Na het behalen van de nationale titel op de weg wilde ik mijn nieuwe rood-wit-blauwe shirt nog een tonen. Daarom  op maandag de ronde van Veldhoven nog maar vlug ingeschreven. Het doel was hier om mijn truitje te laten zien, en om een laatste serieuze test af te leggen voor het NK ATB later deze week.

Vandaar dat ik vlug in de aanval was getrokken om er een wat zwaardere wedstrijd van te gaan maken.

In de eeste ronde plaatste ik mijn demarrage en zag dat niemand direct volgde. Ik ben dan maar doorgegaan in de hoop dat er toch nog een groepje bij me zou komen om vervolgens dan meteen in de kopgroep te kunnen zitten. Echter kwam er niemand meer.

Mijn voorsprong liep uit van een 20 seconde, naar een halve minuut, tot een minuut! Er was geen weg terug meer, en ik zou doormoeten bijten om deze voorsprong te behouden. Het gat werd echter steeds groter en zo wist ik uiteindelijk in mijn uppie het hele peloton te dubbelen.

Een mooie wedstrijd, en een mooie manier om te winnen in mijn mooie nieuwe trui!

 

Woensdag was er dan nog de laatste wedstrijd van de WVAN.NL competitie. Hier wilde ik al wat zuiniger zijn met mijn energie en dus maakte ik geen haast om in een kopgroep te zitten. In de buik van de grote groep wist ik rustig naar de finish te rijden, om later die avond de grootste beker als eindwinnaar van dit klassement op te halen.

 

Zaterdag moest dan de grote dag worden, het NK ATB te Noorbeek. Met deze wedstrijd was ik al even bezig om goed in vorm te willen zijn.

Toch ben ik nog nooit zo relaxed naar een kampioenschap afgereisd. Waarschijnlijk omdat mijn seizoen tot nu toe al meer dan geweldig is, en met een wereldtitel en 2 nationale titels al lang niet meer kapot kan.

Wel was ik nu wat bang dat in de vele wegkoersen van de laatste weken mijn beste kruiden verschoten zouden zijn. Dit bleek gelukkig niet zo, en wist ik een dijk van een koers te rijden op het lastige rondje.

Enkel de start was waardeloos, en dat lag niet eens zo zeer an mij. Ik mocht pas laat opstellen omdat ik door mijn dubbelprogramma niet alle ATB wedstrijden heb kunnen rijden. Dit was op zich nog geen ramp, maar het smalle paadje welke we inmoesten net na het vertrek gooide wel heel veel roet in het eten.

Deze fuik zorgde ervoor dat ik de kop van de wedstrijd nooit meer kon zien, alle kansen waren direct verkeken. Na wat meer hinder van mindere goden voor me in de eerste ronde kwam ik na de eerste passage over de streep door rond een 40e plaats op al bijna anderhalve minuut achterstand.

Vanaf dan kreeg ik iets meer ruimte en kon ik mijn diesel op gang laten komen.

De ene na de andere renner werd een prooi, soms met meerdere tegelijk. Na 2 rondjes hoorde ik me op een 22e plaats voorbij komen, en nog steeds bleef ik inhalen.

Dit ging zo goed, dat ik met het ingaan van de laatste ronde door wist te komen als 3e (!!!).

Ondanks dat ook de nummer 2 in de uitslag al een beetje in het vizier kwam moest ik tevreden zijn met deze uitslag. Brons.

 

Het was een goede race van me die ik hier had gereden. Toch had ik het nog wel willen zien als ik ook vanaf de voorste rij had mogen starten. Ik denk dat ik mijn huid duur had kunnen verkopen. Daar baal ik nu toch wel wat van, maar anderzijds, weer een medaille op een NK! enkel nu eens geen gouden. Haha, mijn seizoen kan al lang niet meer stuk!

Wat een week!

Op maandag winnaar in Luijksgestel, woensdag 3e in Handel, donderdag winnaar van de ronde van Hapert, en vrijdag kon ik de ronde van Arcen nog op mijn naam schrijven. Je zou het ook voor minder doen lijkt me. Zeker gezien deze wegwedstrijden eigenlijk bedoeld waren ter voorbereiding van het NK ATB, en het komend veldseizoen.

 

Gisteren was er dan ook nog het Nederlands Kampioenschap wielrennen te Effen. Een wedstrijd die ik eigenlijk helemaal niet wilde rijden vanwege te veel risico om te vallen. Op dat bijna vlakke rondje zou het ook lastig worden de koers hard te kunnen maken en dus zag ik weinig kansen op succes daar.

Toch is mijn vorm te goed om weg te blijven en dus toch maar naar west brabant getrokken.

Eenmaal daar werd mijn zin er niet beter op. Smalle straatjes, en veel te weinig wind. pffff, ik had er echt geen zin in.

Daar kwam ook nog bij dat mijn week al goed was met 3 overwinningen, en mijn benen voelde daarvan ook nog wat vermoeid aan.

 

Na 1 ronde van de 20 af te leggen rondjes van een kilometer of 6 wilde ik eigenlijk al af stappen. ik baalde van mezelf dat ik zo ongemotiveerd aan het rondtoeren was. Als allerlaatste man van de 150 deelnemers zocht ik enkel nog een excuus om het strijdtoneel te kunnen verlaten. Telkens als er een renner voor me gelost werd hoopte ik het gat niet meer dicht te kunnen rijden, zodat ik wel Moest afstappen. Maar met groots gemak reed ik dan toch weer het gat dicht. Zelfs als ik zo af en toe een meter of 100 dicht moest rijden ging dat met speels gemak. Toch werd mijn zin er nog niet groter op.

Na een paar rondjes was ik dan toch maar eens naar voren gereden om te kijken of ik daar wat inspiratie kon behalen. Ik demarreerde meteen van kop af, en kreeg een gaatje van 50 meter. Ik zag het nutteloze er snel van in en hield mijn benen weer stil.

Het gewring voor in de groep vond ik al helemaal niets, en dus liet ik me weer terug zakken naar de laatste plaats van het peloton.

 

Na half koers begon het dan nog te regenen en had ik het helemaaal gehad met deze wedstrijd. Weer kon ik aan niets anders denken dan aan af te stappen. Maar ik vond wel dat ik daar een reden voor moest hebben. Want ook al heb ik eens geen zin, of mindere benen, er bestaat altijd nog een kans om te kunnen winnen, en ja...dat is dan wel weer de moeite waard natuurlijk op een NK.

 

Gelukkig vond ik geen reden om de strijd te staken, en dus ben ik blijven aanhaken.

In de finale zag ik vele vermoeide renners om me heen, terwijl ik me steeds beter begon te voelen. Ik ging dan toch maar eens naar voren om nog eens mee te spelen.

Voor aangekomen sprong ik een paar keer met wat renners mee, en voordat ik het wist zaten we met 11 man weg met nog 2 rondjes te gaan.

Ik zag dat oud prof Flavio Pasquino zich wat spaarde en besloot hem in de gaten te houden. In de laatste ronde sprong hij op een van de viaductjes weg, en enkel ik kon zijn wiel houden. De samenwerking tussen ons was goed, en zo reden we naar de vot van de laatse kilometer. Vanaf dan hield Flavio zijn benen stil en liet het werk aan mij over. Een ploegmaat van hem kon dan terug komen, en niet de minste: Titelverdediger Koppens kwam terug, een snelle man ook nog!

 

Echter kan ik in goede doen ook nog wel iets. In de eindsprint stond er geen maat op me, al zeg ik dat zelf. Met ruim verschil kon ik NEDERLANDS KAMPIOEN worden.

Wat een week! Wat een jaar!!

Na de afgelopen weken 2x een 4e plaats behaald te hebben in respectievelijk Cimes de Waimes(75km) en Saarschleife bike marathon (106km) stond dit keer de Raid de Hautes Fagnes op het programma. Een  marathon om van te voren wel een beetje schrik voor te hebben vanwege de aaneenschakeling van smalle singletracks bezaait met gladde wortels en stenen, steile klimmen, doorwaaden van vele riviertjes en zelfs enkele klauterstukken waar fietsen onmogelijk bleek. Al met al ingredienten voor een uitdagend stukje mountainbiken.

Al meteen vanaf de start zat ik goed van voren maar besloot toch snel m'n voornemen om met iets reserve van start te gaan niet uit het oog te verliezen. Dit omdat de laatste 25km als erg zwaar te boek staan en de steilste klimmen ook in dit stuk te vinden zijn. Die reserve zou daar goed van pas kan komen. Al klimmend en dalend had ik in eerste instantie wat moeite het juiste ritme te vinden. Hoewel je je af kan vragen of er op dit parcours een ritme te vinden is, zowel omhoog als naar beneden is continu goede concentratie vereist. Toch begon 't naarmate de race vorderde steeds beter en beter te lopen. Langs de kant hoorde ik roepen dat ik premiere femme was, waarna meteen nog een tandje bijgeschakeld werd. De gekozen wedstrijd indeling begon z'n vruchten af te werpen en langzaam maar zeker begon ik vooral op de steile klimmen heel wat mannen op te rapen (goed voor het moraal).
Na 90km en zo'n 5,5 uur op de fiets gezeten te hebben mocht ik de bloemen voor de overwinning in ontvangst nemen. Dat niet alleen, ook kreeg ik een vakantieweekend in vakantiepark les vallons aangeboden. Waar ik uiteraard vlak voor het veldritseizoen eens een mooi trainingsweekendje van ga maken.

Ook dit jaar werd het zuid Nederlands kampioenschap mountainbiken weer verreden in de bossen bij Berlicum. Op een erg bochtig rondje mochten we daar laten zien wie de sterkste is van ons sterk bezette regio.

Ik was met deze wedstrijd toch wel bezig geweest, ik wilde hier goed zijn, en ging voor winst.

Na het inrijden zag ik echter ook kansen voor teammaat Rene Snoeren. Er zijn er maar weinig die zulk bochtig parcours beter kunnen nemen dan hij.

 

Na een goede start verbaasde het mij dan ook niet zo zeer dat Rene ook goed weg was, en zelfs na een halve ronde de leiding nam. Enkel een sterke Patrick de Laat en ikzelf konden nog enigzinds in het wiel blijven. Na een ronde kwam ikzelf aan de leiding en heb toen nog eens hard doorgetrokken omdat we die Patrick toch maar beter niet konden onderschatten, Rene had me daar al voor gewaarschuwd. Ik nam een seconde of 15 voorsprong, en zo kon ik blijven zien wat er achter me gebeurde.

