde wel een goed tempo onderhouden. En gestaag schoof ik nog wat plekken op in de wedstrijd. Met nog een viertal ronden te gaan kwam ik op plek 11 te rijden met de nummers 7 t/m 10 in zicht. Ik kon nog eens wat versnellen en op de modderstroken naderde ik zienderogen. Helaas volgde dan telkens weer een technische passage waarop ik mijn gewonnen terrein weer prijs moest geven. Zo bleef de afstand nagenoeg gelijk, een beetje frustrerend.

In de een na laatste ronde nam ik dan wat meer risico’s in de loszand bochten om toch maar de aansluiting te kunnen maken. Dit leverde een schuiver op waarbij ik met mijn knie tegen mijn stuurnok aan knalde. Met die pijnlijke knie duurde het even voordat ik weer op gang was en de mannen voor me waren nu natuurlijk buiten bereik. Ik heb de laatste 1,5 ronde dan ook zonder risico’s uit gereden en mijn 11de plek vast gehouden.

Tevreden over de macht op de zware stroken, ontevreden over de technische passages. Maar al met al weer heerlijk geploeterd in de bagger en mijn beste resultaat in een Belgische cross behaald. Na de wedstrijd met kleren en al onder de douche wat de beheerder van de kleedlokalen ons niet in dank af nam. De beste man kwam om de 2 minuten even binnen om het zand in het putje te trekken wat natuurlijk verstopt raakte. Eenmaal schoon achter de oren konden we beginnen aan de terugreis en eenmaal thuis konden de laatste restjes modder en gras verwijderd worden!

Zoals altijd weer eerst een kort verlag van Lucas, Het lijkt wel of Lucas een abonnement heeft genomen op de overwinningen.Vandaag was het cross voor Lucas in Schaijk. Lucas die zich vandaag niet op zijn best voelde (gisteren was hij nogal hard op de stenen gevallen) ging wederom als eerste het veld in. Na de eerste ronde had Lucas een kleine voorsprong op zijn rivale Mickey Nijkamp en Nederlands kampioene Nina Spapen. Deze kleine voorsprong kon Lucas tot het einde volhouden. En zo fietste Lucas wederom naar een mooie overwinning.

Zelf was ik donderdag naar Zaffelare gegaan. In deze cross fietste ik vorige jaar in de kopgroep van 5 man. Uiteraard wist ik dat, dat dit jaar niet haalbaar was, maar toch. Het inrijden ging niet echt lekker (net als de training de dag er voor). Buiten het feit dat het heel koud en nat was voelde de benen niet goed. Met de start nog wel een beetje bluf gespeeld, en draaide ik als eerste het veld in. Echter na 1 ronde moest ik dat bekopen en kwam ik op de 8e ste plaats door. Het duurde ook niet lang voordat ook nummer 9 mij voorbij kwam. Daarna kon ik mijn karretje in een groepje van 4 man aanhaken. Met deze 4 man heb ik ook tot het einde doorgefietst en kon zo toch nog een mooie 10e de plaats in halen.

Zaterdag was een cross in Puurs. Daar aangekomen had ik al vrij snel door dat het een loodzware cross zou worden. Snel even mijn nummer gehaald en daarna maar gelijk door inrijden. 2 ronde`s heb ik ingereden, en wat ik dacht klopte, een hele zware omloop. Ik was best goed weg en zo draaide ik ongeveer als 10e de eerste modderstrook op. Het was daar al gelijk glibberen en glijden maar het was nog te fietsen. Aan het einde van de eerste modderstrook waren de eerste  gaten ook al een feit. Na 1 ronde fietste ik op de 7e de plaats, met 5 en 6 niet ver voor me. Toen we weer het veld in draaide was door de renners het veld zo kapot gereden dat we halfweg de eerste modderstrook van de fiets af moesten om te lopen. Ook de andere stroken waren veranderd in loopstroken, en moesten we zeker de helft van de ronde te voet afleggen. Aan het einde van de 2e de ronde was ik aangesloten bij de 2 mannen voor me, echter was dat van korte duur. De zwaarte van de ronde begon zijn tol te eisen en zo moest ik weer lossen van die mannen. Inmiddels waren de renners achter me nergens meer te bekennen, en zo ben ik netjes als 7e de gefinisht.

Net als vorig jaar was de uitgave van de cross te Rhenen een hele zware. Op het heuvelachtige rondje is ook nog eens behoorlijk wat modder te vinden, maar vooral een zwaar lopende, zuigende ondergrond. HEERLIJK!

Met veel vertrouwen en zin om te koersen begon ik dan ook aan deze wedstrijd. In de eerste ronde keek ik dan nog wat de kat uit de boom om te zien wat de concurrentie waard was, en vanaf de 2e ronde ben ik zelf vol gas verder gegaan.

Voor mij was het erg genieten om daar op zo’n soort rondje af te mogen zien, de wedstrijd kon wat mij betreft zelfs niet lang genoeg duren. Echter ook nu werd ik weer afgevlagd na een minuut of 40. Mijn eerste belager mocht net als vorig jaar een minuut of twee langer van deze mooie wedstrijd genieten.

