Lichtaart en Schweiberg

Lichtaart en Schweiberg 14 en 15 november 2015

Geschreven door Edwin Raats.

Het strijdtoneel van afgelopen zaterdag bevond zich in de mooie bossen van het Belgische Lichtaart, net onder de rook van Bobbejaanland. Een schitterende locatie om met de fiets door te jakkeren, het is dan ook niet voor niets dat grote mannen zoals Sven Nys hier elke week komen trainen. Het parcours wat hier is uitgezet heeft zowat alles om elk crossfacet aan bod te laten komen.

Kortom, heerlijk om hier te mogen crossen, en dus had ik er heel veel zin in.

Na een goede warming-up, en nog wat tips aan Karin, die later op de dag nog haar wedstrijd daar kon rijden, mee te hebben gegeven, volgde de start waarbij je meteen een strook loszand, bult op moest nemen. Deze passage nam ik heel goed en ging zo als 2e renner de eerste ronde aanvatten. Een ideale uitgangspositie.

Een halve ronde en vele bultjes later volgende dan nóg eens een hele lange strook met loszand. Met de training vanmorgen had ik daar enkele hele goede renners helemaal door zien rijden met de fiets. Iets wat mij toen nog niet mogelijk leek. Ik had dat wel verschillende keren geprobeerd, maar ik kwam niet verder dan de eerste 5 meter. In de koers was dat anders. Ik reed er nu geheel doorheen, daar waar de rest van het deelnemersveld wel te voet moest. Aan het einde van die strook had ik dan ook al een mooie voorsprong bijeen gegaard.

Het was daarna ex-prof Arne Daelmans die het gat naar mij toe reed. Ik zag hem komen en wist eigenlijk al hoe laat het was. Die kerel heeft grote koersen gewonnen tussen de besten van heel de wereld op het allerhoogste niveau, dat is nog andere koek.

Ik had dan het idee om hem voorbij te laten rijden, om vervolgens zo lang als mogelijk bij hem in het wiel mee te schuiven om zo een podiumplaats veilig te kunnen stellen. Dat plan hield helaas maar heel even stand. Hij kwam zo hard voorbij dat ik al moeite had om hem met mijn ogen te volgen, laat staan met mijn benen. mijn winnaarsmentaliteit moest in die zelfde gedachte dan ook meteen bijgesteld worden; “Plek 2 zal het hoogst haalbare zijn vandaag, daar ga ik mijn best voor doen!”

Ook dat plan begon spoedig te wankelen. Want nu kwam Danny Sleeckx bij mij aansluiten, ook al zo’n renner die net van de hogere categorie over is gekomen en die hierdoor nog heel wat meer power in de benen heeft. En meteen daarachter zag ik nog meer goede renners naderen waaronder Belgisch kampioen Wim Jansen. “Pffffff… dit gaat nog een lastig verhaal worden om op het podium te geraken”.

Dat mijn vorm en benen op die dag dan toch niet zo slecht waren bleek wel uit het feit dat ik die Sleeckx wel twee rondjes kon volgen. Ik zag daarbij welliswaar alle kleuren die ik me maar kon bedenken, maar ik bleef zo toch nog uitzicht houden op dat podium!

Wat volgde was nog een hele goede slotronde van mij, waarin ik mijn metgezel nog wist te lossen na wederom een goede passage door dat loszand. En zo kon ik achter winnaar Daelmans een mooie en verdiende 2e plaats binnen slepen.

S’avonds bij thuiskomst na de mooie cross in Lichtaart mochten we de sterke verhalen aanhoren van de kinderen, die met opa en oma naar de intocht van de Goedheiligman en zijn knechten waren wezen kijken. En bij het naar bed gaan sprongen ze bij een elk niet te

identificerend geluid recht overeind, gevuld met een grote mate van opwinding.

Precies datzelfde gevoel van opwinding had ik ook wanneer ikzelf in mijn nestje was gaan liggen. Het verschil was dat ik wel wist welk geluid ik hoorde; REGEN!!! Blij als een kind ging ik dan ook slapen, met mijn hartje vol verwachting om morgen een modderparcours voorgeschoteld te kunnen krijgen. Het gaat weer een echte cross worden!

Op de zondag mochten we weer van start gaan in het Limburgse Schweiberg, een rit die meetelt voor de Limburgcross.nl. Ook hier kregen we weer een pittig rondje voorgeschoteld. Met een stevige beklimming in het plaatselijke bos, een, wat voor de mindere ervaren renners, technische afdaling aan de andere kant van het parcours. En vooral op de rechtere stukken mooie modderstroken dankzij de overvloedige regen van afgelopen nacht. De nattigheid had zijn werk gedaan. Het zou voor de tweede keer dit weekend een echte mooie en zware cross gaan worden.

Mijn benen voelden met het inrijden nog wat vermoeid en pijnlijk aan van de inspanningen van gisteren. Maar toch had ik weer veel zin om de koers aan te vatten.

Tot nu toe ben ik nog ongeslagen in deze competitie, en dit ritme wilde ik eigenlijk vandaag nog niet gaan onderbreken.

Het was dan ook al meteen vanaf de start dat ik de koppositie in mijn bezit nam en trok dan gelijk door totdat ik een gaatje had op de eerste achtervolgers. Nog heel even wisten er nog een paar terug te komen tot in mijn wiel, maar bij een volgende beklimming kon ik voorgoed wegrijden bij mijn concurrenten en zo een 40 mintuen later mijn 467e overwinning op mijn lijstje bijschrijven.

Lichtaart en Schweiberg 14 en 15 november 2015

Geschreven door Edwin Raats.