Ik zag dat Rene een hele goede dag had, en dat De Laat ook nog niet afgeschreven was. Ik wist dat meer voorsprong nodig was en gaf nu 2 rondjes vol gas. Dit resulteerde in een dikke minuut voorsprong zo schat ik in. Die bleek ook nodig, want in de laatste ronde zat ik er helemaal doorheen. Ik wist weg te blijven, maar daar is het dan ook wel mee gezegd. Kapot kwam ik over de meet, en wist me nog net om te draaien om de sprint voor de 2e plek te zien.

Wat ik toen zag heeft me veel bewondering voor Rene opgeleverd. Hij lag in een kansloze 3e positie bij het ingaan van de laatste bocht. Maar hij neemt deze zo verschikkelijk hard aan de binnenkant dat De Laat geen schijn van kans had. Team Multi-Office op plaats 1 en 2. GRANDIOOS!!!

Het mooie van sport is dat het onvoorspelbaar is en blijft. Al telt dit vooral voor de toeschouwers denk ik. Zelf had ik toch liever gezien dat mijn voorspelling van deze mooie ATB koers goed was uitgekomen.

De afgelopen week was sportief gezien een hele goede. Winst in een wegwedstrijd in Baarlo afgelopen woensdag, en daags daarna een trainingstochtje afgelegd van 70km met een gemiddelde snelheid van een kleine 41km p.u. De renners die in mijn wiel konden blijven die avond hadden afgezien als beesten zoals ze dit hijgend wisten te vertellen achteraf. Dit terwijl ik nauwelijks het gevoel had dat ik had moeten zweten tijdens dat ritje. Ik kon er maar een ding uit concluderen; ik ben in orde!

 

Torenhoog was mijn vertrouwen voor de Beneluxcup te Apeldoorn. Ik had op dat rondje al meerdermalen gewonnen, het is dan ook een echt rondje voor mij. Wat valsplat klimmetjes, en overal lekker breed. Het beetje techniek wat er te vinden is kan ik goed aan. Het is vooral een machtrondje.

Na mijn behaalde punten vorige week in Averbode mocht ik ook redelijk van voor starten. Niets stond mij in de weg voor een goede uitslag.

Zelf was ik wel verzekerd van een podiumplaats, maar eigenlijk wist ik niet wie me zou moeten kloppen voor de overwinning in deze omstandigheden.

 

Maar ja.... zoals ik al aangaf: Sport is onvoorspelbaar.

Ik had zeker niet verwacht dat er helemaal niets in mijn benen te vinden was waar ik iets mee zou kunnen. Vanaf de start was het zien hoe een kopgroepje meter voor meter bij me wegreed, en renners in mijn wiel kon ik niet overtuigend lossen. Kilometer na kilometer ging het slechter, zelfs zo erg dat ik op een gegeven moment heuveltje van niets moest oplopen omdat fietsen niet meer ging. Zelfs proberen uit te rijden had nu geen zin meer. Endus droop ik met het hoofd tussen mijn schouders af naar mijn auto, om zo snel als mogelijk plaats delict te kunnen verlaten.

 

Nu nog weet ik niet wat er aan me scheelde deze zondag. Ik probeer dan ook maar om de draad weer snel op te pakken, en het gevoel terug te vinden van afgelopen week.

Al een aantal maanden had ik de Shark Attack marathon van Saalhausen in m'n hoofd als eerste doel van het zomerseizoen. Een Mountainbike marathon waar ik al veel goede verhalen over had gehoord. Met zijn 102km lengte waarin bijna 3200hoogtemeters moeten worden overbrugt volgens de verhalen één van de zwaarste buiten de Alpen. Steile klimmen en leuke afdalingen. Hoewel ik de afgelopen jaren toch al een x-aantal marathons heb gereden was het er  nog nooit van gekomen om aan deze marathon in Saalhausen deel te nemen dus dit jaar zou het toch eens moeten gebeuren. In de aanloop nog geprobeerd wat ploeggenoten enthousiast te krijgen wat bijna gelukt was totdat het Beneluxkampioenschap in Averbode roet in het eten gooide. Ik reken op een herkansing van de heren. ;-)
Al vroeg in de morgen was de start gepland. Al ruim voor 9 uur stond ik dan al te trappelen van ongeduld in het startvak. Na het startschot zou er eerst een kleine vlakke omloop worden afgelegd waarna het feest na passage bij startfinish pas echt zou beginnen met de eerste klim. Tijdens de neutralisatie was het een nerveus gewring met zó'n 1000 bikers aan de start die allemaal graag van voren willen fietsen. Toch wist ik me aardig te handhaven en was blij dat ik op een redelijke positie de eerste klim op kon. Minder blij werd ik toen er vrij snel al een singletrack opdoemde...waar het dan toch weer dringen werd om hier als eerste op te rijden. Aan het einde van de singletrack was het rechtsaf een schotterweg op en kon het gas weer open. Tot ik de koplopers weer in tegengestelde richting zag komen. Wat bleek: Het eerste gedeelte van het peloton was de verkeerde kant opgestuurd. Kortom snel omdraaien en proberen de verloren tijd weer in te halen. Wat niet 123 eenvoudig was aangezien we nu in de staart van het peloton terecht kwamen tussen de langzame bikers. Inhalen en inhalen dus, elk gaatje benutten.

Gelukkig volgde er al snel een wat langere klim waarbij het veld dan toch wat uit elkaar begon te vallen. Tijdens deze klim kwam voormalig Belgisch kampioene Mieke de Roo mij voorbij en ik probeerde aan te pikken. Ik merkte dat, hoewel mijn benen goed voelden, ze vooral op de wat "vlakkere" stukken wat meer power had dan ik en al snel besloot ik dat het verstandiger was m'n eigen tempo te blijven rijden. Immers, het is nog ver en met mezelf opblazen kan ik veel meer verliezen dan winnen.

Behalve het ongewilde ommetje blonk de organisatie uit in nog meer chaos want hoe we ook ons best hadden gedaan een routeplan met hoogte profiel te bemachtigen voor de start. Deze bleek bij de organisatie onvindbaar. Daardoor moest ik het qua parcourkennis doen met wat ik in het startvak te horen kreeg van medebikers, maar ook deze info bleek achteraf niet up to date te zijn. Voor de verzorging was dit ook een extra handicap, wat van Edwin(in de rol van verzorger) spoorzoeker in het Duitse land maakte. Gelukkig kwam hij net op tijd op het juiste spoor en wist hij me nog net voor het ingaan van de tweede ronde van zo'n 40km een nieuwe bidon te overhandigen.
Helaas kwam ik in deze tweede  ronde wat alleen te rijden. Niemand voor me te zien en niemand achter me. Door de chaos in het begin van de race had ik ook geen idee op welke positie in het damesveld ik me bevond. Wellicht mede daardoor zakte onbewust mijn tempo wat. Alleen rijden is toch lastiger dan met wat mensen om je heen. Ik schrok dan ook behoorlijk toen ik een dame(Petra de Bruin) voorbij zag komen. Meteen besloot ik om in haar wiel te duiken en haar niet zomaar te laten rijden. Op een wat steilere klim halverwege deze ronde merkte ik dat ik nog wel wat over had en  kon ik me niet langer inhouden en ik reed Petra voorbij om meteen het tempo wat te verhogen. Ze volgde niet meteen en ik besloot alleen door te gaan. Onderweg kreeg ik te horen dat ik op de tweede plaats in de wedstrijd lag en dat gaf me veel motivatie om voor deze plaats te blijven knokken.

Aangezien er tweede dezelfde rondes werden afgewerkt wist ik precies waar ik me op het parcours bevond en was in de veronderstelling dat het niet ver meer zou zijn naar de finish. De afdaling richting finish werd ingezet, nog even alles uit de kast op een stukje over het XC parcours van de Bundesliga wedstrijd in Saalhausen van een dag later en dan... geen finish. Vlak langs de finish werden we de weg over gestuurd voor nog een rondje van 15km met een daarin de langste klim van de dag. Hier had ik niet op gerekend en hiermee bleek meteen dat parcours kennis vandaag erg belangrijk was. Gelukkig kreeg ik hier nog snel een bidon met Cola toegestopt, want mijn energie en voeding waren al een tijdje op en een hongerklop volgde. Helaas kwam op dat moment ook de 3e dame mij weer voorbij. Waardoor we weer van positie wisselden. De kracht om haar te volgen was uit m'n  benen en ik kon alleen maar hopen dat de suikers uit de Cola snel werden opgenomen. Gelukkig gebeurde dat na enige tijd ook waardoor ik het tempo weer wat kon verhogen maar het leed was al geschied. Met een paar mooie technische afdalingen ging het parcours terug richting finish en werd een 3e plaats overall mijn deel. Wel werd ik 2e in mijn klasse, waardoor ik toch op het tweede trapje op het podium mocht klimmen.

Met meer parcourskennis had er wellicht meer ingezeten en had en had een hongerklop me bespaart kunnen blijven. Echter met deze 3e plaats in m'n eerste marathon van het seizoen ben ik ook tevreden, de benen voelden tot de laatste 15 km goed en ik heb kunnen strijden voor m'n positie. Op naar de Cimes de Waimes.

Na nog wat wegwedstrijdjes te hebben gereden, waarvan ik de WVAN koers te Milheeze wist te winnen, was het nu de bedoeling om weer eens een ATB Marathon te rijden. Ilona had me enthousiast gemaakt om samen met haar Saalhousen te fietsen. Een zware rit over 100km met veel hoogteverschil in het Duitse Sauerland.

Dit leek me ook echt wel weer eens leuk om te doen, al wist ik nog niet goed wat ik hiervan op uitslagenvlak mocht verwachten.

 

Het plan werd echter overhoop gegooid door vriendje Snoeren, deze belde me afgelopen week dat het Beneluxkampioenschap dit weekend was ingepland, en dat deze verreden zou worden op een rondje welke voor mij leek te zijn uitgezet. Op een verkorte versie hiervan had ik al eerder eens een cyclocrosswedstrijd gewonnen.

Omdat ik op dit kampioenschap nog een bronzen medaille te verdedigen heb was het niet lastig me hiermee over te halen.

De marathonambities werden dus nog even in de ijskast gezet, en begon ik me te focussen op Averbode. Dit met doel weer een podiumplaats te halen.

