Groesbeek 12 april 2015

Edwin & Luuk in de Hel van Groesbeek

Geschreven door Luuk Nissen

“Gewoon bij mij blijven vandaag. Dan komt ’t allemaal goed.” Dat waren Edwins woorden voor de start van de Hel van Groesbeek. En zo gebeurde het dat ik vanochtend naast hem stond voor de start van de 70km MTB wedstrijd. 2 rondes van 35km met 600 hoogtemeters per ronde. Succes!

De Raatsblauwen zaten er meteen goed bij. Ikzelf ging zelfs als eerste de crossbaan af en Edwin zat ook bij de eerste 10. En dat is eigenlijk het grootste gedeelte van de eerste ronde zo gebleven. Al snel scheidde er zich een kopgroepje af van 7 man, waar zowel Edwin als ik deel van uitmaakten. Het tempo lag verschrikkelijk hoog en ik vroeg me echt af hoe ik dit in vredesnaam 70km zou gaan volhouden. Ook aan de wijze raad van Edwin begon ik steeds meer te twijfelen, want hij maakte het de kopgroep wel heel lastig met al dat gesnok op kop. Maar goed, ik moest bij hem blijven, want dan kwam het vast goed…

Het kantelpunt in de koers was het moment waarop we de achterblijvers van de 105km tocht gingen inhalen. Eigenlijk was er geen plek om te passeren, maar we moesten er toch langs… 2 jongens uit de kopgroep piepten tussen de drukte door, waar de rest eventjes moest inhouden, omdat er weer ergens oponthoud was. Dus volgen maar! Ik heb m’n verstand op 0 gezet en me gefocust op het achterwiel van Edwin. Tijdens de warming-up had hij nog even over zijn deelnames aan de MTB Tour de France verteld. Daarvan was dus weinig gelogen. Het resultaat van 10min volle bak in Edwins wiel: natte voeten, schrammen op m’n rechteronderbeen, een tak in m’n schoen, rotsblokken om m’n oren en ga zo maar even door. Juist op het moment dat ik ernstig begon te twijfelen aan Edwins woorden van vanmorgen, was hij vertrokken. Hij sloeg een klein gaatje. Maar in plaats van te reageren leek de rest te denken: “eindelijk rust…” Ik was er zeker van dat Edwin podium zou gaan rijden. Hij had zichtbaar goeie benen.

Van samenwerking tussen de overblijvende jongens was weinig sprake meer. Dat kwam vooral omdat iedereen ‘m toch al wel “goed had zitten”, is mijn vermoeden. Met nog een paar opstoppingen door achterblijvers begon het ook wat te verbrokkelen vooraan. Uiteindelijk heb ik tot aan 8km voor de finish op plek 7/8 gereden. Het was loeizwaar en de hoogtemeters lieten zich steeds beter voelen. Maar de brandende bovenbenen en dorst die ik had konden me niet deren. Ik ging hier top 10 rijden en daar was ik zeer tevreden mee!

Ware het niet dat… Sh.t! Achterband lek! En geen reservespul bij me. “Heb je niet nodig, dan heb je gewoon eerder weekend”. Wijze les 2 van de kopman vanochtend. En toen werd het dus écht zwaar.. Want om eerder weekend te kunnen vieren, zou ik toch echt terug moeten naar de finishlocatie. En dat had Edwin er natuurlijk niet bij gezegd… Over de boomstronken en keien, bergop, bergaf, met een lekke band. Links en rechts werd ik al snel ingehaald door een paar jongens uit mijn categorie. Doorgaan waar andere stoppen blijft de lijfspreuk van de Landmacht en dus ging ik door. 12e… Jammer, van deze deceptie op het eind. Maar al met al een supergave ervaring.

