Sittard 25 oktober 2015

Sittard 25 oktober 2015.

Geschreven door Luuk Nissen

Omdat ik ‘m gewonnen had, werd ik na de veldrit van Sittard direct genomineerd om een stukje te schrijven voor de trouwe volgers van Team Raats. Voor het verwerken van alle adrenaline die door mijn lijf is gegaan, misschien wel een goed idee…

Voor mijn doen was ik ontspannen daar bovenop de berg van het schitterende Watersley complex. Na mijn eerste cross in Meterik had ik namelijk de bevestiging gehad dat ’t wel goed zat. Met de pols in een brace was het prima te doen in de bossen. En heel de maand vooraf, die ik aan de gang ben geweest met de militaire wielerselectie, was goed geweest voor de vorm. Getuige ook het gemak waarmee Johnny Kleingeld (en ik in zijn wiel) het hele veld op een dikke minuut reden in het Noord Limburgse.

Mijn start was zwak. Maar het feit dat ik pas als 12e het veld indraaide was een geluk bij een ongeluk. In elke bocht schoven er renners als dominosteentjes onderuit op het natte gras. Mijn maatje Francis, mijn persoonlijke soignieur voor 1 dag, riep me toe: ‘rustig aan, rustig blijven’. Precies zoals we vooraf hadden uitgedokterd zou het verschil hier niet gemaakt worden met een ‘knalstart’.

Het parcours van Watersley zorgt zelf wel voor de ‘natuurlijke selectie’. Ik vind het een supermooie ronde met veel korte steile afdalingen en dito beklimmingen. Het vergt een hoop concentratie om foutloos te rijden. Zeker in combinatie met de vermoeidheid die er in sluipt doordat er grote hoogteverschillen overwonnen moeten worden. Maar gelukkig heeft iedereen daar last van!

Op de lange asfaltklim zag ik in de eerste ronde al dat veel jongens moeite hadden om boven te komen. Ik kwam er telkens lekker omhoog en kon daarna ook nog doortrekken op het ‘vlakke’ stuk. De 2e ronde ging ik zodoende al als 4e het veld weer in. Door pech en stuurfouten bij anderen en een versnelling van mezelf op de klim, lag ik de volgende ronde dan toch op 1. Het ‘rustig blijven’ had gewerkt. Toch?

Voor mijn gemoedsrust was het inderdaad goed geweest als het op kop liggen tot aan de finish zo was gebleven. Ware het niet dat… Ik met een voorsprong van bijna een minuut… Mijn voortube eraf zie lopen bij een iets te enthousiaste inhaalmanoeuvre van een gedubbelde renner…

Uit pure frustratie had ik mijn crosser bijna het zijterrein ingedonderd, maar iets in mij herinnerde zich dat ik hiervoor hardloper ben geweest. Iets verderop, op de atletiekbaan van AV Unitas, trainde ik mij als tiener suf op het rode tartan. Dus heb ik het, na er eerst nog een paar krachttermen uit te hebben gegooid, maar op een lopen gezet. Met m’n fiets op de schouder uiteraard.

Het was een klere-eind rennen, maar gelukkig was daar dan toch een bekend gezicht. Karin stond klaar met de reservefiets van Edwin, die zijn overwinning bij de Masters al languit aan het vieren was. Ik pak ‘m aan, spring er op en denk: ‘Shit, Time pedalen…!’ Kan ik de Joker nog inzetten?

En toen werd me daar de reservefiets van teamgenootje Rick aangereikt en ik denk: ‘Yes! Shimano pedalen!’ Ik spring erop, rij weg en denk: ‘Shit, elektronisch schakelen???’ Ik kan jullie vertellen dat het parcours van Sittard zich niet echt leent om een nieuwe fiets uit te testen. Iets met hoge moeilijkheidsgraad en zo. Zeker onder vermoeidheid. Enfin, Lars Toma zag zijn kans schoon en kwam steeds dichter.

Op de asfalt beklimming was Lars er bij en begon het spel om de overwinning. Het voelde zo oneerlijk, maar ja, ook dat is cross. We gingen samen de beklimming op en Toma trok het spel op gang in de laatste minuten. Hij nam wat risico’s, want ik heb zijn achterwiel een paar keer goed zien driften in de modderbochten. Lars gaf gas en pakte een paar keer een gaatje die ik snel weer dichtreed. Zij-aan-zij reden we vervolgens het allerlaatste bultje op, toen Lars opeens uit zijn pedalen moest. Ik kon er langs en zodoende op een mooie Giant met Di2 het zegegebaar maken.

Uiteraard ben ik super blij met deze winst, maar hopelijk zal het een volgende keer wat minder smeuïg zijn

Voor de volledigheid de uitslagen van mijn teammaatjes, waarvan ik de verhalen nog moet horen.

Karin 3e Rick 13e Edwin 1e Stefan 6e

Sittard 25 oktober 2015.