 

Met het inrijden op deze ronde begon ik daar ook echt in te geloven, het was pure cross, compleet met de biertenten, frietkramen, los zand, vele belgen, en zelfs Sven Nijs. Het enige verschil leek een andere fiets. Ik kreeg er echt veel zin in.

Maar helaas ging het weer fout met de start. Ik mocht pas opstellen op de 3e rij, en was weer gedoemd tot achtervolgen. Scherp als ik al was zag ik echter nog een gaatje bij de opstelling en wist me zo tot op de eerste rij te manouvreren. Helaas wel vanuit een grasstrook, daar waar de rest op een harde zandpad kon starten.

Hierdoor kon ik een stuk moeilijker op snelheid komen dan mijn concurrenten en had ik uiteindelijk nog niet veel gewonnen. Halverwege de eerste ronde werd ik op een 20e plaats geteld, en een goede uitslag leek al verloren. De koplopers waren al lang uit het zicht, en de moraal was nu een stuk minder geworden.

 

Uiteindelijk ben ik dan toch in een goed ritme gekomen en begon veel renners in te halen. Later bleek dat ik zelfs 3 keer een snelste rondetijd op mijn conto kon schrijven. Hierdoor naderde ik de kopgroep weer met rasse schreden. Ik schrok er zelfs wat van toen ik hen op 2 ronde van het einde nog maar een goede honderd meter voor me zag rijden. Helaas was er inmiddels al veel van het goede kruit verschoten, en kon ik dat laatste gaatje niet meer dichten.

Een toch knappe 4e plaats in de uitslag werd zo mijn deel.

 

Ik was blij met de goede wedstrijd die ik had gereden. Maar ook teleurgesteld dat ik geen medaille had kunnen behalen. Zeker gezien het verloop van deze koers.

Zelf ben ik ervan overtuigd dat als ik een goede startpositie had gehad, en daardoor meteen bij de kopgroep had kunnen zitten, ik goede kansen had gehad om misschien zelfs wel te kunnen winnen. Maar ja...zo werkt het niet in de sport. Ik ga er maar vanuit dat mijn tijd wel weer komt. De vorm blijkt nog niet zo slecht, dus zullen er nog wel meer kansen volgen.

Stiekem had ik toch wel gehoopt om voor een 5e keer de ATB koers te Havelte op mijn naam te kunnen schrijven afgelopen weekend, en anders was het podium toch wel mijn doel voor deze uitgave. Maar helaas viel het anders uit.

Mijn start was erg slecht, ik kwam niet in een degelijk ritme, en het was maar wat aanmodderen de eerste anderhalve ronde. De afgelopen week heb ik veel rundum hause lopen sjouwen met zware bakken grind en zand, en heb ik geen tijd gehad om wat los te rijden. Misschien dat dit er wat mee te maken kon hebben, anders heb ik er ook geen verklaring voor.

Toch raakte ik nog niet in paniek, ik weet dat ik het niet meer van mijn start moet hebben, en ook al reed er een flinke kopgroep een dikke halve minuut voor me uit, ik bleef er nog in geloven.

Na een rondje of 2 kwam de motor dan toch nog eens ouderwets op gang. En kreeg ik nog meer moraal van de aanmoedigingen die de renners om mij heen te horen kregen: "Let op, Raats komt eraan! Houd dat wiel vast!" en "probeer dat wiel van die brommer te houden die je zo voorbij komt".

Leuk te horen. Het liet me niet ongemoeid, in 1 ronde tijd maakte ik ongeveer een seconde of 20 goed op de koplopers.

Maar net wanneer ik ze goed in het zicht kreeg merkte ik dat het motortje van die brommer te warm aan het worden was. Mijn kopke zakte steeds meer tussen mijn schouders weg, en de wens om af te stappen werd enorm groot. Ik kon er geen lol meer in vinden, het was OP.

Renners die ik eerder achter me liet alsof ze stil stonden kwamen me weer verbaast voorbij, aanklampen was al teveel gevraagd. Op het tandvlees dan toch maar de koers uitgereden (zoals het hoort), en ontevreden zijn met de behaalde 11e plaats. Maar wel genoten van een mooie wedstrijd, op een mooi rondje, waar ik mijn grenzen weer eens heb opgezocht.

Eigenlijk is de koers op het snelle parcours te Oldenzaal een beetje hetzelfde verlopen als vorige week in Nieuwkuijk. Achteraan starten, en op de smalle paadjes is het dan nog heel lastig een beetje naar voren te komen.

De vorm is redelijk goed, maar ik kan me nog niet meten met de eersten.

Wel heb ik veel renners nog weten in te halen, en wist dan nog tot de 13e plaats te rijden.

 

Volgende week Havelte. Misschien dat ik nu al wat puntjes heb om meer vooraan te mogen starten.

Na al 2 wegwedstrijdjes te hebben gereden in de Rooijmanscup van de WVAN.nl, waar ik resp. 7e en 1e was geworden. Was het nu tijd om mijn seizoensdebuut te maken op de ATB. Op het rondje waar ik eerder al 4 keer wist te winnen, waarvan 2 maal bij de Elite's, Nieuwkuijk.

 

Door al het gedraai en gekeer wat ze de laatste jaren daar hebben toegevoegd is het niet meer de mooie wedstrijd die het eerst was, zeker niet nu ik helemaal achteraan moest starten vanwege nog geen startpunten. Het was overal veel te smal om netjes te kunnen inhalen, en zo werd het wel heel lastig om nog voorin te kunnen komen voor de dikke prijzen.

Positief was wel dat ik rondes lang dezelfde rondetijden wist te noteren als de koplopers, en dit terwijl ik veel rijdende hindernissen moest passeren, en daardoor vaak in de remmen moest. Toch zat er nu niet meer in dan de 8e plaats die ik nu wist te behalen.

Ik had fijn gefietst en daarmee had ik een goede test afgelegd.

Daags na het WK Masters te Mol mogen we altijd naar Het Wilrijkse Fort onder de rook van Antwerpen, daar ligt een mooi en zwaar rondje waar we ons goed op kunnen uitleven. Eigenlijk had ik niet zo heel veel zin meer om nog te gaan koersen, maar juist dat leuke rondje, en vooral ook de eer om in mijn WK pak te mogen rijden haalde me over. Toch zijn die aspecten niet goed genoeg om een kei van een uitslag neer te zetten. De juiste drijfsveer was niet meer aanwezig. Het seizoen duurt nu al lang, en de vermoeidheid van de dag ervoor zat nog goed in de benen.

Vandaar ook dat ik net na de start de kleppers in de snel ontstane kopgroep niet kon bijbenen. Ik was van plan mijn eigen wedstrijd te rijden, en te genieten van de leuke dingen die de dag met zich mee bracht. Dat genieten werd minder wanneer ik lek reed en zo onnodig veel plaatsen moest toegeven. De speaker vertelde het publiek dat ik waarschijnlijk te veel had gefeest, en dat ik niet op mijn best was. Dit inspireerde me weer, en begon een inhaalslag. De koplopers heb ik nooit meer gezien die race, maar een mooie 4e plaats werd toch mijn deel.

 

Tijdens het WK voor de profs werd mijn titel nog wel gevierd met mijn kameraden. Een leuk weekend met de benodigde sapjes was het resultaat. Een paar dagen na dat feest stond echter nog een mooie koers op ons te wachten. De parkcross in Maldegem is altijd super georganiseerd, en het publiek welke eigenlijk voor de profs komen staan ook al bij ons met grote getalen lang het parcours.

Vorig jaar wist ik deze wedstrijd nog te winnen, het was echt een rondje op mijn maat, met alle aspecten van de cross daarin. Nu was er echter nog wat bijgekomen. Vorst! De gladheid die daardoor was ontstaan blijf ik maar niets vinden. Ondanks dat mijn start goed was, en ik goed in de race zat, was een val in de 2e ronde al teveel om gemotiveerd te blijven. Ik reed de wedstrijd dan iets behouden uit en finishte op de 7e plaats.

 

Na Maldegem was het een dikke 2 weken wachten op de volgende en laatste cross van het jaar. Tijdens deze wachttijd kon ik het niet meer opbrengen te blijven trainen, en ik beschouwde het seizoen eigenlijk al voor voldaan. Het was mooi geweest, en dus was ik maar al vast aan mijn rust begonnen. Waar ik altijd toch nog redelijk op mijn eten, nachtrust en alles wat een sport met zich meebrengt let, was het nu gedaan met die discipline. Daarbij kwam ook nu pas goed de vermoeidheid van de laatste (kampioens) weken eruit. Dit was goed te merken aan de conditie, die ging er met de dag op achteruit.

Vandaar dat ik wel voelde dat Oostmalle de cross teveel was. Ik had geen enkele zin meer en wilde eigenlijk niet meer starten. Het is dat de traditie het wil dat Oostmalle de sluitingskoers is, en daar paste ik me dan ook maar bij aan.

Toch was er geen puf meer om goed in te rijden, ik had moeite om Gijs te volgen met de parcoursverkenning, en ik gooide er eigenlijk maar met mijn klak naar. Een biertje welke ik nog nuttigde voor de start was daar het grootste bewijs in.

Wel wilde ik me nog laten zien, en ging ik maar als een dolle van start. De lange startstraat nam ik al sprintend voor mijn rekening, en zo dook ik als eerste het zand in. Als verwacht was ik me hier compleet door aan het opblazen. En met een overhitte motor liet ik een stuk of 10 renners voorbij. Vanaf nu wilde ik rustig de koers uitrijden, en zeker geen uitslag meer najagen.

Het mooie zandparcours nodigd dan nog wel uit om nog iets meer je best te doen dan zomaar meerijden. En dus hield ik mijn tempo nog enigzinds redelijk strak.

Na 2 rondjes zag ik tot mijn verbazing dat de koplopers nog niet helemaal uit het beeld verdwenen waren, sterker nog, het leek wel of ik terug aan het komen was. Ik besloot me nog eens in 2en te trekken, en begon alles te geven. Ik raapte de een na de andere renner terug op, En zo kon ik uiteindelijk nog sprinten voor een 3e plaats. Dit had ik voor de start absoluut niet voor mogelijk gehouden, en daarom was ik ook heel blij dat ik Nico Schroyen kon kloppen voor die laatste podiumplaats.

 

Door die laatste wedstrijd heb ik nu weer een heel leuk gevoel over gehouden. Al was afgelopen winter uiteraard al een droomseizoen. 30 wedstrijden gewonnen, plus daarbij het nederlandse regelmatigheidsklassement. Plus uiteraard Districtkampioen, Nederlandskampioen en Wereldkampioen. Je hoort mij niet mopperen.