Deze wedstrijd bevestigde mijn vermoeden welke mijn weegschaal al aan wist te geven: Ik ben in vorm. Zo staat de kiloteller op het gewicht welke ik voor het laatst een jaar of 8 nog wist te scoren in topvorm. En ik voel me er goed bij.

Daags na dat genieten stond er de cross van Almelo op de planning. Een rondje die maatje Snoeren normaal goed moet liggen, en dus was ons doel om samen weer op het podium te geraken. Even leek het er nog op dat we samen nog wel iets voor elkaar konden gaan betekenen, maar helaas gooide een lekke band roet in het eten van Rene.

Dat was voor mij dan het moment om zelf de aanval te kiezen en ook nu kon ik al snel solo naar de meet verder rijden. Al was de tegenstand vandaag erg sterk en daarom moest ik ook nu flink gas blijven geven om uit de greep van Lars Rietveld te blijven. Bijter Marco Kok werd knap 3e.

Eerst weer even een kort verslag van Lucas, Zaterdag moest Lucas op zijn eigen thuis parkoers crossen. Het is altijd moeilijk om voor eigen publiek te winnen. Lucas was goed weg met de start, en had al vrij snel een kleine voorsprong. Zijn grote concurrente Mickey Nijkamp kon Lucas vandaag niet volgen. Lucas bouwde zijn voorsprong ook vrij makkelijk uit, en zo fietste hij alweer naar zijn 7e de overwinning van het seizoen.

Zelf ben ik gaan fietsen in Almelo (ik dacht lekker dicht bij!). Door de regenval van de afgelopen dagen was het een zwaar rondje geworden. Veel modder en diepe plassen was het gevolg daarvan. Eigenlijk iets wat me vroeger wel lag, maar tegenwoordig heb ik liever een mooi schoon bosrondje.

De start was best goed en zo draaide ik netjes met de eerste 20 het veld in. Links en rechts vielen er wat renners die wat minder stuurvast waren.Voor mij weer het voordeel om vrij snel op te schuiven naar de 15e de plaats. Met nog 2 ronde te gaan kon ik de renner met wie ik samen fietste los rijden, en zo kon ik nog net aansluiten bij nummer 13. Alleen meer dan aansluiten was het niet. Maar al met al wel tevreden met een mooie 14e de plaats.

Het was vandaag weer heerlijk weer voor een echte moddercross. Ik hoor het de weerman nog zeggen op vrijdagavond: het blijft droog tot zondagochtend. In Rhenen in ieder geval niet. Het was te doen op een motorcross baan midden in een natuurgebied. Veel omhoog en omlaag, een los zandstrook en veel modder. Een scherp zandachtige troep, die de draaiende delen heerlijk deed knarsen. Kortom een loodzware omloop waar een dikke 40 man hun kunsten op gingen vertonen.

Ik voelde me goed en had er dan ook veel zin in. Ik mocht weer mooi op de eerste startrij plaatsnemen en kwam voor de verandering  eens behoorlijk weg. Helaas kwamen voor de eerste klim wat snelle mannen van achteruit die iets te enthousiast aan het inhalen waren. Hierdoor haakte alles in elkaar en verloor ik weer wat plekken door het oponthoud. Bij de eerste keer materiaalpost was ik dus afgezakt naar plek 17 in koers.

Ik herpakte me snel en begon een lekker tempo te rijden. Hierdoor maakte ik weer wat plaatsen goed. Maar tevens verloor ik er weer een paar aan van achteruit opkomende renners. Ik kon dan naar een groep van 3 toe rijden, waar het voortdurend stuivertje wisselen was. Even een verkeerd spoor en je verloor zo weer 50 meter. Uiteindelijk wist ik ze alle 3 achter me te laten. Met nog 2 ronden te gaan kon ik nog iemand passeren en kwam op plek 13 te rijden. Voor me nog een aantal mannen in het vizier. Maar daar kon ik helaas niet meer bijkomen. Ook in de post was het afzien vandaag. Tot de enkels in de blub! Tevreden met het resultaat werd de modder achter de oren uit gewassen en kon weer richting Berlicum af gereisd worden. Hier duurde het tot 9 uur in de avond voordat alles weer schoon was. Op zondag heb ik het samen met Lot nog eens dunnetjes over gedaan, bijna 3 uur ploeteren door de modder bij de toertocht van Nieuwkuijk. Volgende week geen cross in Nederland, dus trekken we naar Houthalen in België toe. Hopenlijk is het daar wat droger!

Na de voor mij teleurstellende wedstrijd in Woerden heb ik de daar op volgende dagen flink getraind. Gelukkig gingen die trainingen goed en zo kon ik toch met vertouwen richting Veldhoven af reizen. Hier stonden de districtskampioenschappen regio Zuid op het programma waar ik mijn behaalde titel van vorig jaar graag wilde prolongeren.