Aan de finish hoorde ik van Edwin dat hij nog lang 2e heeft gelegen, maar op het laatst toch nog is gepasseerd. Een klasse 3e stek dus, op dit sterk en druk bezette evenement. En ik? Voortaan blijf ik bij m’n kopman, want dan komt het allemaal goed…

Edwin & Luuk in de Hel van Groesbeek

Geschreven door Luuk Nissen

“Gewoon bij mij blijven vandaag. Dan komt ’t allemaal goed.” Dat waren Edwins woorden voor de start van de Hel van Groesbeek. En zo gebeurde het dat ik vanochtend naast hem stond voor de start van de 70km MTB wedstrijd. 2 rondes van 35km met 600 hoogtemeters per ronde. Succes!

De Raatsblauwen zaten er meteen goed bij. Ikzelf ging zelfs als eerste de crossbaan af en Edwin zat ook bij de eerste 10. En dat is eigenlijk het grootste gedeelte van de eerste ronde zo gebleven. Al snel scheidde er zich een kopgroepje af van 7 man, waar zowel Edwin als ik deel van uitmaakten. Het tempo lag verschrikkelijk hoog en ik vroeg me echt af hoe ik dit in vredesnaam 70km zou gaan volhouden. Ook aan de wijze raad van Edwin begon ik steeds meer te twijfelen, want hij maakte het de kopgroep wel heel lastig met al dat gesnok op kop. Maar goed, ik moest bij hem blijven, want dan kwam het vast goed…

Het kantelpunt in de koers was het moment waarop we de achterblijvers van de 105km tocht gingen inhalen. Eigenlijk was er geen plek om te passeren, maar we moesten er toch langs… 2 jongens uit de kopgroep piepten tussen de drukte door, waar de rest eventjes moest inhouden, omdat er weer ergens oponthoud was. Dus volgen maar! Ik heb m’n verstand op 0 gezet en me gefocust op het achterwiel van Edwin. Tijdens de warming-up had hij nog even over zijn deelnames aan de MTB Tour de France verteld. Daarvan was dus weinig gelogen. Het resultaat van 10min volle bak in Edwins wiel: natte voeten, schrammen op m’n rechteronderbeen, een tak in m’n schoen, rotsblokken om m’n oren en ga zo maar even door. Juist op het moment dat ik ernstig begon te twijfelen aan Edwins woorden van vanmorgen, was hij vertrokken. Hij sloeg een klein gaatje. Maar in plaats van te reageren leek de rest te denken: “eindelijk rust…” Ik was er zeker van dat Edwin podium zou gaan rijden. Hij had zichtbaar goeie benen.

Van samenwerking tussen de overblijvende jongens was weinig sprake meer. Dat kwam vooral omdat iedereen ‘m toch al wel “goed had zitten”, is mijn vermoeden. Met nog een paar opstoppingen door achterblijvers begon het ook wat te verbrokkelen vooraan. Uiteindelijk heb ik tot aan 8km voor de finish op plek 7/8 gereden. Het was loeizwaar en de hoogtemeters lieten zich steeds beter voelen. Maar de brandende bovenbenen en dorst die ik had konden me niet deren. Ik ging hier top 10 rijden en daar was ik zeer tevreden mee!

Ware het niet dat… Sh.t! Achterband lek! En geen reservespul bij me. “Heb je niet nodig, dan heb je gewoon eerder weekend”. Wijze les 2 van de kopman vanochtend. En toen werd het dus écht zwaar.. Want om eerder weekend te kunnen vieren, zou ik toch echt terug moeten naar de finishlocatie. En dat had Edwin er natuurlijk niet bij gezegd… Over de boomstronken en keien, bergop, bergaf, met een lekke band. Links en rechts werd ik al snel ingehaald door een paar jongens uit mijn categorie. Doorgaan waar andere stoppen blijft de lijfspreuk van de Landmacht en dus ging ik door. 12e… Jammer, van deze deceptie op het eind. Maar al met al een supergave ervaring.

Aan de finish hoorde ik van Edwin dat hij nog lang 2e heeft gelegen, maar op het laatst toch nog is gepasseerd. Een klasse 3e stek dus, op dit sterk en druk bezette evenement. En ik? Voortaan blijf ik bij m’n kopman, want dan komt het allemaal goed…

Brons op NK

NK Weekend in Surhuisterveen Afgelopen weekend stond in het teken van het Nederlands Kampioenschap in

Lees verder...