Het seizoen kon al een tijdje niet meer kapot. 29 overwinningen, met daarbij nog eens de Nationale titel. Eigenlijk was het al lang goed genoeg. Toch moest de belangrijkste koers nog betwist worden. Het Wereld Kampioenschap Cyclocross der Masters te Mol (B.). En hoewel ik hier heel graag wilde winnen, was het van geen moeten meer. Ontspannender dan ooit kon ik hier naar toe leven. En ook al waren er wel weer wat haperingen in de voorbereidingen, ik heb nooit hoeven te panikeren.

Neemt niet weg dat ik niet nerveus was voor de start, het gaat tenslotte om de Mondiale titel!

 

De start ging nu eens voortvarend. Ik dook als eerste het losse strandzand op gelegen aan het Zilvermeer, ik kwam er zelfs al met lichte voorsprong uit, en besloot meteen een schifting te maken. Zo kwam ik vooruit te zitten met 2 belgen, waarbij medefavouriet Wim Janssen en Nico Schooyer. Janssen nam na een halve ronde de kop over, en samen reden we snel weg van al de rest. Op een Italiaan na. Deze sloot nog bij ons aan, demarreerde over ons heen en liet ons vervolgens alle kleuren van de regenboog zien. Tjonge, wat reed die kerel hard, vooral in de bochtige passages was hij amper bij te benen.

Schrooyer moest al snel lossen, waarna ook Janssen een gaatje moest laten, en voor mij was het echt vastklampen geblazen om hem ook niet te laten gaan. Het tempo lag echter te hoog voor mij. Ik was me volledig in het rood aan het jagen, en moest ook lossen. Janssen passeerde mij dan weer, en probeerde deze Folcarelli nog te achterhalen.

Voor mijn gevoel was het over, na mij kwam voorlopig niets meer, en ik stelde me al tevreden met een 3e plaats vandaag.

Toch bleef ik flink gas geven, om maar niet nog naast het podium te gaan grijpen.

 

Een ronde verder zag ik tot mijn verbazing dat de 2 koplopers nog niet direct heel ver van me waren uitgelopen, ze bleven in het zicht. En iets later werd hun voorsprong op mij zelfs weer minder. De Italiaan bleek er helemaal doorheen te zitten, en begon stuurfouten te maken, ook Janssen had nu meer moeite met de stroken loszand, terwijl ik er nog vrij vlotjes doorheen kon rijden. Zo sloot ik weer aan, en zette ik op mijn beurt de aanval in. 

Met nog 1 ronde te gaan had ik een voorsprong van een 50 meter op mijn 2 achtervolgers, ik twijfelde nu niet meer, en ging nu vol voor de zege.

Foutloos legde ik de laatste ronde op volle snelheid af, en geen mens die nog terug kon komen. WERELD KAMPIOEN!

Achter mij werd Janssen nog knap 2e, voor de leeg gestreden Folcarelli.

 

Het is mijn 30e overwinning van het seizoen, en mijn 3e wereldtitel uit mijn loopbaan, toch blijft het heel speciaal, en ben ik een gelukkig sportmens.

Nu na het kampioenschap is de druk weg, het seizoen is geslaagd, meer dan dat zelfs. De wedstrijden dit ik nu weer rijd is vooral weer met veel plezier, en dat nog eens met een goede vorm. De pijn aan de ribben opgelopen tijdens het NK is te houden, en belemmert me niet te veel om te kunnen fietsen, het is vooral met slapen dat ik de meeste last heb.

Dus toch maar naar de leuke cross in het centrum van Surhuisterveen getrokken. Vrij makkelijk kwam ik op kop te zitten daar, en even makkelijk wist ik voorop te blijven. Het was weer eens een cross met wat modder, en ik was echt aan het genieten van de sport. Een mooie overwinning in mijn nieuwe rood-wit-blauwe trui.

 

Afgelopen zaterdag weer eens een koers van De Moedige Veldrijder in Belgie. Een toffe bond, maar nu op een rondje waar niet veel spectakel te vinden was. Mijn start was niet bijster goed, en zo zat ik snel tegen een achterstand aan te kijken. Toch reed ik makkelijk op eigen tempo naar de kopgroep, waar alle favourieten inzaten.

Net bij het aansluiten, reed ik door een te diepe plas, sloeg over de kop, en knalde met mijn benen tegen de rand van een verroeste badkuip aan die daar ergens verdwaald in een weiland was achtergebleven. In mijn scheenbeen zat een deukje, maar ik kon er ook niet meer goed op staan. Met behoorlijk wat pijn dan maar naar het kleedhok gestrompeld, om daar de wonden te likken.

Na het bloed te hebben weggeveegd en de wond te hebben schoongemaakt viel het allemaal wel weer mee, dit had vele malen erger kunnen aflopen.

 

Met het inrijden in Bakel toch best veel last van mijn scheenbeen, vooral het aanzetten was pijnlijk. In de koers ligt de pijngrens echter toch iets anders, en was het goed te doen. Mijn start was weer eens niet het beste van de dag, maar ver van achter was ik nooit. Eenmaal voorin aangekomen meteen eens versneld, en dat bleek genoeg om een mooie voorsprong op te bouwen die ik niet meer hoefde af te geven.

Zo ongeveer voor elk kampioenschap mankeer ik wel iets, of heb ik serieus iets te klagen. Daar waar het hele seizoen er lekker en ontspannen aan toe gaat, wil het in januari nooit echt soepel vlotten. Ook dit jaar kon ik in de laatste voorbereidingen naar het NK heel goed mijn lach inhouden, zeker omdat ik dit jaar toch wel als een der grootste favourieten van start mocht gaan gezien mijn eerdere uitslagen.

 

Het gesodemieter begon in Vorden. Ik kwam daar ten val op de harde bevroren ondergrond, en daardoor was mijn nekwervel weer eens verschoven. Ik hield er niet alleen veel schrik aan over aan een bevroren grond, maar vooral veel pijn. Een zenuw naar mijn schouder en arm werd afgekneld. Trainen, maar zelfs slapen werd onmogelijk. Dr. Cuppen had me nog goed weten te behandelen, maar het was pas een dag voor het NK dat ik weer eens op mijn fiets kon zitten.

Verder had ik door de pijn wat minder weerstand denk ik, en een griepje kondigde zich een hele tijd aan, gelukkig heeft die niet doorgezet, maar fit voelde ik me zeker niet die hele week.

 

Doordat ik die vrijdag dan toch had kunnen trainen begon ik weer een beetje vertrouwen te krijgen, ik zat maar liefst anderhalf uur op de rollers, voor mij een absoluut record. Het enige serieuze obstakel was nu nog een gladde ondergrond op het parcours.

Gelukkig viel die ook nog eens mee leerde ik uit de warming-up rondjes op de dag van de koers. Ik rook weer kansen, en werd bijgevolg goed nerveus.

Het waren mijn vrienden van Team Raats die me goed begeleiden en rustig hielden.

 

Mijn angst voor die harde, gladde stukken was niet voor niets bleek na een halve ronde wedstrijd. Na een goede start sneed ik als 2e de laatse bocht aan voor de eerste heuvelzone. Daan Bongers voor mij ging te hard door die bocht, maakte een schuiver, en ik kwam ten val.

Van de harde 'KRAAK' die ik hoorde wist ik al meteen dat dit niet het geluid was van een fiets of wiel afkomstig. Mijn adem werd afgesneden, en ik had veel pijn op mijn borst. Ik voelde een bot niet meer op zijn plaats en wist dat de koers over was. Geen Nederlandse titel dit jaar was het enige wat ik kon bedenken.

Toch zat ik voor ik het wist wel al weer op mijn fiets, pakte mijn fiets op de schouder bij de eerste loopbult, en ik voelde het bot weer op zijn plaats schieten. Met mooi gevolg dat ik weer vrij kon ademen!

Een goede uitslag was toch aan gort dacht ik, en daarom durvde ik nu meer risico's te nemen.

 

Na een dikke ronde goed te hebben doorgereden kwam ik echter al weer tussen de mensen, ik haalde zelfs Robert van Erp weer in, en een podium kwam toch nog in zicht.

Totdat ik weer onderuit ging, opnieuw op mijn rib viel, en deze weer van zijn plaats voelde gaan. Ik was er dan ook heilig van overtuigd dat deze gebroken was.

Nu toch niets meer aan te doen, zien we na de koers wel, dacht ik. En zo ging ik weer verder, nam mijn fiets weer op de schouder, en 'plop', het ribbetje zat weer goed.

 

Net voor de laatste ronde kwam ik in de kop van de koers, Ik versnelde meteen, en enkel Daan Bongers kon heel dicht in de buurt blijven. De 25 meter voorsprong die ik had vergaard werd niet groter, maar gelukkig ook niet kleiner. Met net voldoende voorsprong draaide ik de finishstraat op, en behaalde ik een van mijn mooiste, maar ook zwaarbevochtste zege!

 

Na een leuk apres-cross middagje, toch nog maar even naar het ziekenhuis gereden om foto's te laten maken. Geen gebroken rib te zien daar! Nu hoorde ik dan weer dat deze uit de kom geschoten kon zijn (???), ik weet het niet. Ik hoop in ieder geval dat de pijn niet veel erger wordt dan dat deze nu is, zodat ik de komende koersen mijn nieuw truitje toch nog eens kan tonen.

Waar het tot nu toe heel goed ging dit seizoen, gaat het nu net voor de belangrijke kampioenschappen een heel stuk minder met me.

De ellende begon eigenlijk in de cross van Vorden. Door die val daar in die vrieskist ben ik er niet beter op geworden. Sinds dien krijg ik mezelf niet meer warm, maar erger nog, is mijn nekwervel weer eens verschoven, en een zenuw knel te komen zitten. Mijn nek, schouder, en linkse arm doen weer verschrikkelijk zeer, en dit word met de dag erger.

 

Afgelopen vrijdag was ik dan toch naar Belgie vertrokken om daar de mooie cross te Sint Niklaas te gaan rijden. Maar het rondje lag er nu niet bij naar mijn zin. Bikkelhard, en op te veel plaatsen spekglad. Die hoge snelheden kan ik wel aan, maar verschil maken is een stuk moeilijker. Dat gladde....daar heb ik echt een hekel aan. doodsbang ben ik dan. Bang om te vallen denk ik. Die zere schouder doet zo al pijn genoeg!