Veldhoven is altijd een prachtig parcours, wat mij erg goed ligt. Nu was het behoorlijk aangepast en waren de rechte stroken vervangen door kronkelige bospaden met veel stronkjes. Iets minder in mijn voordeel. Gelukkig was het geweldig weer, het regende behoorlijk, dus werd het parcours aanzienlijk zwaarder en trager, wat weer in mijn voordeel was. Al met al nog steeds een leuke ronde. Ondanks de regen kon ik toch rekenen op mijn trouwe en grote supportersschare. Pap, Mam, Schoonpap en Peetoom bedankt voor het geschreeuw, hierdoor kan/ga ik altijd een stukje harder!

De start was wederom belabberd van mijn kant uit. Maar vandaag kon ik me snel herpakken en naar voren schuiven. Wel waren de eerste 3 al gevlogen en het gaatje wat ze hadden geslagen kreeg ik niet dicht gereden. Vanaf ronde 3 kwam ik alleen op plek 4 te rijden en moest ik toezien hoe de eerste 3 langzaam van me wegkropen. Met nog 8 ronden te gaan zou het nog een zware koers worden. Ik kon echter wel goed tempo houden en mijn voorsprong op mijn achtervolgers gestaag uit bouwen. Zo had ik een zekere 4de plek binnen bereik, wat zelfs een 2de plek in de elite-categorie betekende.

Onder de luide aanmoedigingen van mijn supporters zette ik nog eens flink aan om de inmiddels bij de koplopers geloste nummer 3 in koers proberen te achterhalen. Ik naderde behoorlijk, maar de inspanning kon ik niet helemaal door trekken en zo bleef ik op gepaste afstand hangen op plek 4. Op deze positie werd ik ook geklasseerd waarop ik na de koers de zilveren medaille in ontvangst mocht nemen.

Jammer dat ik niet weer districtskampioen heb kunnen worden, maar reëel gezien zat het er niet in. Ik ben dan ook tevreden met de wedstrijd en hoop dat ik de stijgende lijn de komende weken vast kan houden zodat ik nationaal ook de top 10 weer in kan kruipen. Dat dat dit jaar lastig zal worden ligt aan een sterke lichting beloften die nationaal hun kunsten komen vertonen. Dat zijn stuk voor stuk toppers in spé die dan ook veel te hard rijden voor mij.

Zondag ben ik dan samen met vrouwlief naar Herpen gereden. Hier werd een toertocht door Herperduin en landgoed de Maashorst georganiseerd. Zo hebben we samen nog eens 45 kilometer door de modder en regen over een prachtig parcours geploeterd. Wat hebben we toch een mooie hobby!

De cross van veldhoven heb ik nog nooit verloren gehad, alle vorige 7 edities had ik al op mijn naam staan.

Dit vond ik wel een mooie traditie en dus wilde ik ook dit jaar weer winnen op het leuke bosrondje welke ze daar elk jaar uitzetten.

Zeker nu in deze wedstrijd de districts titel verdiend kan worden. Ik had al 3 titels van Zuid Nederland op zak dit jaar, Tijdrijden, wielrennen, en het mountainbiken. Met de crosstitel daarbij zou het kwartet vol zijn. Hierin was ik nog niet eerder in geslaagd om dat in 1 jaar te verwezenlijken.

Afgelopen zaterdag is daar dan verandering in gekomen. Vanaf de start wist ik  de koppositie te bemachtigen, en na een halve ronde te hebben gereden werd me al doorgegeven dat ik al 20 seconden voorsprong zou hebben.

Ook hoorde ik dat (ploeg)maatje Snoeren op de 2 plaats zat te rijden. Hierop besloot ik hem op te wachten, om zo van de rest van de concurrentie weg te kunnen blijven.

Wanneer Rene bij me aansloot zijn we weer vol gas doorgegaan en wisten we de heftige strijd tussen ons en de achtervolgers in ons voordeel te beslechten. 

In een sprint die er eigenlijk geen was en ook niet hoefde te zijn wist ik eerder over de meet te komen dan Rene, zo hadden we beide een maximale uitslag behaald, en hadden we teamraats.nl nog eens goed op de crosskaart gezet.

Vandaag was het weer de beurt aan het districtkampioenschap. Waar ik eigenlijk de hoop had dit jaar bij de eerste 3 te kunnen eindigen, ging ik er nu met het gevoel heen 'het moet om te mogen starten in het NK'. Ik merk aan me zelf dat de motivatie weg is, sinds het overlijden van mijn moeder lukt het me niet zo goed meer. Ook mis ik het dat mijn vader niet langs de kant staat met de fiets en de aanmoedigingen. Het was vandaag een redelijk rondje, uitgezet in een parkje. Er waren leuke kleine klimmetjes en een grind pad met wat draaien en keren. Ik stond met opstellen vrij van achteren, maar gelukkig was ik redelijk weg met de start en zo fietste ik vrij snel zo rond de 8e ste plaats. Na 1 ronde fietste ik voor plaats 5 of 6 met een iets wat stil vallende Richard Visser voor ons. Richard haalde we de ronde daarna ook in en zo reden we met zijn drieën rond voor plaats 4. Met nog 2 ronde te gaan maakte mijn voorganger een stuur foutje op een klein bultje waardoor ik moest lossen. Eigenlijk was mijn gevoel dat ik het wel prima vond. Maar toen ik door de verzorging kwam waren er een aantal Mol leden die mij stevig aanmoedigde. Dat was voor mij het teken om toch nog eens aan te zetten en zo kon ik naar een halve ronde toch weer aansluiten. Helaas koste dat zoveel kracht dat ik in de sprint om de 4e de plaats geen kans had en zo uiteindelijk 3e de van ons groepje werd en dus 6e de in de einduitslag.