Geschreven door Luuk Nissen

Omdat ik ‘m gewonnen had, werd ik na de veldrit van Sittard direct genomineerd om een stukje te schrijven voor de trouwe volgers van Team Raats. Voor het verwerken van alle adrenaline die door mijn lijf is gegaan, misschien wel een goed idee…

Voor mijn doen was ik ontspannen daar bovenop de berg van het schitterende Watersley complex. Na mijn eerste cross in Meterik had ik namelijk de bevestiging gehad dat ’t wel goed zat. Met de pols in een brace was het prima te doen in de bossen. En heel de maand vooraf, die ik aan de gang ben geweest met de militaire wielerselectie, was goed geweest voor de vorm. Getuige ook het gemak waarmee Johnny Kleingeld (en ik in zijn wiel) het hele veld op een dikke minuut reden in het Noord Limburgse.

Mijn start was zwak. Maar het feit dat ik pas als 12e het veld indraaide was een geluk bij een ongeluk. In elke bocht schoven er renners als dominosteentjes onderuit op het natte gras. Mijn maatje Francis, mijn persoonlijke soignieur voor 1 dag, riep me toe: ‘rustig aan, rustig blijven’. Precies zoals we vooraf hadden uitgedokterd zou het verschil hier niet gemaakt worden met een ‘knalstart’.

Het parcours van Watersley zorgt zelf wel voor de ‘natuurlijke selectie’. Ik vind het een supermooie ronde met veel korte steile afdalingen en dito beklimmingen. Het vergt een hoop concentratie om foutloos te rijden. Zeker in combinatie met de vermoeidheid die er in sluipt doordat er grote hoogteverschillen overwonnen moeten worden. Maar gelukkig heeft iedereen daar last van!

Op de lange asfaltklim zag ik in de eerste ronde al dat veel jongens moeite hadden om boven te komen. Ik kwam er telkens lekker omhoog en kon daarna ook nog doortrekken op het ‘vlakke’ stuk. De 2e ronde ging ik zodoende al als 4e het veld weer in. Door pech en stuurfouten bij anderen en een versnelling van mezelf op de klim, lag ik de volgende ronde dan toch op 1. Het ‘rustig blijven’ had gewerkt. Toch?

Voor mijn gemoedsrust was het inderdaad goed geweest als het op kop liggen tot aan de finish zo was gebleven. Ware het niet dat… Ik met een voorsprong van bijna een minuut… Mijn voortube eraf zie lopen bij een iets te enthousiaste inhaalmanoeuvre van een gedubbelde renner…

Uit pure frustratie had ik mijn crosser bijna het zijterrein ingedonderd, maar iets in mij herinnerde zich dat ik hiervoor hardloper ben geweest. Iets verderop, op de atletiekbaan van AV Unitas, trainde ik mij als tiener suf op het rode tartan. Dus heb ik het, na er eerst nog een paar krachttermen uit te hebben gegooid, maar op een lopen gezet. Met m’n fiets op de schouder uiteraard.

Het was een klere-eind rennen, maar gelukkig was daar dan toch een bekend gezicht. Karin stond klaar met de reservefiets van Edwin, die zijn overwinning bij de Masters al languit aan het vieren was. Ik pak ‘m aan, spring er op en denk: ‘Shit, Time pedalen…!’ Kan ik de Joker nog inzetten?

En toen werd me daar de reservefiets van teamgenootje Rick aangereikt en ik denk: ‘Yes! Shimano pedalen!’ Ik spring erop, rij weg en denk: ‘Shit, elektronisch schakelen???’ Ik kan jullie vertellen dat het parcours van Sittard zich niet echt leent om een nieuwe fiets uit te testen. Iets met hoge moeilijkheidsgraad en zo. Zeker onder vermoeidheid. Enfin, Lars Toma zag zijn kans schoon en kwam steeds dichter.

Op de asfalt beklimming was Lars er bij en begon het spel om de overwinning. Het voelde zo oneerlijk, maar ja, ook dat is cross. We gingen samen de beklimming op en Toma trok het spel op gang in de laatste minuten. Hij nam wat risico’s, want ik heb zijn achterwiel een paar keer goed zien driften in de modderbochten. Lars gaf gas en pakte een paar keer een gaatje die ik snel weer dichtreed. Zij-aan-zij reden we vervolgens het allerlaatste bultje op, toen Lars opeens uit zijn pedalen moest. Ik kon er langs en zodoende op een mooie Giant met Di2 het zegegebaar maken.

Uiteraard ben ik super blij met deze winst, maar hopelijk zal het een volgende keer wat minder smeuïg zijn

Voor de volledigheid de uitslagen van mijn teammaatjes, waarvan ik de verhalen nog moet horen.

Karin 3e Rick 13e Edwin 1e Stefan 6e

Brons op NK

NK Weekend in Surhuisterveen Afgelopen weekend stond in het teken van het Nederlands Kampioenschap in

Lees verder...