Mijn start was nog best in orde. Na een half rondje zat ik op kop van de hele meute. Dan gleed ik uit op een eerste ijsplek, ik kon me nog net overeind houden, maar de schrik zat nu echt in mijn benen. De schuine dijkjes die genomen moesten worden leken ook meer op iets wat in het IJspaleis verwacht mag worden, en dus zag ik het al helemaal niet meer zitten. Ik besloot er heel rustig door te gaan, een uitslag te vergeten en er een training van te maken.

Maar na een rondje of 3 had ik al teveel valpartijen gezien, en durfde ik bij weer een passage van die dijkjes niet meer naar beneden. Ik besloot geen risico's meer te nemen, en vertrok naar de douche. Daar aangekomen was ik blij met deze beslissing, en wilde tevreden onder de warme straal gaan staan. De vloer was echter net zo glad al op de gevaarlijkste plekken buiten, en flats!!! Daar lag ik languit.....ondanks met wat zeer aan mijn been kon ik er toch wel om lachen...breek ik hier alsnog bijna mijn nek.

 

Op de zondag was de cross in Sint Michielsgestel gepland. De grasvelden daar, de vele bochten, maar vooral de vorst......hm... ik had er al een slapeloze nacht aan overgehouden. Ik had heel veel schrik erheen te trekken. Dan ook nog mijn zere schouder die het vele optrekken daar waarschijnlijk niet aan kon.....ik zag het echt niet zitten.

Toch heeft de reden van afmelden daar een andere reden. Dochter Femke was dat weekend bij mij, en ik had nog geen degelijke opvang kunnen regelen. De koers was dan ook erg vroeg, en ze meenemen in die koude zag ik ook niet zitten.

Gelukkig toonde de organisatie begrip, en mocht ik van start gaan in Horst, een makkelijker rondje van de NWB op het middaguur. Zo kon ik Femke bij de buren laten spelen, en hoefde ik zelf geen risico's te nemen op het bosrondje daar.

 

Ik kon niet zeggen dat het echt goed ging. De pijnen in mijn lichaam leidde me teveel af van voluit te kunnen gaan. En dan was het ook nog eens lastig om verschil te maken met een goede Berry Hoedemakers op het snelle rondje daar. Ik wist te winnen, maar daar was dan ook wel alles mee gezegd.

 

Vanmiddag mag ik terecht bij Dr. Cuppen, die me al vaker uit deze ellende heeft weten te bevrijden. Ook nu heb ik daar mijn hoop weer op gevestigd.

De volgende hoop is dat het maar weer snel mag gaan dooien, al zal het NK rondje in Huijbergen onder elke omstandigheid wel zwaar blijken.

Het rondje horend bij de Kerstcross van Reusel heeft me altijd wel aangestaan. Ik ben er graag. Het liefst in de modder, maar nu met de vorst in de grond vond ik het toch ook wel iets hebben, hoewel dat normaal niet mijn favouriete omstandigheden zijn.

De snelheid lag er hoog, maar weinig tot geen technische stukken daar, in iedergeval niet iets wat ik niet aan kon.

Mijn start was goed, net als de rest van de wedstrijd eigenlijk. Vanaf de eerste ronde trok ik door, en zo kwam ik snel alleen, door een aflopende ketting werd ik door enkelen nog heel even terug gezien, maar daarna kon ik voorgoed wegrijden van de rest. Mijn 25e overwinning van dit crossseizoen.

 

Vorden is een ander paar mouwen, daar heb ik nog nooit mijn ding kunnen vinden, en nu met de harde ondergrond zag ik het al helemaal niet zo zonnig in. Al was die goud gele bol zeker wel aanwezig, maar verwarmen kon die niet echt. Ik had het koud, en het helemaal niet naar mijn zin. Mijn wedstrijdfietsen bleven in de bus, geen risico's vandaag, niet voor mezelf, maar ook niet voor het materiaal.

Toch kreeg ik na een goede start het leuke gevoel weer terug, ik kon zelfs naar de kop rijden, en zo zelf bepalen wanneer ik de rest kon gaan bestoken met tempoversnellingen. Ja.....dat dacht ik.....heel even. Pfff, na een halve ronde koers kwam ik op een ijsplaat ten val, moest mijn wiel terug rechtzetten, en mijn zin was nu helemaaal over. Ik moest mezelf dwingen weer op te stappen en weer mijn best te gaan doen. Eigenlijk wilde ik het liefst opgeven, en terug gaan naar het warme kleedhok. Maar ik vond dat ik dat niet kon maken, na vele mooie overwinningen moest ik nu ook maar laten zien dat ik kan strijden voor minder. Als je niet kan verliezen kan je ook niet winnen, en van dat soort uitspraken hoorde ik van mijn geweten om me in koers te houden.

Tja, ik heb de race dan ook uitgereden, maar daar is dan ook alles mee verteld. Er zat helemaal niets meer in me om snel te kunnen gaan. Ik heb het toch wel serieus geprobeerd er nog iets van te maken, maar niemand die ik kon bijhouden. Een sympatieke Gijs die met wat gezelschap bleef houden, en af en toe eens moeilijk keek om mijn een plezier te doen waarschijnlijk.

 

Nu een dag later ben ik er nog niet helemaal in uit wat me eigenlijk mankeerde. Als ik in de vorm die ik het hele seizoen al heb eens een slechte dag heb, ach..dan kan ik eens 9e worden ofzo. Nu vond ik mezelf op een 27e plaats terug in de uitslag, en ik deed echt wel mijn best, een 26e plaats zat er niet in.

Was het de kou? Of de val? Een combinatie daarvan? Of is de vorm ineens zoek???

Ik zal nog maar niet teveel aan die laatste optie denken, en maar gewoon hopen dat het weer snel gaat dooien.

Het was nogal een getrubbel in Hilversum. De ellende begon al vroeg wanneer ik op de parkeerplaats bij het parcours mijn fietsen uit de auto wilde halen. De achterklep van mijn busje ging niet open! Het slot bleek kapot. Zo kon ik dus niet bij mijn fietsen. De stress vloog me om de oren.

Gelukkig was er nog een heldere omstander die me het advies gaf om de ANWB te bellen, echter duurt dan het wachten ineens erg lang.

De rest van de deelnemers kon vast het rondje gaan verkennen, en ik was nog erg onzeker of ik wel mee kon gaan doen. Zelfs de inmiddels gearriveerde ANWB monteur kon me niet direct geruststellen: "Lastige klus". Mijn concurrenten konden er niet direct heel treurig om zijn zo leek het.

De ploegliefde van maatje Snoeren bleek nog eens grenzeloos. Ik mocht zijn reserve fiets gebruiken voor de warming-up, en er zelfs mijn wedstrijd mee doen, we hebben bijna dezelfde afstellingen in fietsgeometrie, dus daarmee kon ik al een beetje vooruit. Het bleek niet lang nodig, na een verkenningsrondje was de klep open, en kon ik mijn eigenste ros weer pakken.

 

Na net te zijn gestart was de niet vaak meer aanwezige Veldkamp wel heel erg zijn best aan het doen om TE fanatiek te zijn. Met een rotvaart schoot hij in de 2e bocht onder mij door, zijn overhaastheid werd meteen afgestraft door een val. Ik eroverheen...

Gelukkig zonder schade, dus kon ik mijn weg vervolgen. Ik had wel wat ruimte verloren op de eersten, maar kon dit in een ronde tijd herstellen. Wanneer ik aansloot bij de koplopers maakte ik zelf nog eens een fout. Ik kwam weer ten val, en nu was het de renner achter mij die zijn fiets in de mijne haakte. Na wat gepuzzel konden we de fietsen weer van elkaar loshaken, en weer in de achtervolging gaan koersen.

Het duurde nu weer een ronde voordat ik bij Bongers en Van Erp aan wist te sluiten. Ik vond het welletjes voor vandaag en gaf zelf meteen vol gas. Zo kwam ik vrij vlot alleen, en kon de wedstrijd gecontroleerd verder uitdoen.

 

Van Erp werd knap 2e, en de eveneens met pech gestreden coureur Smits maakte het podium compleet.

Al voor de start van de veldrit te Veldhoven werd ik door verschillende renners aangesproken dat dit een rondje voor mij zou zijn. Tja, met winst in de voorgaande 5 uitgaves van deze ronde kon ik dat natuurlijk niet tegenspreken. Ik vind het een mooie traditie om hier te winnen, en ook nu zou ik er zeker voor gaan.

Het lag er door de enigzins smeltende sneeuw dan ook nog eens zwaarder bij dan voorgaande jaren, dus voelde ik me wel in mijn sas.

Waarschijnlijk ook de reden dat ik geen zin had om te wachten. Al in de eerste ronde trok ik eens goed door en had ik meteen een gat op mijn achtervolgers. En kon ik elke ronde nog eens mijn voorsprong uitbouwen.

Heel veel meer spannends valt er eigenlijk niet te vertellen over deze mooi georganiseerde wedstrijd. Al zal de borrel na de wedstrijd bij Billy's Poolcafe ook nog wel even in het geheugen blijven hangen. Altijd gezellig daar!

Door het dubbelprogramma wat wij rijden was het al van eventjes terug dat we nog een koers hadden gereden in het Belgische. Gelukkig was er nu weer eens ruimte om een wedstrijd van het Moedige Veldrijders klassement te betwisten.

Het was de beurt aan Puurs. En selectief rondje met weinig technische moeilijkheden, maar waar vooral macht ten pas moest komen.

Normaal zeker iets voor mij. Maar ik was erg onzeker geworden door mijn blessure leed van de laatste week. Ondanks dat mijn schouder nu weer goed aanvoelde had ik de hele week niet veel kunnen doen.

Toch zat ik vanuit het begin goed mee voorin. Samen met Belgisch kampioen Wim Janssen was het goed samenwerken, en zo bouwden we al snel een grote voorsprong uit op de rest. Ik voelde me de betere en probeerde Janssen af te schudden. Dit bleek echter niet mogelijk, hij was te sterk en kwam telkens terug op het wiel als ik al eens wat voorsprong kon nemen.

Daarna begon hijzelf het gas nog eens open te draaien, en was ik blij dat ik nog een rondje zijn wiel vast kon houden voordat het helemaal op was. Heel sterk reed hij van me weg, en was ik nog blij de 2e plaats vast te kunnen houden.