Zo maar eens een stukje uit het leven van een werkende veldrijder. Op maandag na mijn werk langs Edwin, om mijn fiets in orde te laten maken. Thuis gekomen, snel omkleden om dan 1,5 uur de beentjes los draaien. Het laatste half uur in het donker. Daarna douchen & eten, waarna de zolder lonkt. Deze hangt nog vol schone was en er moet nog wat was gedaan worden. Nadat ik daar klaar mee ben is het tijd om mijn spullen voor de wedstrijd van morgen in te pakken en alvast klaar te zetten. Dan is het inmiddels bedtijd, nog geen tijd gehad om rustig een krantje te lezen.

Dinsdagmorgen 6 uur, de wekker gaat weer. Ik maak me op voor een lange dag welke begint met 8 uur werken. Daarna naar huis, een klein boodschapje doen, en dan zorgen dat het eten op tijd op tafel staat. Tussen de bedrijven door nog wat was opruimen en de auto vol laden met fietsen, wielen enz. enz.. Gelukkig is mijn vrouw mooi op tijd thuis zodat we nog samen kunnen eten. Na het eten wacht de afwas en daarna spring ik in de auto richting Woerden.

Omstreeks 19.30 uur arriveer ik zonder vertraging in de binnenstad en ik vind snel een mooi plekje dichtbij het parcours om te parkeren. Omkleden, want om 20.00 uur is de mogelijkheid om het parcours te verkennen. Veel mogelijkheid tot veranderingen hebben ze niet in Woerden en dus is het nog steeds draaien en keren op grasstroken, een lastige afdaling met aansluitend omhoog lopen. En wat lange schuine kanten vlak langs het water af. De kunstmatige verlichting doet redelijk zijn werk, maar er zijn toch nog hoekjes waar het zicht slecht is. De motregen zorgde er dan nog voor dat het nog glad werd ook. Ik zag al verschillende renners flink onderuit gaan. Is het dan nog wel leuk vraag je je af!? Ik vindt van wel, ten eerste kun je deze inspanning in een training niet simuleren. Het is er altijd druk en dus gezellig! En dan kijk ik maar wat het resultaat wordt zonder al te veel risico’s te nemen. Ik had vandaag Lambert weer bereidt gevonden om in de materiaalpost plaats te nemen.

Om 21.45 uur was mijn start in een groot internationaal deelnemers veld. Ze vlogen werkelijk weg en ik was behoorlijk voorzichtig. Geen zin om de dranghekken in te vliegen. Ik zat dan ook meteen op de plek waar ik ongeveer hoorde, achter alle profs. In de eerste ronde kon ik nog een enkeling passeren en kwam kort achter een groep van 3 te rijden. Ik kon echter niet dichterbij komen, in de bochten was ik te voorzichtig. Van achteruit kwam er nog iemand terug welke ik op een technisch stukje moest laten gaan. Ik kwam op 50 meter te hangen wat de rest van de wedstrijd zo bleef. Voorin de koers was de strijd inmiddels volop los gebarsten en ik had mezelf voor genomen om er dan maar alles aan te doen om binnen de ronde van de winnaar te blijven. Maar dan moet je op alle stukken hard rijden, en op een aantal stukken was ik technisch niet goed genoeg om er vol door te rijden. Het zou dus lastig worden. Gras is trouwens mooi voor in de tuin, maar niet (in mijn geval) om er een cross op te rijden….

Met nog 2 ronden te gaan, en de koploper nog ruim achter me, werd ik vriendelijk verzocht de wedstrijd te verlaten. Dat pikte ik dus niet (zo zou ik nooit weten of het me zou lukken om binnen de ronde te blijven), en ik ben gewoon door gereden. De laatste ronde mijn rug nog eens flink gekromt en zo kon ik toch nog redelijk ruim voor winnaar Tom Meeuwsen de finishlijn passeren. Ik ben zeker niet tevreden over hoe de wedstrijd verlopen is, ik moet beter kunnen. Om dat te laten zien heb ik zaterdag weer een kans bij het districtskampioenschap in Veldhoven.

Het lijkt erop dat ik 25ste elite ben geworden. Maar zoals zo vaak bij internationale wedstrijden in Nederland sta ik weer eens niet in de uitslagen. De komende dagen er maar weer eens wat mails aan wagen om me toch nog op de lijst te krijgen.