Het strijdtoneel van afgelopen zaterdag bevond zich in de mooie bossen van het Belgische Lichtaart, net onder de rook van Bobbejaanland. Een schitterende locatie om met de fiets door te jakkeren, het is dan ook niet voor niets dat grote mannen zoals Sven Nys hier elke week komen trainen. Het parcours wat hier is uitgezet heeft zowat alles om elk crossfacet aan bod te laten komen.

Kortom, heerlijk om hier te mogen crossen, en dus had ik er heel veel zin in.

Na een goede warming-up, en nog wat tips aan Karin, die later op de dag nog haar wedstrijd daar kon rijden, mee te hebben gegeven, volgde de start waarbij je meteen een strook loszand, bult op moest nemen. Deze passage nam ik heel goed en ging zo als 2e renner de eerste ronde aanvatten. Een ideale uitgangspositie.

Een halve ronde en vele bultjes later volgende dan nóg eens een hele lange strook met loszand. Met de training vanmorgen had ik daar enkele hele goede renners helemaal door zien rijden met de fiets. Iets wat mij toen nog niet mogelijk leek. Ik had dat wel verschillende keren geprobeerd, maar ik kwam niet verder dan de eerste 5 meter. In de koers was dat anders. Ik reed er nu geheel doorheen, daar waar de rest van het deelnemersveld wel te voet moest. Aan het einde van die strook had ik dan ook al een mooie voorsprong bijeen gegaard.

Het was daarna ex-prof Arne Daelmans die het gat naar mij toe reed. Ik zag hem komen en wist eigenlijk al hoe laat het was. Die kerel heeft grote koersen gewonnen tussen de besten van heel de wereld op het allerhoogste niveau, dat is nog andere koek.

Ik had dan het idee om hem voorbij te laten rijden, om vervolgens zo lang als mogelijk bij hem in het wiel mee te schuiven om zo een podiumplaats veilig te kunnen stellen. Dat plan hield helaas maar heel even stand. Hij kwam zo hard voorbij dat ik al moeite had om hem met mijn ogen te volgen, laat staan met mijn benen. mijn winnaarsmentaliteit moest in die zelfde gedachte dan ook meteen bijgesteld worden; “Plek 2 zal het hoogst haalbare zijn vandaag, daar ga ik mijn best voor doen!”

Ook dat plan begon spoedig te wankelen. Want nu kwam Danny Sleeckx bij mij aansluiten, ook al zo’n renner die net van de hogere categorie over is gekomen en die hierdoor nog heel wat meer power in de benen heeft. En meteen daarachter zag ik nog meer goede renners naderen waaronder Belgisch kampioen Wim Jansen. “Pffffff… dit gaat nog een lastig verhaal worden om op het podium te geraken”.

Dat mijn vorm en benen op die dag dan toch niet zo slecht waren bleek wel uit het feit dat ik die Sleeckx wel twee rondjes kon volgen. Ik zag daarbij welliswaar alle kleuren die ik me maar kon bedenken, maar ik bleef zo toch nog uitzicht houden op dat podium!

Wat volgde was nog een hele goede slotronde van mij, waarin ik mijn metgezel nog wist te lossen na wederom een goede passage door dat loszand. En zo kon ik achter winnaar Daelmans een mooie en verdiende 2e plaats binnen slepen.

S’avonds bij thuiskomst na de mooie cross in Lichtaart mochten we de sterke verhalen aanhoren van de kinderen, die met opa en oma naar de intocht van de Goedheiligman en zijn knechten waren wezen kijken. En bij het naar bed gaan sprongen ze bij een elk niet te

identificerend geluid recht overeind, gevuld met een grote mate van opwinding.

Precies datzelfde gevoel van opwinding had ik ook wanneer ikzelf in mijn nestje was gaan liggen. Het verschil was dat ik wel wist welk geluid ik hoorde; REGEN!!! Blij als een kind ging ik dan ook slapen, met mijn hartje vol verwachting om morgen een modderparcours voorgeschoteld te kunnen krijgen. Het gaat weer een echte cross worden!

Op de zondag mochten we weer van start gaan in het Limburgse Schweiberg, een rit die meetelt voor de Limburgcross.nl. Ook hier kregen we weer een pittig rondje voorgeschoteld. Met een stevige beklimming in het plaatselijke bos, een, wat voor de mindere ervaren renners, technische afdaling aan de andere kant van het parcours. En vooral op de rechtere stukken mooie modderstroken dankzij de overvloedige regen van afgelopen nacht. De nattigheid had zijn werk gedaan. Het zou voor de tweede keer dit weekend een echte mooie en zware cross gaan worden.

Mijn benen voelden met het inrijden nog wat vermoeid en pijnlijk aan van de inspanningen van gisteren. Maar toch had ik weer veel zin om de koers aan te vatten.

Tot nu toe ben ik nog ongeslagen in deze competitie, en dit ritme wilde ik eigenlijk vandaag nog niet gaan onderbreken.

Het was dan ook al meteen vanaf de start dat ik de koppositie in mijn bezit nam en trok dan gelijk door totdat ik een gaatje had op de eerste achtervolgers. Nog heel even wisten er nog een paar terug te komen tot in mijn wiel, maar bij een volgende beklimming kon ik voorgoed wegrijden bij mijn concurrenten en zo een 40 mintuen later mijn 467e overwinning op mijn lijstje bijschrijven.

Brons op NK

NK Weekend in Surhuisterveen Afgelopen weekend stond in het teken van het Nederlands Kampioenschap in

Lees verder...