Graag had ik hier uiteraard gewonnen, maar wanneer ik zag dat dit niet mogelijk was heb ik me toch wat gespaart voor de koers van morgen, Lieshout.

 

Die koers in Lieshout heeft iets speciaals voor mij. Ik kom hier al vanaf voor mijn nieuwelingentijd om te trainen en om naar deze veldrit te komen kijken. Dan is het ook nog eens een toerke wat me goed ligt.

Met een gezonde nervositeit stond ik dan ook aan de start, met een hele grote drang op perse te willen winnen. Veel geduld had ik dan ook niet tijdens de wedstrijd.

Al in de eerste ronde koos ik voor de aanval, en zo kwam ik snel alleen te zitten.

Ondanks dat ik mijn voorsprong niet zo heel ver kon uitbouwen op 2 sterke achtervolgers, Smits en Motshagen, kwam ik nooit meer in grote problemen.

Heel voldaan kon ik dan ook nu weer juichend de meet passeren (voor de 5e keer op rij!!) om vervolgens de verdiende Bavaria's te kunnen gaan nuttigen in het altijd gezellige permanance locatie 'De Koekoek'.

Ondanks dat het seizoen tot nu toe al geweldig goed is verlopen voor mij, breekt nu pas mijn periode aan. Zo was het altans gepland.

Lierop is wel erg dichtbij huis, dus daar moest ik wel goed zijn, maar ook de wedstrijden van komende weken zijn in de buurt, Lieshout en Veldhoven hebben dan ook nog eens iets speciaals voor mij. Ook na die tijd volgen er nog rondjes die perfect op mijn maat geschreven lijken te zijn.

 

Maar alsof de duvel er zelf mee speelt, juist nu begin ik weer last te krijgen van een oude blessure. 2 Jaar geleden moets ik al verschillende wedstrijden laten schieten omwege een zere schouder waar ik mijn lach goed om kon houden.

Nu dus weer.

 

Nog net voor de start in Lierop was ik aan het twijfelen of ik wel mee kon doen. Ik had veel last van de pijn.

Uiteraard kon ik het niet laten het toch te proberen, met de hoop dat de wedstrijd op zich genoeg afleiding kon geven om de pijn wat te doen vergeten.

 

En zo gebeurde het ook, vanaf de start was het Robert van Erp die de rest pijn aan de benen deed voelen. Ook ik moest ruimte geven en al snel had hij een flinke lus voorsprong. Na een rondje had ik wat plaats gecreeerd vanuit een groepje waarin ik zat te rijden, en kon vanaf dan het gashendeltje opendraaien.

Zo reed ik vrij snel de kloof naar de koploper dicht, en ging ik vervolgens alleen verder op pad.

 

Nu 2 dagen na deze mooie overwinning is de pijnlijke schouder weer de baas over mij. Ik heb al moeite met typen, laat staan dat ik kan gaat trainen.

Gelukkig kan ik donderdag al terecht bij Dr. Cuppen, met de hoop dat hij weer het een en ander recht kan zetten bij mij waar het scheef zit om dan weer snel vooruit te kunnen. Even afwachten dus..

Na een paar goede weken en uitslagen voor mijn doen. Reden we dit weekeinde richting limburg, namelijk lummen.Daar aangekomen en een paar rondjes te hebben in gerdeden bleek dit een heel  zwaar rondje te zijn heel veel  bergop. DE beenen waren ook al niet supper maar vertrokken met volle moed. Luc had me gezegd alles te zetten op de start en wat plaatsen op te schuiven maar toen voelde ik al dat het niets ging worden. Geen kracht in de beenen dus na een rondje rijden op eigen tempo en goede training van te maken.Hopelijk volgende week beter.

grtz de belg

Omdat er dit weekend geen koers van betekenis op ons programma stond, en je toch iets moet doen om je zondag te vullen, ben ik nog eens naar de cross van de NWB getrokken.

Dit klinkt misschien wat oneerbiedig, zo is het zeker niet bedoeld. Het is een heel leuke competitie, met grenzeloze gezelligheid bij de Limburgers. Ik kom er graag.

Echter is het voor mij in deze vorm niet de grootste uitdaging die ik daar mag verwachten. Zo zeker als vandaag in Born, waar een echte weilandcross op ons lag te wachten.

Na de start al rustig te hebben aangepakt, kwam ik toch al snel op kop te rijden. Als ik al eens doortrok had ik al meteen een gat. Dan nog een paar keer gewacht, maar uiteindelijk toch mijn ding gedaan om er een mooie training van te maken.

Hoewel ik niet echt ver uitliep, kwam mijn zege nooit in gevaar.

Zaterdag het Districts Kampioenschap van Brabant en Limburg, op een geweldig mooi bosrondje, met loszand en heuvels. Zo heb ik ze het liefst, graag elke week.

Geweldig was het, juist dan krijg ik veel zin om gas te geven. Hulde aan de organisatie!

Toch was het niet echt nodig om volle bak te geven. Grootste tegenstander was Guus Smits, een jonge hond die nog fris is in het crosswereldje.

Als mountainbiker heeft hij voldoende conditie en techniek, op pure macht komt hij nog wel wat tekort denk ik.

Al snel zat ik met hem weg, en was de rest al uit zicht. Ik had 2 tempoversnellingen in gedachten, en dan 1 ferme demarage. Het bleek niet nodig. Na de 2e versnelling was ik al alleen, en hoefde ik maar gecontroleerd uit te rijden. Maar omdat ik overal buitenblad kom blijven rijden, waar de meeste anderen toch naar binnenblad moesten, bleef ik toch nog uitbouwen op de rest van het veld.

Een mooie gouden plak als beloning!

 

Zondag stond me het tegenovergestelde te wachten. Cross in Dordrecht. Nog nooit heb ik hier kunnen winnen. Ja, op een ritje met de ambulance na. Een paar jaar geleden hier onderuit gegaan, en heel mijn been open gehaald tot op het bot.

Het modderige gedraai bult af is niet mijn ding. Maar leve de Rhino's, en de goede vorm!

 

Zelfs mijn start was redelijk goed, en na een halve ronde zat ik al heel goed voorin. Dezelfde Guus Smits op kop, en ik net daarachter. Een glibberig heuveltje ging ik harder omhoog dat de koploper, maar daardoor reed ik mezelf klem. Ik haperde, en kwam ten val. Nu zat ik ineens op 100m achterstand.

Een dikke ronde later was ik weer terug, en wilde aangaan voor een flinke tempoversnelling op een strook welke de mijne is. Net voor het opdraaien van het asfalt had ik 10m voorsprong, en ik wilde mijn tegenstander laten weten wat het is om op de weg te koersen.

Ik zette vol aan, keek niet op of om, en bleef knallen voor een paar honderd meter lang.

Wanneer ik omkeek zag ik dat ik al een kleine halve minuut voorsprong had. Mijn tegenstander had een tak in de spaken gekregen net op het moment dat ik vol was aangegaan bleek later. Bruute peg, het had een spannende race kunnen worden.

Nu moest ik enkel uitrijden, en de laaste ronde nog even aanzetten omdat Guus nog sterk kwam opzetten.

Zonder verdere problemen reed ik naar mijn 14e winst.

9e, 10e, 11e, en 12e - Dit zijn niet mijn uitslagen, maar mijn aantal overwinningen tot nu toe. En daar ben ik toch wel trots op.

Zeker na de 'etappekoers' van afgelopen week, 4 crossen in 6 dagen tijd.

 

De eerste was vorige donderdag, in het Vlaamse Ardooie. Een geweldig rondje, met veel publiek. Omdat wij net voor de profs onze kunstjes mogen doen is het ook al bij ons echt wel druk. Een geweldige sfeer dus om hard in te mogen fietsen, en dat ging me aardig af.

Waar ik in de eerste bocht nog heel voorzichtig was omdat ik bang was hard neer te gaan daar met die hoge snelheid over dat harde asfalt en onze zachte tubes, en zo al snel een behoorlijke achterstand had op de kop van de koers, Daar haalde in in de 2e ronde al iedereen bij. Dan meteen kop overgenomen, en er zo hard aan gerammeld dat ik snel alleen kwam te zitten. Ondanks dat een sterke Jan Gevers me goed bleef achtervolgen, kwam ik toch niet echt meer in de problemen. Geweldig om daar te mogen winnen.

 

Zaterdags mochten we rijden in Rhoon. Het was de eerste keer daar dat er een KNWU wedstrijd werd georganiseer. Ze waren gewend daar om een rondje uit te zetten enkel voor de plaatstelijke renners, maar niet echt voor een vol peloton, welke allen weten hoe een cross te rijden.

Het parcours was dan ook niet echt naar mijn zin, glibberig, paaltjes op gevaarlijke plaatsen, boomstammen op de paden, maar vooral op veel plaatsten erg smal.

Ik zag het gevaar, en ik kon er mijn krachten niet kwijt. Ik twijfelde dan ook of ik wel zou starten.

Dan vond ik mijn Rhino bandjes (hoog profiel) in de auto, en kon weer lachen. Hiermee zou ik mijn krachten wel kunnen gebruiken, met zoveel grip moets het wel kunnen.

En zo kon ik dan ook na weer een wat minders start weer voorop komen, en een aaval plaatsen. De voorsprong werd nooit echt groot op de jonge Guus Smits, maar voldoende om zonder risico's te nemen onbedreigd naar de zege te rijden.

 

Op de Zondag was het dan aan de beurt om in Almelo te rijden. Hier ligt een mooi rondje waar de plaatselijke renners vaak kunnen trainen. Je kon dan ook zien dat met het uitzetten hiervan overal aan is gedacht, en op die manier kon er een chique wedstrijd gereden worden.

Ik kon er mijn ei goed in kwijt, en zo kwam ik al vrij snel alleen op kop te zitten. Door de vele lussen kon ik dan goed zien waar mijn gevaarlijkste concurrent Robert van Erp fietste, en daar mijn wedstrijd op afstemmen.

Zo kon ik nog vrij makkelijk mijn 11e overwinning van het seizoen boeken.

 

En dan was het op de dinsdag nog de Nacht van Woerden, de kers op de taart. Eens sfeer zoals daar is..dat is echt een feest om daar te mogen rijden.

Bij het intreden van de duisternis mogen wij ook daar net voor de grote mannen onze koers rijden onder kunstlicht, en dat midden het het centrum van Woerden.

Een waar spectakel.