Na de wedstrijd snel gedoucht om weer richting Berlicum te rijden. Om 00.15 uur parkeer ik de auto voor de deur. Alles uitladen, mijn fiets nog schoon maken, de vuile was opruimen en dan is het 1.15 uur als ik mijn bed in plof. Zodra ik lag sliep ik, en voordat ik het wist was het al weer 6 uur. Er staat weer een nieuwe werkdag voor de deur. Hierop heb ik mijn eerste pauze verbruikt om mijn website up te daten. De middagpauze wordt dan gebruikt om een rustig duurloopje te doen. Vanavond gelukkig niets op het programma, alleen een massage rond de klok van 21.00 uur. Dus John, als ik in slaap val, weet je waar het aan ligt….. Tot zaterdag!

Eens per jaar hebben we in Woerden een avondcross. Een leuke cross die zoals de naam al zegt, in de avond is. Ondanks dat ik me niet helemaal fit voelde (ik heb namelijk last van een verkoudheid) toch gestart.

Met het opstellen hoopte ik nog wat profijt te hebben van mijn puntjes die ik heb overgehouden uit mijn Amateur tijd. Maar helaas op start rij 8 van de 10, en dat met een 100 vertrekkers! Na een redelijke start moest ik jammer genoeg snel wat gas terug nemen. Ik kon namelijk goed merken dat het niet helemaal lekker ging, te veel last van de verkoudheid. Daarom aangesloten bij een groepje met een man of 5 en de koers daarbij uitgereden naar een 37e ste plaats.

Zaterdag de Districtskampioenschappen, ik hoop dat de verkoudheid dan weg is en dat we een mooie wedstrijd kunnen rijden.

Na een zware trainingsweek zijn we vandaag afgereisd richting Beesel. Het weer voorspelde niet veel goeds, maar we hebben slecht een enkel drupje regen gehad. Niet dat dat wat uitmaakte voor het parcours daar. Het is namelijk een bosparcours wat nogal wat regen kan verdragen voordat het modderig wordt. Een parcours met het nodige hoogteverschil en loszand stroken. Kortom een erg lastige en zware cross, waar de sterkste (zonder pech) altijd aan het langste eind zal trekken.

En sterke renners waren er een hele hoop. Er waren dit weekend geen internationale wedstrijden behoudens de WB in Pilzen. Het stikte dus van de Rabo, ZZPR, Van Vliet en Fidea shirts. Daar heb je normaal nationaal geen “last” van. Maar goed, geen reden om niet je best te doen natuurlijk. Sterker nog, ik zie dat als een extra motivatie! De start was smal en er konden maar 3 a 4 man langs elkaar plaatsnemen. Gelukkig mocht ik helemaal vooraan staan en ik kon met de start ook eens redelijk mee. De snelle jeugdige mannen vlogen me wel voorbij, maar zo rond plek 17 kon ik aan de wedstrijd beginnen.

Er werd meteen snoeihard gereden en ik had de grootst mogelijke moeite om het wiel voor me te houden. Ik moest dan ook een gaatje laten om mijn eigen tempo te gaan rijden. Dit was gelukkig hoog genoeg om later in de koers nog enkele renners op te pikken en achter me te laten. Uiteindelijk kwam ik samen met Luisman te rijden welke normaal voor het podium meestrijd. Nu weet ik ook waarom, wat heb ik afgezien om dat wiel te houden. Inmiddels reden we op plek 12 en 13 in koers. In de 9de en laatste ronde was het op voor mij. Ik moest een gaatje laten wat ik niet meer dicht kreeg. Zo eindigde ik moe maar zeer voldaan op plek 13 in de wedstrijd.

Komende dinsdag staat alweer de volgende cross op het programma, de Nacht van Woerden, een internationale wedstrijd waar om 21.45 uur de start is voor ons!

Eigenlijk stond vandaag een wedstrijd in België gepland, maar op de zondagochtend is besloten om het toch maar wat dichterbij huis te gaan zoeken. Lot moest nog wat werken en zodoende ben ik in de ochtend maar eens op internet gaan snuffelen of ik ergens regionaal kon gaan rijden. Zo kwam ik bij een wedstrijd in Etten-Leur terecht. 1,5 uur reistijd tegenover ruim 4 uur gaf de doorslag om naar west-brabant te rijden.

Ik wist totaal niet wat ik moest verwachten, ik heb nog nooit regionaal gereden. Bij aankomst was het gelukkig een drukte van jewelste, een goed teken. Er was zelfs een heus "dweilorkest" actief, erg gezellig. Ook de locatie was erg leuk, een kleine jachthaven met recreatieplas was het decor voor deze veldrit. Een kleine ronde welke we 12 maal af moesten leggen voor 40’ wedstrijd. Ze dachten 40’, maar daarover later meer. Het parcours was simpel maar toch leuk! Start op een rechte weg, na wat draaien doken we het strandje op. Hier moesten we 3 maal op en af door het losse zand. Meteen aansluitend door een loszand strook om daarna in 3 lange zuigende rechte stukken om de plas heen te rijden. Vooral de opeenvolging van hindernissen op het strandstuk zorgde voor een hoge hartslag!

De start dan, ik mocht/moest vanuit de laatste plek vertrekken in een 39-koppig deelnemersveld. Bij het opstellen kon ik al wat opschuiven in een opening wat me al wat plekken scheelde. Eenmaal weg kon ik vrij snel opschuiven, en na het strandgedeelte lag er een groep van een man of 8 al licht voorop. Op het eerste rechte deel reed ik er in een ruk naartoe. Op het 2de rechte (zwaarste) deel stak ik ze allemaal voorbij waarna ik bij het opdraaien van de start-finish lijn er zo’n harde snok aangaf dat ik al licht afgescheiden als eerste doorkwam.

Deze voorsprong gaf ik nooit meer uit handen en begon hem uit te bouwen. Ronde na ronde liep ik uit en begon vanaf ronde 2!!! Al renners te dubbelen. Volgens mij heb ik een enkeling zelfs 4 keer ingehaald en alleen de nummers 2 en 3 in koers konden net binnen de ronde blijven. De jury had zich duidelijk vergist in de rondetijden want na 36 minuten werd ik onder luid applaus van de aanwezige support al afgevlagd. Een rondje meer had best gemogen! Zo mocht ik dus de bloemen in ontvangst gaan nemen voor de overwinning.

Na vorige week zelf niet gefietst te hebben, ben ik zaterdag weer gaan fietsen in Poortugaal. Het is daar eigenlijk altijd zwaar, en zo ook zaterdag. Veel klei, gras en gladde bovenlagen zodat het soms wat glijden was. Ik mocht weer ergens midden in het veld opstellen. Maar vandaag hadden we helaas de verkeerde kant gekozen en zo begonnen we de wedstrijd iets verder naar achter als ik hoopte. Half weg koers lag ik gelukkig weer net binnen de prijzen op de 20e ste plaats. Uiteindelijk kon ik in de laatste ronde Adriaan van Londen nog inhalen, Wanneer ik nog netjes 19e de ben geworden.

Zondag was het weer koers voor Lucas. Dit keer in Etten-Leur, hieronder een kort verslag; Vandaag mocht Lucas fietsen in Etten–Leur. Het was een heel klein rondje met alleen maar draaien en keren. Ook moest er een stukje gelopen worden over het strand. De start was niet zo goed en Lucas kwam ook na 1 rondje pas als 3e de door. In de 2e de ronde kon Lucas de achterstand goed maken en zo kon hij weer vrij makkelijk naar zijn 3e de overwinning van het seizoen fietsen.

Na een erg drukke week onder een stralend zonnetje naar Montfoort vertrokken. Even leek het er op dat Lot niet mee kon vanwege tennis verplichtingen. Maar gelukkig werden die op het laatste moment verschoven zodat ik toch op mijn vaste “manusje van alles” kon rekenen! Na een lange rit vanwege de haast gebruikelijke omleidingen arriveerden we precies op tijd!

Vorig jaar werden we in Montfoort op een grote modderboel getrakteerd en was het een hele zware en trage koers. Iets wat ik het liefste heb/doe. Vandaag was het een hollen en stilstaan rondje geworden. Na de vele bochten was het telkens vol op trekken om daarna geconcentreerd de volgende bocht in te glijden, want een beetje glad was het nog wel. Dan zat er ook nog een dijkje in wat 3 maal achtereen schuin omhoog gefietst moest worden. Het ging wel, maar bij het minste of geringste schoof je weg. Hierdoor had ik voor de koers al besloten om alle 3 de hellinkjes te lopen, wat aan een stuk kon.

De start dan, die was erg breed, maar liep al snel smal toe. Ik was vanaf de eerste rij een keer goed weg, maar in de eerste versmalling/bocht bleef ik met mijn stuur haken en ging ik bijna onderuit. De snelheid er uit en zo raakte ik wederom in het achterveld verzeild. Door de vele bochten was het de eerste ronde lastig om op te schuiven daar iedereen nog erg hard gaat.

Vanaf ronde 2 begonnen er wat gaten te vallen en kon ik plaatsje voor plaatsje opschuiven. Het lange rechte stuk wind tegen gebruikte ik telkens om naar de volgende toe te springen. Bij het dijkje merkte ik dat ik een van de weinigen was die daar alles liep. Maar ik was er wel het snelste mee! Gestaag pikte ik renners op en liet ze meestal vrij snel achter me. Half koers dan ongeveer kwam ik kort achter een duo te rijden. Dit was inmiddels op plek 10 in koers. Even op adem komen om dan te proberen er nog naar toe te rijden. Maar dat werd lastig, de benen wilden niet meer 100% meewerken. Telkens als ik weer even vol doortrok en dichterbij kwam, moest ik dat direct weer bekopen. Zo bleef de achterstand nagenoeg gelijk. Van achteruit was er geen bedreiging meer en zo eiste ik de 10de plek voor me op.

Het gaat nog niet zo hard als ik gehoopt had, maar er zit verbetering in. De komende weken komen ook de parcoursen waarop ik het wat meer naar mijn zin heb. Hopelijk kan ik dan nog wat plaatsjes opschuiven! Volgende week geen cross in Nederland, dus togen we richting Belgie.

Morgen lekker de beentjes los rijden bij de TT van The Whoopers om daarna hopelijk Lot aan te gaan moedigen tijdens haar tennisfinale. Maar dan moet eerst de halve finale winnend worden afgesloten!