Toch was ik niet gerust op een degelijke uitslag, en al helemaal niet om ook daar te kunnen winnen. De top van Nederland, Belgie en Duitsland stond aan het vertrek. Alle renners willen hier graag rijden en goed zijn, deze wedstrijd telt voor de meesten toch wel een beetje dubbel, zeker om te winnen.

Maar ik voelde nu toch ook wel de vermoeidheid al een beetje van het drukke voorgaande programma. En dan had ik ook nog een live interview met Radio Helmond net voor de start.

Toch bracht niets van dat alles me van mijn stuk. Ook mijn ingecalculeerde slechtere start deed me niet panikeren. Ik reed in 2 rondjes tijd naar voren, wist op het juiste moment een goede demarrage te plaatsen, en kon de rest van de wedstrijd weer alleen verder rijden. Niet dat het simpel was, zeker niet. De tegenstanders waren sterk, en lieten me nooit ver wegrijden. Toch won ik afgetekend een van de mooiste wedstrijden van het jaar.

Het was toch wel even twijfelen geweest of ik zou afreizen naar Serskamp, het godvergetenplaatsje dicht tegen Gent aan bij onze zuiderburen.

Normaal geen probleem als ik mijn Raats Bikes busje vol heb zitten met renners, maar nu hadden al mijn vaste reisgezellen wel een of ander excuus om niet mee te gaan. En dus zou ik voor mij alleen zo'n takke eind moeten rijden voor 40 minuten cross. En dat vind ik toch wel op het randje af.

Echter had mijn trouwste supporter al aangegeven wel graag mee te willen. Femke is dit weekend bij mij, en ze wilde zeker naar de koers toe, en niet voor niets, ze wilde bloemen!!

Dan hadden we ook nog eens het mooie weer, een mooi rondje daar ( ik had er vorig jaar al eens gewonnen), en de uitmuntende vorm van mij op dit moment. Tja, dan kon ik natuurlijk niet thuis blijven.

Zo vertrok ik vanmorgen met veel zin en mijn dochtertje richting het Gentse.

 

Dat mijn maatjes er nu niet bij waren was niet alleen te merken aan de muziek keuze die nu voor me werd uitgezocht (een keer of 30 Mega Mindy liedje), maar ook wel het gemis van onze GijsGijs, zo miste ik een afslag, en kwam al iets te laat aan om degelijk het parcours te verkennen.

Gelukkig lag het rondje wat dat betreft er droog en dus ook makkelijk bij, geen moeilijke hindernissen die nauwkeurige bestudering vereiste.

Femke was ondertussen al opgevangen door onze Belgische verzorgers, en ik kon met mijn aanwezige ploegmaatjes me voorbereiden op de koers. En dat was nodig.

Alles wat onze lieve heer op deze aardbol heeft gezet om hard door het veld te fietsen was aanwezig in onze categorie. Het zou een zware strijd worden.

 

Zo het geschiede. Mijn start was goed, en ik dook als eerste het veld in na een geasfalteerde start van een paar 100 meter. Ik probeerde meteen mijn concurrentie uit, en gaf een rondje vol gas. Na een rondje waren we nog met 4en over in de kopgroep. Ik probeerde dan weg te rijden en gaf er nog een snok extra aan, maar mijn tegenstanders gaven geen krimp en bleven keurig in het wiel hangen. "Shit, wat nu?".

Het waren dan ook niet de minste, Belgisch kampioen Wim Janssen, bijter Nico Schrooyer, en killer Timy Maes. Tja zie daar maar eens van weg te geraken.

In de derde ronde nam ik wat gas terug, bang om mezelf om zeep te helpen in plaats van mijn medekoplopers. Ik gaf Janssen even de eer om op kop te rijden, en zo pikte ik mijn moment uit om nog een stevige demarage te plaatsen. Dat moment kwam alweer vrij snel, en nu was ik het de anderen het toch wel lastig aan het maken.

Ik pakte 50 meter op Janssen, en 100 meter op de rest.

Nu mocht ik hen niet meer terug laten komen, dan zou het pas echt moeilijk worden. Zo gaf ik nog een ronde alles wat ik had, en bouwde mijn voorsprong uit tot een meter of 100. Ik was maximaal aan het geven, en de pijn trok tot achter mijn oren. "Als ik dit maar vol kan houden" hoorde ik mezelf hijgen.

Met nog 2 rondjes te gaan was mijn voorsprong terug aan het lopen, Janssen kwam terug tot 50 meter. Het rondje met het vele 'vals plat' begon zijn tol te eisen.

Toch heb ik me daarna nog eens in tweeen getrokken boven mijn krom stuurtje en zo kon ik weer wat uitlopen tot aan de streep.

Een mooie maar zwaar bevochte zege.

Op een stoeltje moest ik toch even wat bekomen voordat ik samen met Femke de mooie rozen in ontvangst kon gaan nemen.

 

 

Het plan daarna was om lekker rustig binnendoor naar huis te toeren, een speeltuin op te zoeken, en een goei bels pattateke te eten. Maar na 10 minuutjes in de auto te hebben gezeten lag Femke al te slapen. Dan maar weer de snelweg opgezocht, en zo nog netjes op tijd thuis. Een mooie dag!

 

Zaterdag nog eens een crossje gereden in het kader van het VDN klassement te Minderhout (Belgie). Er was daar heel heel leuk rondje uitgezet op het domein waar later dit jaar nog een Super Prestige wedstrijd wordt verreden. Een rondje met leuke heuveltjes en technische passages erin, maar ook een waar je je krachten wel kwijt kon. Heerlijk!

In het begin van de koers moest ik nog even op temperatuur komen, en liet het kopwerk over aan enkele anderen van de eerste groep. Na een rondje te hebben gereden wist ik dan in de eerste stelling te komen, en trok meteen goed door. Niet meer omkijkende heb ik dit tempo proberen vast te houden tot aan de finish. Ik had wel in de gaten dat deze versnelling wel wat minder mocht worden, maar ik had zin in een goede inspanning.

Resultaat: een goede 2 minuten voorsprong bij de meet.

 

Op de zondag zou me een ander deelnemersveld te wachten staan. Hoewel er zaterdag toch ook al verschillende kleppers aan de start stonden, waren er in Nieuwkuijk meer renners voor wie ik schrik had om ze het moeilijk te maken. Zeker na mijn 5e plaats vorige week weet ik dat de Nederlanders al in goede doen zijn.

Nu is het gedraai in Nieuwkuijk niet helemaal mijn ding, maar de zwaarlopende ondergrond, en de forse wind konden de wedstrijd toch nog al eens zwaar gaan maken. Daarbij heb ik juist in Nieuwkuijk een eer hoog te houden, het is toch daar waar ik vroeger op de ATB nog eens hele knappe dingen heb gepresteerd bij de grote mannen.

 

De eerste ronde was het (uiteraard) Daan Bongers die er de zweep oplegde. Alle zeilen moesten bijgezet worden om het wiel te kunnen houden. Na een klein rondje maakte hij een stuurfoutje, en zo kwam ik op kop te zitten. Mooi moment om te herstellen dacht ik, en ik wilde de rem er wat opleggen, even het tempo breken. Maar na een paar bochten zag ik toch dat ik een paar meter voorsprong had, vanaf dan ben ik wel vol doorgegaan, en al snel had ik weer een hele grote voorsprong. Het zou wel eens goed weer richting 2 minuten voorsprong geweest kunnen zijn.

En dat geeft toch al weer een heel wat fijner gevoel dan de 5e plaats van vorige week.

De opener in Nederland is al enkele jaren in Harderwijk, vorig jaar heb ik deze cross laten schieten om voor DMV in Stabroek te kunnen rijden. Dat was ik dit jaar eigenlijk ook van plan, zij het niet dat onze nieuwe sponser Richard van "copy.nl" woonachtig is in Harderwijk en ons allen had uitgenodigd. Hier konden we natuurlijk geen nee op zeggen en zo trokken we naar Harderwijk. Prachtig weer, zon 20 graden en geen zuchtje wind, een 40 per uur cross ging het worden. Mijn start was eens goed vanaf de eerste rij, hetgeen geen overbodige luxe was met 86 vertrekkers! De eerste drie liet ik rijden, en bleef twee rondes in het wiel van Patrick Somsen rijden op de vierde en vijfde plaats. Dit was echt tot mijn eigen verbazing want ik heb me twee ronden afgevraagt waar de rest gebleven was, ons tempo lag voor mijn gevoel zeker niet hoog. Enkele renners kwamen terug aansluiten en we reden met een mooi groepje voor de zesde plaats. Ik had wel door dat een foutje funest zou zijn want de rest was nooit ver weg. Dat foute kwam er toch, ik schoof onderuit in de enige snelle bocht op het gladde gras. Aansluiting kwijt en linker shifter gebroken, wisselen durfde ik niet gezien de snelheid. Maar ik verloor de laatste ronden wel plaatsen bij het aansnijden van de bochten omdat ik mijn voorrem niet meer kon gebruiken. Nu reden we met een grote groep voor plaats negen, ik verzeilde helaas achterin en werd zeventiende. Zonder die pech zat er veel meer in, het gevoel was goed dus daar houden we ons maar aan vast voor de komende weken.

 

Na afloop heeft Richard ons in de oude binnenstad van Harderwijk prachtig op de foto gezet en hebben we 's avonds de bloementjes nog eens buiten mogen zetten in het gezellige uitgaansleven.

Na mijn droomstart van dit seizoen in de eerste 5 belgische wedstrijden had ik de lat vrij hooggelegd voor de Nederlandse seizoensopening in Harderwijk, zeker nog eens omdat ik de laatste 2 jaren deze koers al wist te winnen.

Nu was deze wedstrijd nog net iets belangrijker omdat door onze ploegenpresentatie alhier verschillende sponsors van ons team ter plaatse waren.

 

Echter komt een goede uitslag niet op bestelling, het liep niet echt bij me. Heel veel meer dan de 5e plaats waar ik nu op eindigde zat er eigenlijk niet voor me in.

Gelukkig heb ik wel een paar indicaties waar ik mijn mindere dag in mag zoeken. Afgelopen week al eens een dag ziek te bed gebleven, omdat mijn hoofd zo erg dolde dat ik er goed beroerd van was. Geen griep, maar fit is anders.