Onder stralende weersomstandigheden werd vandaag de 8ste nationale veldrit van Dordrecht verreden. Aan het inrijden op het parcours hield ik een positief gevoel over. Het parcours had ten opzichte van andere jaren wat positieve veranderingen ondergaan. De ronde was wat kleiner doordat er gedraai tussen de bomen weg was gelaten. Door het droge en warme weer viel ook de gladheid reuze mee.

Doordat ik aan het einde van vorig jaar nog wat wedstrijden heb kunnen rijden mocht ik nu mooi op de eerste startrij plaatsnemen. Zoals gebruikelijk in Dordrecht gaat het vanaf de start direct omhoog om daarna met een noodgang het veld in te duiken. Niet echt mijn ding en ik was dan ook slechter dan slecht weg. Ik liet me veel te makkelijk aan de kant zetten en was ook helemaal niet fel genoeg. Ik reed zowat in laatste positie en moest aan een onmogelijke inhaalrace beginnen. De eerste in koers zou ik natuurlijk nooit meer terug zien, maar ik nam mezelf voor toch nog het beste ervan proberen te maken. Na een ronde was ik al opgeschoven naar circa plek 25 in koers. De volgende ronde begon ik pas echt warm te draaien en ging de gaskraan (te) vol open. Zo schoof ik door naar een circa 15de plek met nog een aantal man voor me in het vizier.

De eigenlijk onnodige inspanningen van de eerste 2 ronden begonnen me op te breken en ik moest even pas op de plaats maken. Zit je met de start ook maar een beetje mee, dan bespaar je al die energie. Na een rondje adem happen kon ik weer wat versnellen en nog belangrijker een paar plaatsjes opschuiven. 12de reed ik inmiddels met 2 man vlak voor me. Met nog een half uur koers nam ik mezelf voor er langzaam naar toe te rijden. Maar ik bleef op dezelfde afstand “hangen”. Ik besloot een ronde alles te geven om toch te proberen aan te sluiten. Ik kwam inderdaad dichterbij, maar door wat stuurfoutjes niet dicht genoeg om ook daadwerkelijk aan te sluiten.

De laatste 2 ronden was het beste er ook vanaf bij mij en bleef het gat gelijk. Zo kwam ik met gemengde gevoelens als 12de over de streep. Het positieve was dat de bochten al een stuk beter gingen dan vorige week in Harderwijk, dat was daar echt een drama. Nu nog wat attenter in de start, dan kan ik nog wel wat plekjes opschuiven. Komende zaterdag is de volgende cross in Montfoort.

Zaterdag was het eerst de beurt in Kruiningen. Daar niet voor mezelf, maar voor de eerste cross wedstrijd van Lucas. Hier even een kort verslag daarvan, in een spannende wedstrijd kwam Lucas in de eerste ronde door als 3e de. Halfweg koers fietste Lucas weg van zijn concurrenten. In de laatste ronde kwam nummer 2 nog wel iets terug, maar hij kon Lucas niet meer van zijn eerste overwinning in het veld afhouden.

De volgende dag was het voor mij weer vol aan de bak. Vol aan de bak omdat het een thuiswedstrijd is bij de Mol. Door de smalle start stonden we ongeveer halverwege het veld opgesteld. Gelijk vol de molshoop, wat me goed afging omdat ik als 9e de het veld in draaide! Ook had ik gelijk in de gaten dat ik daar nog niet tuis hoor. Dus dat duurde ook nog geen ronde waarna ik merkte dat de conditie nog niet is wat het eerst was. Heel de koers had ik daar last van, ik kon echt nergens aanklampen. Jammer. Maar uiteindelijk nog net 20e ste en de eerste punten binnen gehaald.

Na een moeizame week vol met vragen waar niemand antwoord op kan geven, was er koers in Harderwijk. Afgelopen week kon ik het ook niet opbrengen om meer dan 1 keer  te gaan trainen. In Harderwijk is ook altijd weer de beurt aan de teamfoto`s. Onderweg naar Harderwijk nog niet echt de goesting gevonden om er weer vol tegen aan te gaan.

Daar aangekomen weer een aantal rondes ingereden, wat wel wat beter voelde als vorige week. Met het opstellen alleen wel wat angst om achteraan te starten, maar dat viel gelukkig mee ik kon al op rij 3 opstellen. Na de start had ik direct last van een overslaande pion wat zo hinderlijk was dat ik niet vol kon aanzetten en zelfs ook na 1 ronde van fiets heb moeten wisselen, die wissel met de hinder van de eerste ronde heeft zeker een halve minuut gekost. Op een rondje als Harderwijk is een halve minuut vrij veel. Uiteindelijk ben ik er nog netjes 28e ste geworden, beter dan wat ik van te voren verwacht had. Na de koers was het dan weer tijd voor de teamfoto`s. Een mooie locatie in het Dolfinarium, nu zelfs met een echte Zeeleeuw (Richard bedankt). Het was een gezellige middag die mijn gedachten even aan iets anders heeft laten denken. Ik kon het niet opbrengen om zondag naar de Pinte te gaan, ook zal ik zaterdag 2 oktober niet starten in Kruiningen.

Zondag is mijn eigen georganiseerde cross in Dordrecht.

Vandaag was het dan weer zo ver, de traditionele opening van het Nederlandse veldritseizoen in Harderwijk. Het beloofde een mooi weekend te worden, zodat het onder droge omstandigheden weer een snelle cross zou worden.

Onderweg naar Harderwijk kregen we echter al de nodige regenbuien over de auto heen. Aangekomen in Harderwijk was het gelukkig nog steeds droog. Na een gedegen warming-up en parcoursverkenning, kwamen flinke donkere wolken aandrijven vanaf de Zuiderzee. De wind wakkerde flink aan tot stormachtig, de schuimkoppen sloegen over de kade. Na even geschuild te hebben moest toch richting de start gegaan worden. Zoals gebruikelijk was het deelnemersveld erg groot. En met in ieder geval 26 ingeschreven profs aan het vertrek werd mij een plaatsje in het achterveld toebedeeld.

Het parcours was dus danig verandert door de regen, alles was spekglad geworden. Dit zorgde in de eerste van in totaal 9 ronden voor de nodige glijpartijen. Met wat kunst, vlieg en duwwerk kon ik deze allen ontwijken en zo meteen de nodige plekjes opschuiven. Met de kracht zat het wel goed, op de rechte stukken ging het goed vooruit. Op de bochten kon ik echter geen grip krijgen, ze liepen voor geen meter. Hier verloor ik dan ook (te) veel terrein. Door een glijpartij werd het er niet beter op. Ik kon toch nog opschuiven en even leek het erop dat ik zelfs aan zou sluiten bij een groep van een man of 6-8 met lage nummers (profs). In mijn enthousiasme, om dit te bewerkstelligen, blies ik mijzelf een beetje op. De harde wind op de rechte stukken begon zijn tol te eisen. Ik had ook geen “maatjes” om samen te rijden. Ik viel na 45 minuten wat stil en de inmiddels versplinterde groep voor me verdween langzaam uit het zicht.

Nu werd het een strijd met vooral mezelf en nog enkele andere eenlingen. In de laatste ronden kon ik nog 2 plekken opschuiven, waarna ik er de laatste ronde weer 1 moest prijsgeven. Uiteindelijk bolde ik als 29ste over de finish heen. Conditioneel zit het aardig goed, alleen de ondergrond moet ik nog onder controle krijgen. Weet ik in ieder geval wat me de komende weken te doen staat.

Na een looihete douche heb ik samen met Lot een heerlijk visje op waarna we richting hotel gereden zijn. Daar hebben we lekker in het zwembad gelegen. In de ochtend heb ik in de fitness ruimte de stramme benen los gereden om daarna een dagje Dolfinarium te beleven. Zondagavond laat waren we weer terug van een geslaagd weekendje weg!

Volgende week naar Dordrecht, hier zal het ongetwijfeld ook weer glibberen worden!

Zondag was het cross op het zware fort Koningshooikt. Het is al een cross die me niet ligt, en zeker nu niet. Afgelopen woensdag 8 september belde mijn vader op dat mijn lieve moeder overleden was. Geheel onverwachts is ze overleden op 63 jarige leeftijd. In deze loodzware periode zit je eigenlijk niet te wachten om te fietsen. Maar omdat je, je zinnen wilt verzetten ben ik toch maar gegaan. Met een gevoel van wat ga ik doen, toch maar naar de cross gegaan.

Daar aangekomen, na een aantal rondjes te hebben ingereden, was het voor mij duidelijk dat ik volledig opgebrand was. Tijdens het inrijden heb ik gelukkig wel steun van mijn teammaatjes gekregen (jongens bedankt), met in het bijzonder van Edwin, bedankt maatje.

Na een ronde of 2 lag ik ver van achter, zo rond de 25e ste plaats. Maar ja daar ging het vandaag niet om, het ging er om dat je weer even met iets anders bezig bent. Met nog 2 rondjes te doen en diverse malen geprobeerd tempo te maken kreeg ik materiaal pech, achterwiel kapot. Zaterdag gaan we naar Harderwijk mede ook omdat daar onze sponsor zit en omdat we daar de teamfoto`s maken. Ook wil ik proberen om toch ook deze week weer 2 keer op de fiets te stappen om te gaan trainen.

De kop is er weer af, de eerste cross van het nieuwe seizoen is weer gereden. Op een parkoers wat eigenlijk uit 2 delen bestaat, een aantal snelle stukken en veel draaien en keren tussen de bomen door.

Met het opstellen had ik geluk, ik kon namelijk op de 2e de rij opstellen. Aan het einde van de 1e ste ronde fietste ik samen met Jos Bogaerts (Nederlands kampioen masters 40+) rond voor de 12e de plek. Ik kon een goeie 2 ronde met hem meerijden maar toen begon ik wat kleine foutjes te maken waardoor ik hem moest laten gaan. Doordat ik alleen kwam te fietsen kon ik niet voldoende tempo houden op de rechte snelle stukken. Ik moest daarom nog 2 man voor laten en om uiteindelijk toch een beetje teleurgesteld als 15e de te finishen.