Dan nog in de 2e ronde 2 maal gevallen, ook niet goed voor het moraal. Na een fietswissel naar andere banden toe ging het wel iets beter, maar echt remonteren kon ik die dag nooit. De beste 3 renners waren gaan vliegen, en ik een halve minuut daarachter in de achtervolging. De laatste halve ronde ging een metgezel dan nog eens versnellen, en ook daar had ik niet direct een antwoord meer op. 5e dus op het snelle rondje in het door de zon overgoten Harderwijk.

 

Zaak nu om niet te panikeren, en vertrouwen blijven houden in de komende koersen.

 

De rest van de dag was echter nog meer dan geslaagd.

Op een zieke Rene Snoeren na was ons voltallige team aanwezig en zijn er mooie foto's van het zooitje lelijke kerels gemaakt. Deze zijn vast binnenkort te zien op onze teamsite: www.teamraats.nl

Nadat sponsor Richard van Copy.nl ons al had uitgenodigd bij hem te blijven overnachten in Hardewijk, hebben we de binnenstad daar nog onveilig gemaakt tot in de kleine uurtjes. Al met al een schitterende dag. 

Het afgelopen weekend stonden weer 2 crossen op het programma. Zaterdag mochten we optreden in het Antwerpse Kontich-Waarloos. Het rondje daar bracht niet veel spectakel, 2 weilanden waar we overheen konden fietsen tegen hoge snelheden, Veldrijden ten top zeg maar.

Maar de organisatie was er weer super, geregeld door mensen met het wielerhart op de juiste plaats. Ook nu werd er daar weer een gezellig feest van gemaakt. Dit gaf me zeker inspiratie er nog eens goed voor te gaan.

Na de start werd er al goed doorgetrokken, en ik kon niet direct volgen. Maar het gaatje naar de koplopers bleef beperkt.

Op mijn eigen tempo wist ik na een paar rondjes aansluiting te krijgen bij de eersten, en trok dan maar meteen goed door. Al snel had ik naar in meen een seconde of 40 voorsprong. Zo kon ik dan weer wat rustiger doen met het oog op de koers van morgen. Mijn achtervolger kreeg moraal hierdoor, en kwam weer korter.

Heel lang spannend werd het echter niet. Ik trok het gashendeltje nog eens open, en mijn 4e van het seizoen was een feit.

 

Op de zondag kregen we dan een heel ander rondje voor de wielen. In, op en rond het fort van Koningshooikt. Aan de rand van Antwerpen heb je zo nog verschillende van die vestingen staan die in Nederland waarschijnlijk al lang zouden zijn afgesloten of gesloopt. Bij onze zuiderburen zijn ze iets zuiniger op de monumenten uit de geschiedenis. En zo kon er gisteren, lang na de eerste wereldoorlog, nog eens een strijd worden geleverd in dat fort. Gelukkig een van een heel ander kaliber, een mooie sportieve strijd op een heel technisch rondje met de nodige hoogte verschillen.

 

Ook nu werd er weer geloot om de startvolgorde, hier ben ik als leider in het klassement goed mee benadeeld, waar ik anders vooraan had mogen starten moest ik het nu weer toezien vanaf de 2e rij. Dit was ook de reden dat ik bij de eerste bochten in het gedrang terecht kwam, en zo de koplopers van me weg zag rijden.

Dat de vorm in orde is wist ik al, maar dat werd nu nog eens bevestigd. Na een paar rondjes had ik het gat weer gedicht, aarzelde niet, en gaf er meteen weer een lap op. Het was Nico Schrooyer die het langst verzet bood, maar ook hij moest deze battle gewonnen geven.

 

Na de koers en na ons opfris gebeuren in een van de geplaatste traillers, was het tijd voor een verdiende bruine pater welke vast niet ver daar vandaan gebrouwen was. Ons ploegske was bijna op volle sterkte naar daar afgereisd, en zo konden we nog lekker nakaarten in het zonnetje bij de feesttent.

Het waren weer gezellige momenten, juist die momenten zijn erg kostbaar voor ons als hobbyisten.

Met een dikke lach werd het het een en ander nog eens doorlopen. Maar na wat meer van die kelken leeg te hebben gedronken was er ook nog de gelegenheid voor een dikke traan.

Na een wat diepergaand serieus gesprek met een van de supporters kwam er meer persoonlijk leed naar boven. Het overlijden van mijn Moeder op veel te jonge leeftijd, mijn vrouw die me onlangs verlaten heeft, en vooral het verdriet om dochter Femke die ik niet zo vaak meer zie dan dat ik zou willen.

Zeker na een emotioneel gebeuren van afgelopen week zat dit me heel hoog.

Fijn dat je dan vrienden hebt die je goed opvangen, en dat we een mooie sport hebben waar we ons goed in uit kunnen leven.

Jongens, Bedankt!

Zaterdag reden we voor de Noorderkampen in Waarloos. Prachtig weer een gezellige ambiance gaven de weidecross wat extra. Een kleine vijftig renners doken de weide in, ik was redelijk vertrokken en kon gauw opschuiven richting top tien. Ik kon echter mijn tweede adem weer eens niet vinden en eindigde als twaalfde. Ik had er iets meer van verwacht top tien was toch wel mijn doel. Alles gegeven meer kon ik er niet van maken.

 

Zondag voor DMV de cross op FORT Koningshooikt, dit is echt een aparte cross die je maar eens op een jaar ziet. Stijl omhoog en omlaag het fort op maken de omloop technisch en lastig. Iets voor explosieve renners die korte stijle hellingen goed kunnen nemen. Ik vertrok niet te best van de derde rij, en belandde al snel rond de wel bekende twintigste plaats. Meer lijkt er vooralsnog niet in te zitten in de zwaar bezette crossen, vierentwintigste op wederom een kleine vijftig vertrekkers.

Vandaag Wiekevorst, een supersnel criteriumrondje. Hier heb je een flinke doses snelheid en interval voor nodig, mijn twee zwakke punten dus. De start van de derde rij ging nog redelijk, want ik was mee als twaalfde de eerste ronde. Dan kwamen de de betere met een slechte start mij voorbij, ik kwam heel de koers nier op mijn tweede adem en heb zelden zo afgezien! Na de aankomst als 21e op 46 deelnemers heb ik vijf minuten rondjes moeten rijden om alleen al mijn maaginhoud binnen te houden. Hopelijk is het ergens goed voor geweest en kan ik komende weken terug de vruchten er van plukken.

 

De ploeg was weer goed opdreef, Edwin voor het eerst gewonnen in Wiekevorst, Serge, Arnold en Marco reden ook een goede koers! Udo reed in Wechelderzande bij de VDN naar een twaalfde plaats, wederom een goed resultaat na Essen! Volgende week rijden de meeste van ons een dubbel programma, zaterdag voor de VDN in Waarloos en zondag voor DMV in Koningshooikt.

De cross in Wiekevorst vind ik een van de minder mooie in het seizoen. Het vele draaien en keren op een grasveld is niet mijn ding. Een te snel rondje ook om verschil te kunnen maken. Maar vooral het ontbreken van een overwinning daar maakt het rondje voor mij persoonlijk ook niet mooier.

 

Vanaf nu is dat toch net iets anders. Voor een eerste maal heb ik de veldrit In Wiekevorst, meetellend voor DMV klassement, winnend kunnen eindigen.

Het leek er tijdens de race lang niet in te zitten. vanaf de start lag het tempo voor mij net iets te hoog, en ik kon de kopgroep niet volgen. Veel hoefde ik dan echter niet toe te geven en kon op eigen tempo op maximaal 50 meter achterstand mijn eigen ding doen.

Wanneer ik eindelijk aansloot bij de eerste 5 renners moest ik van fiets wisselen omdat het stuur van mijn koersfiets wat los was gekomen. Het spel begon nu weer opnieuw, weer met achterstand.

 

Op 2 rondjes van het eind kon ik dan eindelijk aansluiting vinden. Een halve ronde later plaatste ik een serieuze aanval, en kon zo een kleine 50 meter voorop de rest komen. Een voorsprong die ik dan niet meer afstond.

Belgisch kampioen Janssen werd 2e, en een heel sterk rijdende Gert Bevers 3e.

De kop is er weer af. Het veldritseizoen is weer begonnen. Gelukkig! We mogen met ons geweldig team weer deze fantastische sport beoefenen.

 

Traditiegetrouw begint ons seizoen is het Belgische Essen, waar zaterdags wordt gestreden voor de VDN bond, en zondag om de DMV klassement.

 

Zaterdag ging de strijd vooral tussen mij, Eric Teck en Robert van Erp. Deze laatst genoemde gaf in de ronde van Nuenen al aan erg goed in vorm te zijn, en Teck is een echte crack in deze disipline die al vele oorlogen heeft bevochten.

Mijn start was goed, en ik zat al snel voorop met Teck. Van Erp zat daar een kleine 50 meter achter, en het leek mij het best om die maar alvast op afstand te houden.

Wanneer ik zag dat dit leek te slagen ging ik me pas zorgen maken over hoe in hemelsnaam Teck kwijt te kunnen spelen.

Maar net voordat ik een eerste echte aanval wilde plaatsen zag ik dat Teck de rol al wat aan het lossen was, zo kwam ik nog vrij simpel alleen op kop, en wist mijn voorspong zelfs nog wat uit te bouwen. De eerste overwinning van het seizoen was een feit!

 

Voor zondag had ik meer vrees. Dat klassement staat hoger aangeschreven, en dus kwamen er meer, maar vooral ook betere renners aan het vertrek.

Ook voelde ik de inspanningen van zaterdag met het inrijden nog goed in mijn beentjes. Dan begon het ook nog flink te regenen en dus werd het rondje modderiger en vooral zwaarder.

Tot overmaat van ellende moest ik door een slechte loting nog helemaal achteraan starten ook. Volgens de kenners ter plaatse een onmogelijke opdracht om nu nog voorin te geraken.

 

Vooral de eerste rondes kon ik niet altijd voluit gaan op de vele smalle bospadjes, heel veel renners moest ik nog voorbij steken om tot de kopgroep te kunnen komen. Maar de vorm is blijkbaar al in orde, en zo wist ik met nog 3 rondjes te gaan aan te pikken bij Schrooyer, Van Stayen, en Belgisch kampioen Janssen.

Ik twijfelde niet lang en plaatste meteen een aanval, nam meteen een paar meter voorsprong en ook nu bouwde ik dit stelselmatig uit tot een geruststellende kloof.

De laatse ronde hoefde ik geen risico's meer te nemen en won afgetekend ook de tweede wedstrijd van het prille seizoen.